:: అహంకారాన్ని ఓడించిన అర్పణ (తులాభారం) :: 

ద్వారకా నగరంలో ఒకనాడు నారద మహర్షి సత్యభామ అంతఃపురానికి విచ్చేస్తారు. సత్యభామ తన సౌందర్యం, శ్రీకృష్ణుడిపై తనకున్న అధికారం పట్ల కొంత గర్వంతో ఉంటుంది. అది గమనించిన నారదుడు ఒక వింతైన ప్రతిపాదన తెస్తారు. "దేవీ! నీవు కృష్ణుడిని జన్మజన్మలకూ నీవాడిగానే ఉంచుకోవాలంటే ఒక వ్రతం చేయాలి. నీ భర్తను నాకు దానం ఇచ్చి, ఆ తర్వాత ఆయన బరువుకు సమానమైన బంగారాన్ని ఇచ్చి తిరిగి పొందాలి" అని చెబుతారు. తన దగ్గర ఉన్న అపార సంపదను చూసుకుని, సత్యభామ తడుముకోకుండా ఈ 'తులాభారానికి' సిద్ధపడుతుంది.

రాజసభలో పెద్ద త్రాసు (తులా) ఏర్పాటు చేయబడింది. ఒక వైపు సాక్షాత్తు ఆ జగన్నాథుడు, శ్రీకృష్ణుడు చిరునవ్వుతో కూర్చున్నాడు. మరోవైపు సత్యభామ తన బంగారు నగలన్నింటినీ వేయడం మొదలుపెట్టింది. హారాలు, కంకణాలు, కిరీటాలు.. ఒకటేమిటి, అంతఃపురంలోని రాశుల కొద్దీ బంగారాన్ని త్రాసులో పోసింది. కానీ ఆశ్చర్యం! కృష్ణుడు కూర్చున్న వైపు త్రాసు ఇసుమంతైనా పైకి లేవలేదు. సత్యభామలో ఆందోళన మొదలైంది. ద్వారకలోని సంపదనంతా తెప్పించింది, కానీ పరమాత్మ బరువు ముందు ఆ ప్రాణం లేని బంగారం వెలవెలబోయింది. తన అహంకారం మెల్లగా నీరుగారి కన్నీరుగా మారింది.

 అప్పుడు నారదుడు "భక్తితో ఇచ్చేది ఏదైనా భగవంతుడు స్వీకరిస్తాడు, కానీ అహంకారంతో ఇచ్చే కొండంత బంగారం కూడా ఆయనకు తక్కువ" అని హితవు చెబుతాడు. నిస్సహాయ స్థితిలో ఉన్న సత్యభామ, రుక్మిణీ దేవిని శరణు వేడుతుంది. రుక్మిణి పరమ భక్తితో, ఒక చిన్న తులసి దళాన్ని తీసుకువచ్చి, తన మనసులో "కృష్ణా! నీపై నాకున్న ప్రేమ నిష్కల్మషమైనదైతే, ఈ ఆకుతో నిన్ను తూచుగాక" అని ప్రార్థించి త్రాసులో ఉంచుతుంది.

అద్భుతం! వేల టన్నుల బంగారం చేయలేని పనిని ఆ చిన్న ఆకు చేసింది. త్రాసు సమానమైంది. భగవంతుడు సంపదకు కాక, స్వచ్ఛమైన భక్తికి మాత్రమే లొంగుతాడని లోకానికి తెలిసింది.