శ్రీకృష్ణ బలరాముల క్రీడాభిరామం
1. ఆరుబయట ఆటలు – శివరూపంలో మెరిసిన కృష్ణుడు
నందగోకులంలో బాలకృష్ణుడు, బలరాముడు అడుగులు వేయడం నేర్చుకున్నారు. గజ్జెలు ఘల్లుఘల్లుమంటుండగా ఇద్దరూ ముంగిళ్లలోకి, వీధుల్లోకి పరుగెత్తడం మొదలుపెట్టారు. ఒకరోజు కృష్ణుడు అన్న బలరాముడితో కలిసి ఆరుబయట మట్టిలో దొర్లి ఆడుకుంటున్నాడు. ఆ నీలమేఘ శ్యాముడి ఒళ్లంతా తెల్లటి మట్టి, ధూళి అంటుకుంది.
ఆ సమయంలో ఆ చిరునవ్వుల కన్నయ్యను చూసిన పోతనగారికి, ఆ విష్ణుమూర్తి సాక్షాత్తు పరమశివుడిలా కనిపించాడు. హరి, హరుడు ఒక్కటే అని నిరూపిస్తూ, ఆ బాలకృష్ణుడి రూపాన్ని పోతనగారు ఈ పద్యంలో ఎంత అద్భుతంగా వర్ణించారో చూడండి:
సీ. తనవున నంటిన ధరణీ పరాగంబు పూసిన నెఱి భూతిపూతిగాగ ముందరవెలుగొందు ముకాలలాмамబు తొగల సంగడి కాని తునుక గాగ ఫాలభాగంబుపై బరగు కావిరిబొట్టు కాముని గెల్చిన కన్ను గాగ కంఠమాలికలోని ఘన నీలరత్నంబు కమనీయమగు మెడకప్పు గాగ ఆ. హారవల్లులురగ హారవల్లులు గాక బాలలీల బ్రౌఢబాలకుండు శివుని పగిదినొప్పె శివునికి దనకును వేఱులేమి దెల్ప వెలయునట్లు
కథా అన్వయం: ఆటల్లో పడి కృష్ణుడి शरीరానికి అంటిన ఆ మట్టి... శివుడు పూసుకునే విభూతిలా ప్రకాశిస్తోంది. వాడి తలపై ముడివేసిన జుట్టులో మెరుస్తున్న ముత్యాల ఆభరణం... శివుడి జటాజూటంలోని చంద్రవంకలా ఉంది. నుదుటిపై రాసుకున్న ఎర్రటి కావిరిబొట్టు... మన్మథుడిని దహించిన శివుడి మూడో కన్నులా కనిపిస్తోంది. మెడలోని నల్లని నీలమణి... శివుడి గొంతులోని గరళంలా ఉంది. రొమ్ముపై కదలాడే ముత్యాల హారాలు... శివుడి పాముల హారాల్లా ఉన్నాయి. ఇలా ఆ చిన్నారి కృష్ణుడు బలరాముడితో ఆడుకుంటూ సాక్షాత్తు పరమశివుడిలా మెరిసిపోతూ, "శివునికి, తనకు ఏ భేదమూ లేదు" అని లోకానికి చాటిచెప్తున్నట్టు ఉన్నాడు.
2. చెలికాళ్లతో చెరిసమంగా... రకరకాల ఆటలు
కొంచెం పెద్దవారయ్యాక, కృష్ణ బలరాములు రేపల్లెలోని గోపబాలకులందరినీ గుంపుగా కూర్చుకుని యమునా తీరానికి, అడవులకు వెళ్లేవారు. అక్కడ కృష్ణుడు తానే నాయకుడై, స్నేహితులతో కలిసి ఎన్నో రకాల వింత వింత ఆటలను సృష్టించేవాడు. భగవంతుడనే అహంకారం ఏమాత్రం లేకుండా, ఆ గొల్లపిల్లలతో చెరిసమంగా కలిసిపోయేవాడు.
ఆ పిల్లలతో కలిసి కృష్ణుడు ఆడే ఆటల వైవిధ్యాన్ని పోతనగారు ఈ సుందరమైన పద్యంలో మన కళ్లకు కట్టించారు:
సీ. "గోవల్లభుడ నేను, గోవులు మీ"రని వడి ఱకెవైచుచు వంగియాడు 'రా నే, భటులు మీరలు, రండురం'డని ప్రాభవంబున బెక్కు పనులు వనుచు 'నే దస్కరుండ, మీ రింటివా'రని నిద్రపుచ్చి సొమ్ములు గొనిపోయి దాగు 'నే సూత్రధారి! మీరందఱు బహురూపు'లని చెలంగుచు నాటలాడబెట్టు తే.గీ. మూల లుఱుకును డాగిలిమూతలాడు - నుయ్యెలలనూగు జేబంతులొనరవైచు జార చోరుల జాడల జాల నిగుడు - శౌరి బాలురతో నాడు సమయమందు
కథా అన్వయం: కృష్ణుడు పిల్లలతో అడవిలో ఆడుకుంటూ... ఒకసారి తనే ఆవుల కాపరిగా మారి, మిగిలిన పిల్లలను ఆవుల్లా వంగమనేవాడు. వారు ఆవుల శబ్దాలు చేస్తుంటే, తను గూనలు వేస్తూ వారిపై దూకుతూ సరదాగా ఆడేవాడు.మరో ఆటలో... తనే ఒక పెద్ద మహారాజులా నటిస్తూ, "నేను రాజును, మీరంతా నా భటులు, రండి" అంటూ గంభీరంగా ఆజ్ఞలు జారీ చేస్తూ పనులు చెప్పేవాడు. ఇంకొక ఆటలో... "నేను దొంగను, మీరంతా ఇంట్లోవాళ్లు" అని చెప్పి, వాళ్ల కళ్లు మూయించి నిద్రపోయినట్టు నటించమనేవాడు. వారు నిద్రపోయాక వారి దగ్గరున్న కర్రలు, వస్తువులు దొంగిలించి ఎక్కడో దాక్కునేవాడు. "నేను నాటక సూత్రధారిని, మీరంతా నటులు" అంటూ అందరికీ వేషాలు వేసి నాటకాలు ఆడించేవాడు. చెట్ల మూలల్లోకి పరుగెత్తడం, దాగుడుమూతలు ఆడటం, చెట్ల ఊడల పట్టుకుని ఉయ్యాలలు ఊగడం, ఒకరిపై ఒకరు బంతులు విసురుకోవడం... ఇలా ఆ శౌరి (కృష్ణుడు) అన్న బలరాముడి సాక్షిగా బాలలతో రోజంతా ఎంతో ఆనందంగా గడిపేవాడు.
