:: ఉపమన్యువు కథ - ఆకలి తీర్చిన పరమశివుడు ::

    జీవితంలో ఒక్కోసారి మనకు చాలా చిన్న కోరికలు ఉంటాయి. కానీ అవి తీరనప్పుడు కలిగే బాధ వర్ణనాతీతం. సాక్షాత్తు ఒక బాలుడికి పాల మీద కలిగిన వ్యామోహం, అతన్ని ముల్లోకాలను శాసించే మహాదేవుని ముందు ఎలా నిలబెట్టిందో మీకు తెలుసా? సాధారణంగా మనం భక్తులకు దేవుడు వరాలు ఇవ్వడం చూస్తాం, కానీ ఒక చిన్నారి ఆకలి తీర్చడానికి ఆ పరమశివుడు 'పాల సముద్రాన్నే' భూమికి తెచ్చిన కథ ఇది. అదే ఉపమన్యువు గాథ.

    వ్యాఘ్రపాద మహర్షి కుమారుడు ఉపమన్యువు. వారు చాలా పేదరికంలో ఉండేవారు. ఒకరోజు ఉపమన్యువు తన మేనమామ ఇంటికి వెళ్ళాడు. అక్కడ ధనవంతులైన పిల్లలు రుచికరమైన ఆవు పాలు తాగుతూ ఉండటం చూశాడు. ఆ పాలు చూసి అతనికి నోరూరుతుంది. తిరిగి ఇంటికి వచ్చి తన తల్లిని అడుగుతాడు.. "అమ్మా! నాకు పాలు కావాలి" అని.

    పేదరాలైన ఆ తల్లి దగ్గర ఆవు లేదు. కానీ కొడుకు ఏడుస్తుంటే చూడలేకపోయింది. బియ్యం పిండిని నీళ్లలో కలిపి, తెల్లగా మార్చి, "ఇవే పాలు నాయనా.. తాగు" అని ఇస్తుంది. అమాయకుడైన ఆ బాలుడు అవి తాగి, "అమ్మా! మేనమామ ఇంట్లో పాలు చాలా రుచిగా ఉన్నాయి, ఇవి చప్పగా ఉన్నాయేంటి?" అని అడుగుతాడు.

     తల్లి కళ్లలో నీళ్లు తిరుగుతాయి. నిజం చెప్పేస్తుంది.. "నాయనా! మన దగ్గర సంపద లేదు. ఆ పరమశివుని కరుణ ఉంటేనే మనకు పాలు, అన్నం దొరుకుతాయి. ఆయనను వేడుకో, ఆయనే జగత్తుకు తండ్రి" అని చెబుతుంది.

    కేవలం ఐదేళ్ల వయసున్న ఉపమన్యువు ఆ మాటలను బలంగా నమ్మాడు. "శివుడిని వేడుకుంటే పాలు దొరుకుతాయా? అయితే ఆయనను ఇప్పుడే ప్రసన్నం చేసుకుంటాను" అని అడవికి బయలుదేరుతాడు. హిమాలయాల్లో ఒక చిన్న రాయిని శివలింగంగా ప్రతిష్టించి, ఆకలిని మరిచి 'ఓం నమః శివాయ' అని తపస్సు మొదలుపెడతాడు.

    బాలుడి తపస్సు చూసి లోకాలు దద్దరిల్లాయి. శివుడు అతన్ని పరీక్షించాలనుకున్నాడు. ఐరావతం మీద 'ఇంద్రుడి' రూపంలో ఉపమన్యువు ముందుకు వస్తాడు. "బాలుడా! నేను ఇంద్రుడిని, నీ తపస్సుకు మెచ్చాను. నీకు ఏం కావాలో కోరుకో. ఆ స్మశానవాసి అయిన శివుడు నీకు ఏమీ ఇవ్వలేడు, నన్ను ఆరాధించు" అని శివుడిని నిందిస్తాడు.

    చిన్నారి ఉపమన్యువుకు కోపం నషాళానికి అంటుతుంది. "నా తండ్రిని నిందిస్తావా? నీ వరాలు నాకు వద్దు. శివుడు లేని చోట నేను ఉండను" అని, విభూతిని మంత్రించి ఇంద్రుడి మీదకు ప్రయోగిస్తాడు. శివ నింద వినలేక తన ప్రాణాలు తీసుకోవడానికి సిద్ధపడతాడు.

