అది ద్వారకానగరం. శ్రీకృష్ణ పరమాత్మ తన ప్రాసాద ప్రాంగణంలో గరుత్మంతుడితో కలిసి ముచ్చటిస్తున్నారు. సరిగ్గా అదే సమయంలో, ఒక కాకి పదే పదే కృష్ణుడి చుట్టూ తిరుగుతూ, వింతగా అరుస్తూ ఒక చిన్న పక్షి వైపు తీక్షణంగా చూడటం మొదలుపెట్టింది. ఆ కాకి ఎవరో కాదు.. సాక్షాత్తు యమధర్మరాజు! ఒక ప్రాణి మరణ సమయం ఆసన్నమైందని సూచించడానికి ఆయన అక్కడ వేచి ఉన్నాడు. శ్రీకృష్ణుడు ఆ చిన్న పక్షిని చూసి ఒక్కసారిగా గట్టిగా నవ్వారు. ఆ నవ్వులో ఏదో గంభీరమైన రహస్యం ఉందని గరుత్మంతుడు గ్రహించాడు.
"అయ్యో! నా స్వామి చూపు ఆ పక్షిపై పడిందంటే, దానికి మరణం ఖాయం. కానీ నా కళ్లముందే ఒక ప్రాణి ప్రాణాలు కోల్పోవడాన్ని నేను చూడలేను" అని గరుత్మంతుడు భావించాడు. తన వేగంతో ఆ పక్షిని కాపాడాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. తక్షణమే ఆ చిన్న పక్షిని తన రెక్కల కింద దాచుకుని, వాయువేగంతో వేల మైళ్ల దూరంలో ఉన్న ఒక అడవిలోని లోతైన పర్వత గుహలోకి తీసుకువెళ్లాడు. అక్కడ ఆ పక్షిని సురక్షితంగా వదిలి, "ఇప్పుడు ఈ పక్షిని యముడు కూడా తాకలేడు" అని గర్వంగా తిరిగి ద్వారకకు చేరుకున్నాడు.
గరుత్మంతుడు తిరిగి వచ్చేసరికి, ఆ కాకి రూపంలో ఉన్న యముడు అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోతున్నాడు. కృష్ణుడు మళ్ళీ చిరునవ్వు చిందించారు. గరుత్మంతుడు వినయంగా అడిగాడు, "ప్రభూ! ఆ పక్షిని కాపాడి సురక్షితమైన చోట వదిలిపెట్టాను, మరి మీరు ఎందుకు నవ్వుతున్నారు?".
కృష్ణుడు ఇలా బదులిచ్చారు.. "గరుత్మంతా! ఆ పక్షి మరణం ఈ ద్వారకలో లేదు. ఇక్కడికి వేల మైళ్ల దూరంలో ఉన్న ఒక గుహలో, ఒక సర్పం నోట అది మరణించాలని విధి రాసి ఉంది. అంత చిన్న పక్షి అంత దూరం వెళ్లడం సాధ్యం కాదు కదా అని నేను ఆలోచిస్తుంటే.. నువ్వే దాన్ని నీ రెక్కలపై మోసుకువెళ్లి విధి రాసిన చోటే వదిలిపెట్టావు. కాలం తన పనిని ఎలా చేయించుకుంటుందో చూశావా?". గరుత్మంతుడికి తన శక్తి కన్నా కాలం ఎంత బలమైనదో అర్థమై తలవంచుకున్నాడు.
కామెంట్లు లేవు:
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి