:: జగన్మాత పార్వతి నిశ్చల భక్తి - పరమశివుని పరీక్ష :: 

    నమస్కారం. శివలీలామృతానికి స్వాగతం! ఓం నమశ్శివాయ! మంగళప్రదుడు, భక్తవత్సలుడు అయిన ఆ పరమేశ్వరుని లీలలు అనంతం. శివలీలామృతంలో ప్రతి అధ్యాయం ఒక ఆత్మబోధ. జగన్మాత పార్వతీ దేవి తన పూర్వజన్మలో 'సతి'గా త్యాగం చేసి, మళ్లీ హిమవంతుని పుత్రికగా పార్వతిగా జన్మించింది. ఆమె ఉద్దేశం ఒక్కటే - మళ్లీ ఆ శంకరుడినే భర్తగా పొందడం. కానీ, మన్మథ దహనం తర్వాత శివుడు వైరాగ్యంలో మునిగిపోయాడు. రూపం ద్వారా శివుడిని జయించలేమని గ్రహించిన పార్వతి, 'తపస్సు' అనే కఠిన మార్గాన్ని ఎంచుకుంది. ఈరోజు మనం చెప్పుకోబోయే లీల, ఆమె తపస్సు పరాకాష్టకు చేరినప్పుడు జరిగిన ఒక అద్భుత పరీక్ష.

    హిమవత్పర్వతంపై గౌరీ శిఖరం మీద పార్వతి తపస్సు ప్రారంభించింది. రాజకుమారి అయిన ఆమె, సుకుమారమైన దేహాన్ని కఠిన నియమాలకు గురిచేసింది. మొదట ఆహారం మానేసి ఫలాలను మాత్రమే తీసుకుంది, తర్వాత ఆకులను మాత్రమే తిన్నది. అందుకే ఆమెకు 'అపర్ణ' అనే పేరు వచ్చింది. చివరకు శ్వాసను మాత్రమే ఆహారంగా తీసుకుంటూ పంచాగ్ని మధ్య నిలబడి ఘోర తపస్సు చేసింది. ఆమె తపస్సు ధాటికి ముల్లోకాలు వేడెక్కాయి. దేవతలందరూ వెళ్లి శివుడిని ప్రార్థించారు. అప్పుడు శివుడు, పార్వతి హృదయంలో తనపై ఉన్నది కేవలం మోహమా లేక నిష్కల్మషమైన భక్తా అని పరీక్షించడానికి సిద్ధమయ్యాడు.

    ఒకనాడు పార్వతి తపస్సులో ఉండగా, అక్కడికి ఒక వృద్ధ బ్రాహ్మణ వటువు (బ్రహ్మచారి) వచ్చాడు. మెడలో జంధ్యం, చేతిలో దండం, వణికిపోతున్న శరీరంతో ఆయన పార్వతి ముందు నిలబడ్డాడు. "అమ్మా! నీ తపస్సు చూస్తుంటే ఆశ్చర్యంగా ఉంది. ఇంతటి సుకుమారివైన నీవు, దేవతలెవరో లభించనట్లు, ఎవరి కోసం ఈ కఠిన దీక్ష చేస్తున్నావు? నీ తండ్రి హిమవంతుడు సకల ఐశ్వర్యవంతుడు కదా! నీవు కోరుకుంటే దేవేంద్రుడైనా నీ పాదాల చెంతకు వస్తాడు. నీవు కోరుకుంటున్న ఆ వరుడు ఎవరు?" అని ఆరా తీశాడు.

    పార్వతి తన చెలికత్తె ద్వారా తానూ శివుడిని కోరుకుంటున్నానని చెప్పింది. అది వినగానే ఆ వటువు గట్టిగా నవ్వి, శివుడిని తక్కువ చేస్తూ మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు."అమ్మా పార్వతీ! నీకు పిచ్చి పట్టలేదు కదా? ఎవరా శివుడు? ఒళ్లంతా బూడిద పూసుకునే దిగంబరి. ఎముకల హారాలు వేసుకునే శ్మశానవాసి. కులగోత్రాలు లేనివాడు, ఎద్దును ఎక్కి తిరిగే భిక్షగాడు. అటువంటి అమంగళ రూపుడిని పెళ్లాడితే నీవు పొందే సుఖమేమిటి? ఆయన నీకు ఏ విధంగా సరిపోతాడు? ఇప్పటికైనా మించిపోయింది లేదు, నీ మొండిపట్టు వీడి చక్కని రాజకుమారుడిని వివాహం చేసుకో" అని నిందించాడు.ఇది కేవలం నింద కాదు, పార్వతి అంతరంగాన్ని కదిలించే ఒక అగ్ని పరీక్ష.

    వటువు మాటలకు పార్వతి కళ్లు ఎర్రబడ్డాయి. ఆమె ఆ వృద్ధుని వైపు తీక్షణంగా చూస్తూ ఇలా అన్నది: "ఓయీ బ్రాహ్మణుడా! నీవు శివుని బాహ్య రూపాన్ని చూసి మోసపోతున్నావు. ఆయన సర్వ వ్యాపకుడు. వేదాలు ఆయనను 'శివుడు' (మంగళకారుడు) అని పిలుస్తాయి. ఆయన శ్మశానంలో ఉంటాడు ఎందుకంటే ఈ సృష్టి అంతా చివరకు చేరేది ఆయనలోనే. ఆయనకు ఆభరణాలతో పనిలేదు, ఎందుకంటే సమస్త విశ్వం ఆయనలోనే ఉంది. ఆయన దిగంబరుడు అంటే ఆయనకు ఏ ఆచ్ఛాదన అవసరం లేని పరబ్రహ్మ అని అర్థం. శివ తత్వాన్ని భక్తితో చూడాలి కానీ, తర్కంతో కాదు. నీవు చేస్తున్నది పాపం. శివ నింద వినడం కూడా మహాపరాధం. నా ప్రాణం పోయినా నేను ఆ పరమేశ్వరుడినే వరిస్తాను."

    పార్వతి అచంచలమైన భక్తిని చూసిన పరమశివుడు ఇక తనను తాను దాచుకోలేకపోయాడు. వెంటనే ఆ వృద్ధ రూపం మాయమైంది. అక్కడ నీలకంఠుడు, త్రిశూలధారి, కరుణాసముద్రుడైన మహాదేవుడు ప్రత్యక్షమయ్యాడు. మందహాసం చేస్తూ, "పార్వతీ! నీ భక్తికి నేను దాసుడనయ్యాను. నీవు నన్ను గెలుచుకున్నావు" అని వరం ఇచ్చాడు. పార్వతీదేవి ఆనందంతో స్వామి పాదాలకు నమస్కరించింది. లోకకళ్యాణం కోసం జరిగిన వారి వివాహానికి ఈ ఘట్టమే పునాది.

     భక్తులారా! ఈ శివలీల మనకు ఒకటే నేర్పుతోంది. లోకం మనల్ని ఎన్ని మాటలన్నా, దైవం మనల్ని ఎన్ని పరీక్షలకు గురిచేసినా, మన విశ్వాసం కదిలిపోకూడదు. బాహ్య అలంకారాల కంటే అంతరంగ శుద్ధి ముఖ్యం. 'నమశ్శివాయ' అనే మంత్రాన్ని నిరంతరం స్మరిస్తూ, ఆ పార్వతీ పరమేశ్వరుల కృపకు పాత్రులవుదాం.

ఇది నచ్చితే లైక్ చెయ్యండి. షేర్ చెయ్యండి. వెంటనే ఛానల్ ను సబ్స్క్రైబ్  చేసుకోండి. స్వస్తి!