శ్రీకృష్ణ పరమాత్మ లీలలు అనంతం, మధురం. అందులోనూ బాలకృష్ణుని లీలలు భక్తులకు పరమానందం కలిగిస్తాయి. ఈరోజు మనం కంసుడు పంపిన అసురులలో ఒకడైన తృణావర్తుని సంహారం గురించి వివరంగా తెలుసుకుందాం.

తృణావర్తాసుర వధ

రేపల్లెలో బాలకృష్ణుని అల్లరి, చెష్టలు రోజురోజుకూ పెరుగుతున్నాయి. యశోదమ్మ తన ముద్దుల పట్టిని చూసుకుంటూ మురిసిపోతుండేది. ఒకరోజు యశోదమ్మ కృష్ణుడిని తన ఒడిలో కూర్చోబెట్టుకుని లాలిస్తోంది. అకస్మాత్తుగా ఆ చిన్నారి కృష్ణుడు ఆమెకు కొండంత బరువుగా అనిపించాడు. శిశువు బరువును భరించలేక, విస్మయానికి గురైన యశోదమ్మ, తన బిడ్డను మెల్లగా నేల మీద పడుకోబెట్టి, తన ఇంటి పనుల్లో నిమగ్నమైంది.

అదే సమయంలో, కంసుడి ఆజ్ఞ మేరకు తృణావర్తుడు అనే అసురుడు సుడిగాలి రూపంలో గోకులంలోకి ప్రవేశించాడు. ఆ రాక్షసుడు తన మాయాశక్తితో ఆకాశమంతటా ఇసుకను, ధూళిని చిమ్ముతూ, భయంకరమైన శబ్దం చేస్తూ సుడిగాలిలా విరుచుకుపడ్డాడు.

చీకటి కమ్మిన గోకులం

సుడిగాలి ధాటికి గోకులమంతా ఒక్కసారిగా చీకటి మయమైపోయింది. కళ్లు కూడా తెరవలేని పరిస్థితి. యశోదమ్మ తన బిడ్డను పడుకోబెట్టిన చోటికి పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చింది. కానీ, అక్కడ కృష్ణుడు లేడు! తృణావర్తుడు సుడిగాలి రూపంలో వచ్చి ఆ చిన్నారిని ఆకాశంలోకి ఎత్తుకుపోయాడు.

ఆ సమయంలో యశోదమ్మ పడిన ఆవేదన వర్ణనాతీతం. ఆ సందర్భంలోనిదే ఈ పద్యం:

ఇక్కడ బెట్టితిం దనయుడిక్కడ నాడుచునుండె గాలి దా నెక్కడినుండి వచ్చె శిశువెక్కడి మార్గము పట్టిపోయె నే నెక్కడి జొత్తునంచు గమలేక్షణ గ్రేపు దొఱంగి ఖిన్నయై సొక్కుచు వ్రాలుగోవుక్రియ భూస్థలి వ్రాలె దురంత చింతయై

"ఇక్కడే కదా నా బిడ్డను పడుకోబెట్టాను, ఇక్కడే కదా ఆడుకున్నాడు! ఈ గాలి ఎక్కడి నుండి వచ్చింది? నా చిన్నారి ఎటు వెళ్ళిపోయాడు? నేనెక్కడ వెతకాలి?" అంటూ యశోదమ్మ దూడను కోల్పోయిన ఆవులా విలపిస్తూ మూర్ఛపోయింది.

ఆకాశంలో అద్భుతం

ఇక ఆకాశంలో, తృణావర్తుడు కృష్ణుడిని తీసుకుని మేఘాల చాటుకు వెళ్ళిపోయాడు. వాడు కృష్ణుడిని కింద పడేసి చంపాలనుకున్నాడు. కానీ, కృష్ణుడు తన మహిమతో బరువును విపరీతంగా పెంచేశాడు. సుడిగాలి రూపంలో ఉన్న ఆ రాక్షసుడికి ఆ చిన్నారి బరువు ఒక మహా పర్వతంలా అనిపించింది. వాడు కృష్ణుడిని వదిలేద్దామన్నా వదలలేని పరిస్థితి.

కృష్ణుడు తన చిన్నారి చేతులతో ఆ రాక్షసుడి కంఠాన్ని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. ఉక్కిరిబిక్కిరి అయిన తృణావర్తుడు కళ్లు బైర్లు కమ్మి, ప్రాణాలు విడిచి కింద పడిపోయాడు. ఒక పెద్ద శిల మీద ఆ రాక్షసుడు పడగా, వాని రొమ్ము మీద చిరునవ్వులు చిందిస్తూ బాలకృష్ణుడు సురక్షితంగా కూర్చుని ఉన్నాడు.

భక్తుల ఆనందం

ధూళి అణిగిపోయి, గాలి శాంతించాక గోపికలు, గోపకులు పరుగున వచ్చి చూశారు. రాక్షసుడు మరణించి ఉండటం, అతని మీద క్షేమంగా ఉన్న కృష్ణుడిని చూసి అందరూ ఆశ్చర్యపోయారు. యశోదమ్మ పరుగున వచ్చి తన బిడ్డను గుండెలకు హత్తుకుంది. భగవంతుడైన కృష్ణుడు తమ మధ్యే ఇలా బాలుడిగా ఉన్నాడని తెలుసుకున్న భక్తులు పులకించిపోయారు.

ఆ పరమాత్మను దర్శించుకున్న భాగ్యాన్ని తలచుకుంటూ భక్తులు అనుకున్న మాటలను పోతన గారు భాగవతంలో ఇలా అద్భుతంగా వివరించారు:

గతజన్మంబుల నేమి నోచితిమొ? యాగశ్రేణులేమేమి సేసితిమొ? యెవ్వరికేమి వెట్టితిమొ? యేచింతారతిం బ్రొద్దు బుచ్చితిమొ? సత్యము లేమి పల్కితిమొ? యే సిద్ధప్రదేశంబు ద్రొక్కితిమో? యిప్పుడు చూడగంటిమిచటం గృష్ణార్భకున్ నిర్భయున్

తృణావర్తాసుర వధ - పద్య తాత్పర్యం మరియు ముగింపు

ముందుగా మనం చెప్పుకున్న పద్యాల భావాలను పరిశీలిస్తే, ఆ సందర్భంలోని ఆర్తి మరియు భక్తి మనకు అర్థమవుతాయి.

1. యశోదమ్మ ఆవేదన (పద్య భావం):

"ఇక్కడ బెట్టితిం దనయుడిక్కడ నాడుచునుండె..."

భావం: "అయ్యో! నా కుమారుడిని ఇక్కడే కదా పడుకోబెట్టాను! ఇక్కడే కదా వాడు ఆడుకున్నాడు! ఈ సుడిగాలి ఎక్కడి నుండి వచ్చింది? నా బిడ్డ ఏ మార్గాన కొట్టుకుపోయాడు? నేను ఎక్కడికి వెళ్లి వెతకాలి?" అంటూ కమలాల వంటి కన్నులున్న యశోదమ్మ, తన దూడను కోల్పోయిన ఆవులాగా దీనంగా రోదిస్తూ, దుఃఖంతో నేలపై పడిపోయింది.

2. భక్తుల పరవశం (పద్య భావం):

"గతజన్మంబుల నేమి నోచితిమొ..."

భావం: ప్రాణాపాయం నుండి తప్పించుకుని, రాక్షసుని సంహరించి క్షేమంగా తిరిగొచ్చిన బాలకృష్ణుడిని చూసి గోపికలు, గోపకులు ఇలా అనుకుంటున్నారు: "గత జన్మల్లో మేము ఎలాంటి నోములు నోచుకున్నామో! ఎన్ని యజ్ఞ యాగాదులు చేశామో! ఎందరికి ఏమేమి దానాలు ఇచ్చామో! ఏ పుణ్య తీర్థాలను దర్శించామో! అందుకే ఈనాడు భయం అనేది లేని ఆ పరమాత్మను, ఈ చిన్నారి కృష్ణుడిని కళ్లారా చూసే భాగ్యం మాకు కలిగింది."

---

ముగింపు:

తృణావర్తాసుర వధ కేవలం ఒక రాక్షస సంహారం మాత్రమే కాదు, అది భగవంతుని శరణాగతి తత్త్వాన్ని చాటిచెబుతుంది.

• గర్వభంగం: గాలి రూపంలో వచ్చి అందరినీ భయపెట్టాలని చూసిన అసురుడికి, భగవంతుడు తన 'బరువు'తో (గురుత్వంతో) అహంకారాన్ని అణచివేశాడు.

• రక్షణ: ఎంతటి ఆపద వచ్చినా, తనను నమ్ముకున్న వారిని (యశోదమ్మ, గోపికలు) కృష్ణుడు కాపాడతాడు అనే నమ్మకాన్ని ఈ లీల కలిగిస్తుంది.

ఈ విధంగా సుడిగాలి రాక్షసుడిని అంతం చేసి, గోకులంలో మళ్ళీ వెలుగులు నింపాడు బాలకృష్ణుడు. ఆ చిన్ని కృష్ణుని నవ్వులు చూసి రేపల్లె వాసులు తమ కష్టాలన్నీ మరచిపోయారు. లోక రక్షకుడైన ఆ కృష్ణ పరమాత్మను స్మరించుకోవడం మనందరికీ మంగళప్రదం.

స్వస్తి.