     అంతే! వెంటనే ఇంద్రుడు మాయమై, పార్వతీ పరమేశ్వరులు తమ నిజ రూపంలో ప్రత్యక్షమవుతారు. ఉపమన్యువు ఆనందానికి హద్దులు లేవు. శివుడు నవ్వుతూ.. "కుమారా! నీ భక్తికి మెచ్చాను. నీకు కేవలం పాలు మాత్రమే కాదు.. అనంతమైన సంపదను ఇస్తున్నాను" అంటూ తన త్రిశూలంతో భూమిని గుచ్చుతాడు.

    అక్కడ నుండి తెల్లని కాంతితో 'క్షీర సాగరం' (పాల సముద్రం) ఉద్భవిస్తుంది. "ఈ రోజు నుండి ఈ పాల సముద్రం నీదే. నువ్వు ఎప్పుడు కావాలంటే అప్పుడు పాలు తాగు. నువ్వు చిరంజీవివి అవుతావు" అని వరం ఇస్తాడు. ఒక చిన్న బియ్యం పిండి నీళ్ల కోసం ఏడ్చిన బాలుడు, ఇప్పుడు సమస్త పాల సముద్రానికే అధిపతి అయ్యాడు.

     ఈ కథ మనకు ఏం నేర్పుతోంది? ఉపమన్యువుకు వేదాలు తెలియవు, పెద్ద పెద్ద మంత్రాలు తెలియవు. అతనికి తెలిసిందల్లా తల్లి చెప్పిన మాట మీద నమ్మకం, శివుడి మీద ప్రేమ. మనం కూడా జీవితంలో ఆకలితోనో, కష్టాలతోనో ఉన్నప్పుడు.. మన ప్రయత్నం చేస్తూనే ఆ దైవబలం మీద నమ్మకం ఉంచాలి. మనలోని చిన్నారి లాంటి నిష్కల్మషమైన భక్తి ఉంటే, ఆ దేవుడు పాల సముద్రాన్నైనా మన చెంతకు చేరుస్తాడు.

    జీవన ప్రయాణంలో ఇలాంటి మరెన్నో అద్భుత గాథలను తెలుసుకోవడానికి మా ఛానల్ ని అనుసరించండి. నమః పార్వతీ పతయే.. హర హర మహాదేవ!

 

:: పిసా వంగిన గోపురం (The Leaning Tower of Pisa) :: 

     ఇటలీ దేశంలోని పిసా నగరంలో ఉన్న ఈ గోపురం ప్రపంచంలోనే అత్యంత వింతైన కట్టడం. ఎందుకంటే ఇది నిటారుగా ఉండదు, ఒక పక్కకు వంగి పడిపోవడానికి సిద్ధంగా ఉన్నట్లు కనిపిస్తుంది. 1173వ సంవత్సరంలో దీని నిర్మాణం మొదలైనప్పుడు ఇది ఒక సాధారణ గంటల గోపురంగానే ప్రారంభమైంది. కానీ, కేవలం మూడు అంతస్తులు కట్టగానే అది పక్కకు వంగడం మొదలైంది. కారణం.. దాని కింద ఉన్న నేల చాలా మెత్తగా ఉండటం మరియు పునాది కేవలం మూడు మీటర్ల లోతు మాత్రమే ఉండటం.

     ఆ వంపును చూసి నిర్మాణం ఆపేశారు. దాదాపు 100 ఏళ్ల పాటు ఎవరూ దాన్ని ముట్టుకోలేదు. కానీ తరవాత వచ్చిన ఇంజనీర్లు ఆ వంపును సరిచేయడానికి ప్రయత్నిస్తూ మిగతా అంతస్తులు కట్టారు. ఒక పక్క వంగి ఉంది కాబట్టి, మరో పక్క బరువు పెంచి సమతుల్యం చేయాలని చూశారు. ఫలితంగా అది మరిన్ని చిక్కుల్లో పడింది. యుద్ధాలు, రాజకీయ గందరగోళాల వల్ల దీని నిర్మాణం పూర్తి కావడానికి దాదాపు 200 ఏళ్లు పట్టింది. ఆశ్చర్యం ఏమిటంటే.. రెండో ప్రపంచ యుద్ధం సమయంలో బాంబు దాడులు జరిగినా, అనేక భూకంపాలు వచ్చినా ఈ వంగిన గోపురం మాత్రం నేలకూలలేదు.

     పిసా గోపురం మన జీవితానికి ఒక అద్భుతమైన స్ఫూర్తినిస్తుంది. ఈ ప్రపంచంలో ఏదీ సంపూర్ణం కాదు. ఒక పెద్ద లోపం లేదా ఒక భారీ అపజయం వల్ల పిసా గోపురం వంగిపోయింది. కానీ, ఆ 'లోపమే' దానికి ప్రపంచవ్యాప్త గుర్తింపును తెచ్చింది. అది గానీ నిటారుగా ఉండి ఉంటే, వేలకొద్దీ గోపురాల్లో అదీ ఒకటిగా మిగిలిపోయేది. మన జీవితంలో కూడా కొన్ని బలహీనతలు ఉండవచ్చు, మనం కొన్నిసార్లు పరిస్థితుల వల్ల కృంగిపోవచ్చు. కానీ గుర్తుంచుకోండి.. మనలోని లోపమే మనల్ని ప్రత్యేకంగా చూపిస్తుంది. వంగినా పడిపోకుండా నిలబడటమే అసలైన పోరాటం.

 

:: చైనా మహా ప్రాకారం (The Great Wall of China) ::

    ప్రపంచంలోని ఏడు వింతల్లో అత్యంత పొడవైనది, అంతరిక్షం నుండి కూడా స్పష్టంగా కనిపిస్తుందని పేరుగాంచినది.. చైనా మహా ప్రాకారం. దాదాపు 21 వేల కిలోమీటర్ల పొడవునా, కొండల పైన, లోయల గుండా పాములా మెలికలు తిరుగుతూ సాగిపోయే ఈ కట్టడం వెనుక ఒక రక్తసిక్తమైన చరిత్ర ఉంది. క్రీస్తుపూర్వం 7వ శతాబ్దంలోనే దీని నిర్మాణం మొదలైనప్పటికీ, క్విన్ షి హువాంగ్ అనే చక్రవర్తి కాలంలో ఇది ఒక మహా రూపం దాల్చింది. శత్రువుల దాడి నుండి దేశాన్ని రక్షించుకోవాలనే ఒకే ఒక్క లక్ష్యంతో లక్షలాది మంది సైనికులు, రైతులు, ఖైదీలు ఈ నిర్మాణంలో పాల్గొన్నారు.

    కానీ, ఈ గోడ కేవలం రాళ్లు, ఇటుకలతోనే కట్టబడలేదు. దీని నిర్మాణంలో వాడిన ఒక వింతైన మిశ్రమం ఉంది. ఆ రోజుల్లో సిమెంటు అందుబాటులో లేదు, అందుకే చైనా ఇంజనీర్లు "జిగట బియ్యం" (Sticky Rice) మరియు సున్నం కలిపిన మిశ్రమాన్ని వాడారు. అందుకే వేల సంవత్సరాలు గడిచినా, ప్రకృతి వైపరీత్యాలు వచ్చినా ఈ గోడ చెక్కుచెదరకుండా ఉంది. అయితే, ఈ గోడను "ప్రపంచంలోనే అతిపెద్ద స్మశానం" అని ఎందుకు అంటారో తెలుసా? ఈ నిర్మాణంలో సుమారు 10 లక్షల మంది ప్రజలు ఆకలితో, అలసటతో ప్రాణాలు కోల్పోయారు. మరణించిన వారి భౌతిక కాయాలను కూడా ఆ గోడ పునాదుల్లోనే పూడ్చిపెట్టారని కొన్ని కథనాలు చెబుతున్నాయి.

     చైనా గోడ మనకు ఒక గొప్ప పాఠం నేర్పుతుంది. బాహ్య శత్రువుల నుండి రక్షించుకోవడానికి మనం ఎంతటి బలమైన గోడలు కట్టుకున్నా, మనిషి లోపల ఉన్న భయం అతన్ని ప్రశాంతంగా ఉండనివ్వదు. ఈ గోడ శత్రువులను ఆపగలిగింది కానీ, ఆ శత్రువుల కన్నా భయంకరమైన కాలాన్ని ఆపలేకపోయింది. మనం కట్టుకునే గోడలు మనుషులను వేరు చేసేవిగా ఉండకూడదు, మనల్ని మనం కాపాడుకునే సంకల్ప బలానికి నిదర్శనంగా ఉండాలి. ఎందరో అనామక వీరుల త్యాగఫలమే నేటి ఈ ప్రపంచ వింత.