3. అమ్మతో ముద్దుల అలక – చనుబాల మధురిమ
ఆటలన్నీ ముగించుకుని, అలసిపోయి ఇల్లు చేరాడు చిన్ని కృష్ణుడు. ఇంట్లోకి రాగానే మళ్ళీ ఏదో అల్లరి చేయడం మొదలుపెట్టాడు. ఇంట్లో ఉన్న వస్తువులను కిందపడేస్తూ, శబ్దాలు చేస్తున్నాడు. అప్పుడు యశోదమ్మ వాడిని చూసి, "కృష్ణా! అలా అల్లరి చేయకు, కాసేపు చప్పుడు చేయకుండా ప్రశాంతంగా ఉండు" అంటూ కొద్దిగా గద్దిస్తూ, బెదిరించినట్టు మాట్లాడింది.
అంతే! అమ్మ తనని గదమాయించేసరికి కృష్ణుడికి ఎక్కడ లేని కోపం, అలక వచ్చేశాయి. బుంగమూతి పెట్టుకుని, అమ్మకు దూరంగా ఒక మూలకు వెళ్ళిపోయి నిలబడ్డాడు. కొడుకు అలకను చూసి యశోదమ్మ మనసు కరిగిపోయింది. వెంటనే తన చేతులు బార చాచి... "నా ముద్దుల బాబు కదా, నా ప్రియమైన విందు (అతిథి) లాంటి కొడుకు వచ్చాడు, రా అమ్మా!" అంటూ ఎంతో ప్రేమతో, నవ్వుతూ పిలిచింది.
అమ్మ పిలుపు వినగానే కృష్ణుడి అలక ఎగిరిపోయింది. పెద్దగా నవ్వుతూ, కేకలు వేస్తూ (రంతు చేయుచు), చంగుచంగున దూకుతూ అమ్మ వైపు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు. అమ్మను గట్టిగా హత్తుకున్నాడు. వాడు పరుగెత్తుకుంటూ వస్తుంటే నడుముకున్న మొలగంటలు 'ఘల్లు ఘల్లు'మని చక్కగా శబ్దం చేశాయి. అలా ఆనందంతో అమ్మ ఒళ్ళో కూర్చుని, ఎంతో తృప్తిగా చనుబాలు తాగడం మొదలుపెట్టాడు.
ఈ పరమ పవిత్రమైన, మాతృత్వపు లీలను పోతనగారు ఈ పద్యంలో అద్భుతంగా నిలిపారు:
ఉ. చప్పుడు సేయకుండుమని జంకె యొనర్చిన నల్గిపోవగా నప్పుడు బారసాచి తన యర్మిలి విందులు వచ్చి రంచు న వ్వొప్పగ జీరు తల్లిదెసకొత్తిలి కృష్ణుడు రంతు సేయుచు న్నెప్పటి వచ్చి చంగుడుచు నింపొలయున్ మొలగంట మ్రోయగన్
పద్య భావం: "చప్పుడు చేయవద్దు" అని యశోదమ్మ గద్దించగానే కృష్ణుడు అలిగి దూరంగా పోయాడు. అప్పుడు తల్లి చేతులు బార చాచి, "నా ప్రియమైన అతిథి వచ్చాడు" అని నవ్వుతూ పిలిచేసరికి... కృష్ణుడు ఆ తల్లి వైపునకు పెద్దగా అల్లరి (రంతు) చేస్తూ, ఎప్పటిలాగే చంగుచంగున దూకుతూ ఆనందంతో వచ్చాడు. వాడు వస్తుంటే నడుముకున్న మొలగంట చక్కగా మ్రోగింది. అలా తల్లి దగ్గరకు చేరి ఎంతో ఇష్టంగా పాలు తాగుతూ ఆనందాన్ని నింపాడు.
ముగింపు
ఇలా శ్రీకృష్ణ బలరాములు గోపబాలకులతో కలిసి సాగించిన క్రీడాభిరామం రేపల్లెకు ఒక పెద్ద పండుగలా సాగింది. వారు ఆడిన ప్రతి ఆటా ఒక లీల, అమ్మతో చేసిన ప్రతి అలకా ఒక మధుర కావ్యం. భగవంతుడు మానవ రూపంలో వచ్చి, సామాన్య పిల్లలతో కలిసి మట్టిలో ఆడుకుంటూ, అమ్మ ప్రేమకు లొంగిపోతూ పంచిన ఈ అద్భుత ఘట్టం భక్తులకు ఎంతో ఆనందాన్ని ఇస్తుంది.
(కృష్ణుడు ఇంకా పెద్దవాడై, గోపికల ఇళ్లకు వెళ్లి వెన్న దొంగతనాలు చేయడం, ఆ తరువాత
కామెంట్లు లేవు:
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి