:: నిరాశే నిశ్శ్రేయసం - ఆశే దుఃఖానికి మూలం :: 

     నమస్కారం. భాగవతంలో యదు మహారాజుకు, ఒక అవధూతకు మధ్య జరిగిన సంభాషణ చాలా అద్భుతంగా ఉంటుంది. అవధూత తనకు 24 మంది గురువులు ఉన్నారని చెబుతూ, అందులో ఒక గురువుగా 'పింగళ' అనే స్త్రీని పేర్కొంటారు. ఎవరీ పింగళ? ఒక సామాన్య స్త్రీ గురువు ఎలా అయ్యింది? విదేహ నగరంలో పింగళ అనే ఒక వేశ్య ఉండేది. ఆమె ప్రతిరోజూ రాత్రి వేళ అలంకరించుకుని, ధనవంతులైన విటుల కోసం ఇంటి గుమ్మం వద్ద వేచి చూసేది.

    ఒకరోజు రాత్రి ఎంతసేపు ఎదురుచూసినా ఎవ్వరూ రాలేదు. లోపలికి వెళ్లడం, మళ్ళీ ఆశతో బయటకు రావడం.. ఇలా అర్థరాత్రి దాటిపోయింది. ఆమె మనసులో ఆశ చావలేదు. "ఇంకొక్క నిముషం ఉంటే ఎవరైనా వస్తారేమో, నాకు ధనం ఇస్తారేమో" అని ఆశపడింది. కానీ సమయం గడిచేకొద్దీ ఆమెకు విసుగు, అలసట వచ్చాయి. సరిగ్గా ఆ క్షణంలో ఆమెలో ఒక గొప్ప మార్పు మొదలైంది. "ఛీ! అస్థిరమైన ఈ శరీరాన్ని నమ్ముకుని, ఎక్కడి నుంచో ఎవరో వస్తారని ఆశపడి ఇంతలా తపిస్తున్నానే! నా హృదయంలోనే ఉండి, నాకు శాశ్వత ఆనందాన్నిచ్చే ఆ శ్రీహరిని ఎందుకు నమ్మలేదు?" అని ఆలోచించింది.

     ఆ క్షణమే ఆమె మనసులోని 'ఆశ' అనే పిశాచి చచ్చిపోయింది. ఆమెకు తీవ్రమైన వైరాగ్యం కలిగింది. "ఆశే పరమ దుఃఖం, నిరాశే పరమ సుఖం" అని గ్రహించింది. వెంటనే తన అలంకారాలన్నీ తీసివేసి, ప్రశాంతంగా నిద్రపోయింది. ఆ మరుసటి రోజు నుండి ఆమె పరమ భక్తురాలిగా మారిపోయింది. కేవలం బాహ్య ప్రపంచంపై ఆశను వదిలేయడం ద్వారా ఆమెకు లభించిన ఆ ప్రశాంతతను చూసి, అవధూత ఆమెను తన గురువుగా స్వీకరించారు.

     భాగవతం మనకు నేర్పే పాఠం ఇదే.. మనం మన సంతోషం కోసం ఇతరుల మీదో, వస్తువుల మీదో ఆధారపడినంత కాలం దుఃఖం వెన్నంటే ఉంటుంది. ఎప్పుడైతే ఆశను వదిలి మన అంతరాత్మలో ఉన్న భగవంతుడిని నమ్ముతామో, అప్పుడే నిజమైన శాంతి లభిస్తుంది. సర్వం శ్రీకృష్ణార్పణమస్తు.