 

:: సులభ భక్తి - అరటి తొక్కల విందు ::

     కురుక్షేత్ర యుద్ధానికి ముందు రాయబారిగా వచ్చిన కృష్ణుడు, దుర్యోధనుడు ఏర్పాటు చేసిన రాజభోగాలను తిరస్కరిస్తాడు. "భక్తి లేని చోట పాలు కూడా విషమే" అని చెప్పి, పరమ భక్తుడైన విదురుని ఇంటికి బయలుదేరుతాడు. విదురుడు ఇంట్లో లేడు, ఆయన భార్య సులభ (విదుర భార్య) ఒక్కతే ఉంది. సాక్షాత్తు ఆ జగన్నాథుడే తన ఇంటికి నడిచి వచ్చేసరికి ఆమె కళ్ళు నమ్మలేకపోయింది. ఆనందంతో ఆమె ఒళ్లు పరవశించిపోయింది.

     తమ ఇంట్లో ఉన్నవి కొన్ని అరటిపండ్లు మాత్రమే. ఆకలితో ఉన్న కృష్ణుడికి పండ్లు ఇవ్వాలనుకుంది. పండు వలుస్తోంది.. కానీ ఆమె చూపులు, మనసు అంతా కృష్ణుడి చిరునవ్వు మీద, ఆయన నీలమేఘ శ్యామల రూపం మీదే ఉన్నాయి. ఆ తన్మయత్వంలో ఆమె ఏం చేస్తోందో ఆమెకే తెలియలేదు. అరటిపండు వలిచి, రుచికరమైన పండును పక్కన పడేసి, ఎందుకూ పనికిరాని తొక్కను కృష్ణుడికి అందించింది. లోక రక్షకుడు కృష్ణుడు ఆమె అమాయకత్వాన్ని, అపారమైన భక్తిని చూసి మురిసిపోయాడు. లోకమంతా పంచభక్ష్య పరమాన్నాలు పెట్టినా దొరకని తృప్తి ఆ అరటి తొక్కలో ఉందని భావించి, ఎంతో ఇష్టంగా దాన్ని తిన్నాడు.

     అంతలో విదురుడు వచ్చి ఆ దృశ్యాన్ని చూసి హడలిపోయాడు. "పిచ్చిదానా! ఏం చేస్తున్నావు? స్వామికి తొక్కలు పెడతారా?" అని భార్యను గద్దించాడు. కృష్ణుడు విదురుడిని ఆపి ఇలా అన్నాడు.. "విదురా! ఈ తొక్కల్లో ఉన్న రుచి నీ పండ్లలో లేదు. ఎందుకంటే ఇందులో లోకమంతా వెతికినా దొరకని 'ప్రేమ' ఉంది. ఆమె నాకు ఇచ్చింది తొక్కను కాదు, ఆమె హృదయాన్ని!"

     భగవంతుడు మన దగ్గర ఆశిచ్చేది బంగారాన్ని కాదు, మన కంటి పాపలో ఉండే భక్తిని. ఈ రెండు కథలు మనకు నేర్పేది ఒక్కటే.. అహంకారం లేని ఆత్మార్పణే దైవానికి అత్యంత ప్రీతిపాత్రం.

 

:: భగవంతుని రక్షణ ఎప్పుడు లభిస్తుంది? ::

     ద్వారకా నగరం.. కృష్ణ పరమాత్మ రుక్మిణీ దేవితో కలిసి భోజనానికి కూర్చున్నారు. వడ్డన జరుగుతోంది, మొదటి ముద్ద నోటి దగ్గరకు వెళ్ళింది. సరిగ్గా అదే సమయంలో కృష్ణుడి కళ్ళలో ఒక మెరుపు, ముఖంలో ఆందోళన. చేతిలో ఉన్న ముద్దను అలాగే పాత్రలో పడేసి, కనీసం చేతులు కూడా కడుక్కోకుండా హడావుడిగా బయటకు పరుగెత్తారు. రుక్మిణీ దేవి నిర్ఘాంతపోయింది. "స్వామీ! ఎక్కడికి? ఏమైంది?" అని అడుగుతున్నా వినిపించుకోకుండా ఆయన సింహద్వారం వైపు వెళ్ళిపోయారు.

     కానీ, చిత్రం ఏమిటంటే.. సింహద్వారం దాటకముందే కృష్ణుడు ఒక్కసారిగా ఆగిపోయారు. వెనక్కి తిరిగి చూసి, ఒక నిట్టూర్పు విడిచి, మళ్ళీ నవ్వుతూ భోజనశాలకు వచ్చేశారు. రుక్మిణి ఆశ్చర్యంతో అడిగింది, "ప్రభూ! అంత వేగంగా వెళ్ళి, అంతలోనే ఎందుకు ఆగిపోయారు? అంతటి ఆపద ఎవరికి వచ్చింది?"

