:: మహాభక్త సిరియాళుడి అసమాన శివభక్తి 

    పూర్వం కాంచీపురంలో సిరియాళుడు అనే వర్తకుడు ఉండేవాడు. ఆయన భార్య చంగుణవతి. వీరిద్దరూ పరమ శివభక్తులు. వారి జీవితంలో ఒకే ఒక కఠినమైన నియమం ఉండేది. ప్రతిరోజూ కనీసం ఒక శివ భక్తుడికైనా (జంగమ దేవర) అన్నదానం చేసిన తర్వాతే వారు భోజనం చేసేవారు. కాలక్రమేణా వారికి సీరాలణ్ణుడు అనే కుమారుడు జన్మించాడు. ఆ బాలుడిని కూడా వారు శివభక్తిలోనే పెంచారు. వారి కీర్తి కైలాసానికి చేరింది. శివుడు వారి భక్తిని లోకానికి చాటాలని నిశ్చయించుకున్నాడు.

    ఒకనాడు మండుటెండలో పరమశివుడు ఒక వృద్ధ జంగమ దేవర రూపంలో సిరియాళుడి ఇంటికి వచ్చాడు. ఆ సమయంలో సిరియాళుడు ఇంట్లో లేడు. చంగుణవతి ఆ వృద్ధుడిని సాదరంగా ఆహ్వానించి, పాదాలు కడిగి, భోజనానికి సిద్ధం కమ్మని వేడుకుంది. కానీ ఆ జంగమ మూర్తి నవ్వుతూ, "అమ్మా! నేను సామాన్యమైన ఆహారం తినను. నేను అడవిలో ఉండే వాడిని, నాకు మాంసాహారం కావాలి. అది కూడా ఒక పవిత్రమైన మాంసం కావాలి" అని ఒక వింత కోరిక కోరాడు.

"ఏ మాంసం కావాలో సెలవివ్వండి స్వామీ, సిద్ధం చేస్తాను" అంది చంగుణవతి. అప్పుడు ఆ మాయా జంగమ మూర్తి ఇలా అన్నాడు: "తల్లీ! ఏ ఇంట్లోనైతే ఒక్కగానొక్క కుమారుడు ఉంటాడో.. ఆ బాలుడికి ఐదేళ్ల వయసు ఉండి, ఏ రోగమూ లేకుండా ఆరోగ్యంగా ఉండాలి. తల్లి ఆ బాలుడిని పట్టుకోవాలి, తండ్రి స్వయంగా వధించాలి. ఆ పసివాడి మాంసాన్ని రుచిగా వండి పెడితేనే నేను తింటాను." ఈ మాట వినగానే చంగుణవతి గుండె ఆగిపోయినంత పనైంది. కానీ, ఇంటికి వచ్చిన శివభక్తుడిని ఖాళీ కడుపుతో పంపడం మహాపాపమని భావించి, భర్త రాగానే విషయం వివరించింది.

    సిరియాళుడు ఏమాత్రం చలించలేదు. "దేవుడు అడిగింది మన కుమారుడినే కదా! శివార్పణంగా ఈ శరీరం ధన్యమవ్వనివ్వు" అన్నాడు. బడి నుండి వచ్చిన సీరాలణ్ణుడిని పిలిచి విషయం చెప్పారు. ఆ బాలుడు సామాన్యుడు కాదు, "నా తండ్రి కోరిక తీర్చడానికి, శివుడికి ఆహారం కావడానికి నా ప్రాణాలు ఇవ్వడం నా పూర్వజన్మ సుకృతం" అని చిరునవ్వుతో ఒప్పుకున్నాడు. శాస్త్రోక్తంగా తల్లి పట్టుకోగా, తండ్రి శివనామ స్మరణ చేస్తూ కుమారుడిని బలి ఇచ్చాడు. చంగుణవతి కన్నీరు మున్నీరవుతున్నా, శివ భక్తితో ఆ మాంసాన్ని వండి జంగమ దేవరకు వడ్డించింది.

    అంతా వడ్డించాక, జంగమ మూర్తి మళ్ళీ ఇలా అన్నాడు: "పుత్ర భోజనం చేసేటప్పుడు పుత్రుడు పక్కన ఉండాలి కదా! నీ కుమారుడిని పిలువు, కలిసి తిందాం." దానికి సిరియాళుడు "స్వామీ! వాడు ఇప్పుడు లేడు కదా" అని విలపించగా, "లేదు.. నువ్వు పిలువు, వస్తాడు" అని జంగమ మూర్తి పట్టుబట్టాడు. చంగుణవతి బయటకు వచ్చి ఆర్తిగా "సీరాలణ్ణా.. తండ్రీ.. జంగమ దేవర నిన్ను పిలుస్తున్నారు, రా నాయనా!" అని పిలిచింది. అద్భుతం! వీధి చివర నుండి ఆ బాలుడు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి తల్లిని కౌగిలించుకున్నాడు.

    వెంటనే ఆ వృద్ధ జంగమ మూర్తి అదృశ్యమై, నంది వాహనంపై పార్వతీ పరమేశ్వరులు ప్రత్యక్షమయ్యారు. "సిరియాళా! నీ భక్తి అనన్య సామాన్యం. నీ త్యాగం లోకానికి ఆదర్శం" అని దీవించి, ఆ కుటుంబం మొత్తానికి సశరీరంగా కైలాస ప్రాప్తిని కల్పించారు.

    "చూశారు కదా! శివలీలామృతంలోని ఈ ఘట్టం మనకు ఏం బోధిస్తోంది? భక్తి అంటే కేవలం పూజలు చేయడం, కొబ్బరికాయలు కొట్టడం మాత్రమే కాదు; దైవ నిర్ణయం పట్ల అచంచలమైన విశ్వాసాన్ని కలిగి ఉండటం.

    సిరియాళుడు, చంగుణవతి తమ కన్నప్రేమ కంటే శివనామమే మిన్న అని నమ్మారు. ఆ నమ్మకమే మృత్యువును వెనక్కి నెట్టి, వారి కుమారుడిని తిరిగి ప్రసాదించింది. పరమశివుడు కోరుకున్నది బాలుడి ప్రాణం కాదు, ఆ దంపతుల హృదయాల్లో ఉన్న నిష్కల్మషమైన భక్తిని!

    మన జీవితాల్లో కూడా కష్టాలు ఎదురైనప్పుడు, పరీక్షలు ఎదురైనప్పుడు మనం కుంగిపోకూడదు. 'శివార్పణం' అనే భావనతో ముందుకు సాగితే, ఆ భోళాశంకరుడు మనల్ని కూడా సిరియాళుడి వలెనే ఆదుకుంటాడు. లోకంలో తల్లిదండ్రుల ప్రేమ గొప్పది, కానీ ఆ ప్రేమను మించిన దైవకృప మరెంతో గొప్పదని ఈ కథ మనకు చాటిచెబుతోంది.

    ఎక్కడైతే స్వార్థం లేని భక్తి ఉంటుందో, అక్కడ పరమేశ్వరుడు ప్రత్యక్షమవుతాడు. ఈ సిరియాళుడి కథను స్మరించుకున్న వారికి, విన్నవారికి ఆ పరమశివుడు ఆయురారోగ్య ఐశ్వర్యాలను, సంతాన ప్రాప్తిని ప్రసాదించాలని కోరుకుంటూ...

    స్వస్తిప్రజాభ్యః పరిపాలయంతాం న్యాయ్యేన మార్గేణ మహీం మహీశాః | శుభమస్తు నిత్యం లోకాః సమస్తా సుఖినోభవంతు ||

    ఓం నమః శివాయ!" స్వస్తి!