:: హరినామ స్మరణే ప్రాణప్రదం - భక్త ప్రహ్లాద గాథ ::

    నమస్కారం! 'భాగవత సుధ'కు స్వాగతం. భగవంతుడు ఎక్కడ ఉన్నాడు? ఆయనను చూడడం సాధ్యమేనా? ఈ ప్రశ్నలకు సమాధానమే ప్రహ్లాద చరిత్ర. భాగవతంలోని ఏడవ స్కంధంలో పోతన గారు ఈ ఘట్టాన్ని పరమ రమణీయంగా తీర్చిదిద్దారు. లోకమంతా తండ్రి భయంతో వణికిపోతుంటే, ఆ పసిబాలుడు మాత్రం మృత్యువును సైతం చిరునవ్వుతో ఎదుర్కొన్నాడు. తన తండ్రితో ప్రహ్లాదుడు జరిపిన ఆ ధర్మ యుద్ధం, నేటికీ మనకు భక్తి మార్గంలో దిక్సూచిగా నిలుస్తోంది.

    హిరణ్యకశిపుడు తన తపస్సు శక్తితో దేవతలను సైతం గడగడలాడిస్తూ, "హరి" అనే పదాన్ని ఎవరూ ఉచ్చరించకూడదని శాసిస్తాడు. కానీ ప్రహ్లాదుడు గర్భంలో ఉన్నప్పుడే నారద మహర్షి ఉపదేశం వల్ల విష్ణు భక్తుడిగా మారతాడు. తండ్రి ఎంత భయపెట్టినా, గురువులు ఎన్ని నీతులు చెప్పినా, ప్రహ్లాదుడు మాత్రం "ఓం నమో నారాయణాయ" అనే మంత్రాన్ని వీడడు. కోపంతో ఊగిపోయిన తండ్రి, ప్రహ్లాదుని చంపడానికి అనేక ప్రయత్నాలు చేశాడు. మత్తగజాలతో తొక్కించాడు, మండుతున్న అగ్నిలో పడేశాడు, విష సర్పాలతో కరిపించాడు. కానీ, ఏనుగుల దంతాలు ప్రహ్లాదుని తాకగానే విరిగిపోయాయి, అగ్ని అతడికి చల్లని మలయమారుతంలా అనిపించింది. దీనికి కారణం ఒక్కటే.. ప్రహ్లాదుడు తన దేహాన్ని నమ్మలేదు, తన ప్రాణంలో నిండి ఉన్న పరమాత్మను నమ్మాడు.

    చివరకు సహనం కోల్పోయిన హిరణ్యకశిపుడు, "ఎక్కడరా నీ హరి? ఈ స్తంభంలో ఉన్నాడా?" అని గర్జిస్తూ అడిగినప్పుడు, ప్రహ్లాదుడు చిరునవ్వుతో చెప్పిన సమాధానమే ఈ అద్భుత పద్యం:

"ఇందుఁ గలఁడందు లేఁడని 

సందేహము వలదు; చక్రి సర్వోపగతుం

 డెందెందు వెదకి చూచిన 

నందందే కలఁడు దానవాగ్రణి! వింటే."

    దీని అర్థం చాలా లోతైనది. భగవంతుడు కేవలం గుడిలోనో, విగ్రహంలోనో లేడు. ఆయన 'సర్వోపగతుడు' - అంటే అంతటా నిండి ఉన్నవాడు. "ఇక్కడ ఉన్నాడు, అక్కడ లేడు" అనే చిన్నచూపు ఆయన విషయంలో పనికిరాదు. నువ్వు అనుమానం లేకుండా ఎక్కడ వెతికినా ఆయన అక్కడ ప్రత్యక్షమవుతాడు. ఈ విశ్వమంతా ఆ పరమాత్మ స్వరూపమే అని చెప్పే గొప్ప వేదాంతం ఈ పద్యం.

    ఆ మాట విని అహంకారంతో హిరణ్యకశిపుడు స్తంభాన్ని తన్నగా, భీకరమైన గర్జనతో నరసింహ స్వామి ఉద్భవించి అధర్మాన్ని అంతం చేశాడు. భగవంతుడు భక్తుడి మాటను నిలబెట్టడానికి ఒక జడ పదార్థం (స్తంభం) నుండి కూడా ప్రాణం పోసుకుని వస్తాడని ఈ కథ నిరూపిస్తుంది. ప్రహ్లాదుని వంటి అనన్య భక్తి మనందరిలో కలగాలని కోరుకుందాం.