    కృష్ణుడు ఇలా వివరించాడు.. "దేవీ! అడవిలో నా భక్తుడు ఒకడు కళ్ళు మూసుకుని నా నామాన్ని జపిస్తున్నాడు. అతనికి తెలియకుండానే కొందరు వేటగాళ్లు అతన్ని కొట్టడానికి వస్తున్నారు. ఆ భక్తుడు నన్నే నమ్ముకున్నాడు కదా అని, వాడిని కాపాడటానికి నేను బయలుదేరాను. కానీ, నేను అక్కడికి వెళ్ళేలోపే ఆ భక్తుడు కళ్ళు తెరిచాడు. తనను కొట్టడానికి వస్తున్న వారిని చూసి భయపడి, 'కృష్ణా నన్ను కాపాడు' అని పిలవకుండా.. పక్కనే ఉన్న ఒక పెద్ద రాయిని చేతిలోకి తీసుకున్నాడు."

     "ఎప్పుడైతే వాడు తనను తాను రక్షించుకోవడానికి రాయిని నమ్మాడో, అప్పుడే నా అవసరం అక్కడ లేదని అర్థమైపోయింది. వాడు రాయిని నమ్ముతాడు లేదా తన చేతి బలాన్ని నమ్ముతాడు.. కానీ నన్ను మాత్రం పిలవలేదు. తన భారాన్ని తనే మోయాలనుకున్నప్పుడు నేను మధ్యలో వెళ్లడం ఎందుకు అని వెనక్కి వచ్చేశాను."

    మనం భగవంతుడిని సగం నమ్మి, సగం మన తెలివితేటలను నమ్మితే ఆయన రాడు. "నీవే దిక్కు" అని శరణాగతి వేడినప్పుడే ఆ చక్రధారి మన చెంత నిలుస్తాడు.

:: కుచేలుని చిటికెడు అటుకులు - అంతరార్థం ::

     నమస్కారం! భాగవత సుధకు స్వాగతం. కృష్ణ పరమాత్మకు ఆయన బాల్య మిత్రుడు కుచేలుడు అటుకులు ఇచ్చాడని మనందరికీ తెలుసు. కానీ, ఆ అటుకుల వెనుక ఉన్న అసలు రహస్యం, కుచేలుడు ఎందుకు అన్ని కష్టాలు అనుభవించాడో మీకు తెలుసా? చాలామందికి తెలియని ఆ అద్భుతమైన కథను ఇప్పుడు విందాం.

    సాందీప మహర్షి ఆశ్రమంలో కృష్ణుడు, కుచేలుడు చదువుకునే రోజుల్లో ఒకరోజు.. గురుపత్ని వారిద్దరినీ అడవికి వెళ్ళి సమిధలు (కట్టెలు) తీసుకురమ్మని పంపిస్తుంది. దారిలో ఆకలి వేస్తే తినమని కొంచెం అటుకులు మూటగట్టి ఇస్తుంది.

    అడవిలో అకస్మాత్తుగా పెద్ద వాన పడుతుంది. కృష్ణుడు ఒక చెట్టు పైన, కుచేలుడు మరో చెట్టు పైన తలదాచుకుంటారు. ఆ చలికి, ఆకలికి తట్టుకోలేక కుచేలుడు తన దగ్గర ఉన్న అటుకులను కృష్ణుడికి చెప్పకుండా ఒక్కడే తినేస్తాడు. కృష్ణుడు "మిత్రమా! ఏదో నములుతున్న శబ్దం వస్తోంది, ఏమిటది?" అని అడిగితే, "ఏం లేదు కృష్ణా.. చలికి నా దవడలు కొట్టుకుంటున్నాయి" అని అబద్ధం చెబుతాడు.

     పరమాత్మకు భాగం ఇవ్వకుండా, ఆయనను మోసం చేసి తిన్న ఆ అటుకులే కుచేలుడికి దారిద్ర్యాన్ని మిగిల్చాయి. అందుకే కుచేలుడు జీవితాంతం పేదరికంలో మగ్గిపోయాడు.

    కానీ, ఏళ్ల తర్వాత కుచేలుడు మళ్ళీ అదే అటుకులను పట్టుకుని ద్వారకకు వెళ్ళినప్పుడు.. కృష్ణుడు ఆ అటుకులను ఎంతో ఇష్టంగా తింటాడు. ఎందుకు? అక్కడ కుచేలుడు "దాచి" తినలేదు, తన దగ్గర ఉన్నది ఏమీ లేకపోయినా కృష్ణుడి మీద "ప్రేమతో" పట్టుకొచ్చాడు. ఒక్క గుప్పెడు అటుకులు తినగానే కుచేలుడికి ఐశ్వర్యాన్ని ఇచ్చాడు కృష్ణుడు.

     ఈ కథ ఇచ్చే సందేశం ఒక్కటే, భగవంతుడికి మనం ఏమి ఇస్తున్నామన్నది ముఖ్యం కాదు, ఎంత నిజాయితీతో, ఎంత ప్రేమతో ఇస్తున్నామన్నదే ముఖ్యం. లోభత్వం దారిద్ర్యానికి దారి తీస్తే, అర్పణ భావం అనంతమైన సంపదను ఇస్తుంది.

:: మాయమైపోయే నది - డెవిల్స్ కెటిల్ మిస్టరీ! ::

    నమస్కారం! ప్రకృతిలో ఎన్నో వింతలు ఉన్నాయి, కానీ అమెరికాలోని మిన్నెసోటాలో ఉన్న ఈ జలపాతం గురించి తెలిస్తే మీరు ఖచ్చితంగా ఆశ్చర్యపోతారు! దీని పేరు 'డెవిల్స్ కెటిల్' (Devil's Kettle).

    సాధారణంగా ఏదైనా నది ప్రవహిస్తూ కొండ పైనుంచి కిందకు పడితే అది జలపాతం అవుతుంది. కానీ ఇక్కడ 'బ్రూల్ నది' ప్రవహిస్తూ ఒక రాయి దగ్గర రెండు పాయలుగా విడిపోతుంది.

    కుడి వైపు ఉన్న పాయ మామూలుగానే కిందకు పడి నదిలో కలుస్తుంది. కానీ.. అసలైన వింత ఎడమ వైపు పాయలోనే ఉంది! ఈ నీరు ఒక లోతైన రాతి గుంతలోకి పడి.. అక్కడితో మాయమైపోతుంది!

    అవును, మీరు విన్నది నిజమే! ఆ గుంతలోకి వెళ్ళిన నీరు మళ్ళీ ఎక్కడా బయటకు రాదు. దశాబ్దాలుగా శాస్త్రవేత్తలు ఈ నీరు ఎక్కడికి వెళ్తుందో తెలుసుకోవడానికి ఎన్నో ప్రయత్నాలు చేశారు.

    చివరకు ఆ నీటిలో రంగులు కలిపారు, పింగ్-పాంగ్ బంతులు వేశారు, రేడియో ట్రాకర్లు కూడా వేశారు. ఒకవేళ ఆ నీరు భూగర్భం గుండా ప్రవహించి పక్కనే ఉన్న సుపీరియర్ సరస్సులో కలిస్తే, ఈ వస్తువులు అక్కడ ఎక్కడో ఒకచోట బయటపడాలి కదా? కానీ ఒక్కటంటే ఒక్క వస్తువు కూడా మళ్ళీ బయట ప్రపంచానికి కనిపించలేదు!

    కొందరైతే ఇది వేరే ప్రపంచానికి వెళ్లే ద్వారం అని కూడా నమ్ముతారు. కానీ ఇటీవల కొందరు హైడ్రోలాజిస్టులు.. ఆ నీరు భూగర్భ మార్గాల ద్వారా మళ్ళీ నదిలోనే కలుస్తుందని అంచనా వేశారు. అయితే, ఆ నీరు ప్రవహించే ఖచ్చితమైన మార్గం ఏమిటి? అంత వేగంగా వెళ్లే నీరు ఎందుకు కనపడకుండా పోతోంది? అన్నది ఇప్పటికీ ఒక అపరిష్కృత రహస్యమే!

    ప్రకృతి చేసిన ఈ వింత మీకు ఎలా అనిపించింది? కింద కామెంట్ చేయండి. ఇలాంటి మరిన్ని ఆసక్తికరమైన విషయాల కోసం మన 'జీవన స్రవంతి' ఛానల్‌ని ఇప్పుడే సబ్‌స్క్రైబ్ చేసుకోండి!"