:: వెన్నదొంగ - ఉలుఖల బంధనం ( రోటికి కట్టేయడం ) ::  

     నందగోకులంలో ఒక శుభోదయం. పక్షుల కిలకిల రావాలు, యమునా నది అలల సవ్వడులు, గోవుల అంకెలు... రేపల్లె అంతా ఒక పవిత్రమైన వాతావరణం నెలకొని ఉంది.

    యశోదమ్మ ఆ రోజు తెల్లవారుజామునే నిద్ర లేచింది. ఇంట్లోని సేవకులందరికీ వేరే పనులు పురమాయించి, తానే స్వయంగా కృష్ణుడి కోసం వెన్న చిలకాలని నిర్ణయించుకుంది. ఎందుకంటే, తన ముద్దుల కొడుకు వేరేవాళ్లు చిలికిన వెన్న కంటే, అమ్మ చేతి వెన్నను ఎంతో ఇష్టంగా తింటాడని ఆమెకు తెలుసు.

    ఆమె ఒక పెద్ద మజ్జిగ కుండను తీసుకుని, కవ్వాన్ని అమర్చి, వెన్న చిలకడం ప్రారంభించింది. ఆ సమయంలో యశోదమ్మ తన మనసంతా కృష్ణుడి పైనే లగ్నం చేసింది. కవ్వం తిరుగుతుంటే వచ్చే 'చర చర' అనే శబ్దానికి లయబద్ధంగా... కృష్ణుడి బాల్య లీలలను, వాడి నవ్వులను, వాడు చేసే అల్లరిని పాటలుగా పాడుకుంటూ పరవశించిపోతోంది. ఆమె కడుపు తీపి, మాతృప్రేమ ఆ మజ్జిగలో వెన్నలా పైకి తేలుతున్నాయి.

    అప్పుడే మన బాలకృష్ణుడు నిద్రలేచాడు. కళ్ళు నలుపుకుంటూ, కాళ్ళ గజ్జెలు 'ఘల్లు ఘల్లు' మంటుండగా, అమ్మ పాడుతున్న వైపు నడుచుకుంటూ వచ్చాడు. ఆకలితో ఉన్న కృష్ణుడు నేరుగా అమ్మ దగ్గరకు వెళ్ళి, ఆమె చీర కొంగు పట్టుకుని లాగాడు. "అమ్మా! నాకు ఆకలిగా ఉంది, పాలు ఇవ్వు" అన్నట్టుగా చూశాడు.

    యశోదమ్మ వెన్న చిలకడం ఆపి, ఎంతో ప్రేమతో కొడుకును ఒళ్లోకి తీసుకుంది. మురిపెంగా వాడి ముఖాన్ని చూస్తూ పాలు ఇవ్వడం ప్రారంభించింది. కృష్ణుడు ఎంతో తృప్తిగా పాలు తాగుతున్నాడు. యశోదమ్మ ఆనందానికి హద్దులు లేవు.

    కానీ, సరిగ్గా అదే సమయంలో... వంటింట్లో పొయ్యి మీద పెట్టిన పాలు బాగా కాగి, పైకి పొంగిపోసాగాయి. ఆ శబ్దం విన్న యశోదమ్మ కంగారుపడింది. "అయ్యో! పాలు పొంగిపోతున్నాయి" అంటూ, కృష్ణుడికి ఇంకా పూర్తిగా పాలు తాగడం అవ్వకముందే, వాడిని గబగబా కింద కూర్చోబెట్టి వంటిట్లోకి పరుగెత్తింది.

    అమృతం లాంటి అమ్మ పాలు తాగుతుండగా మధ్యలో ఆపేసి వెళ్ళిపోయేసరికి, కృష్ణుడికి ఎక్కడ లేని కోపం వచ్చింది. బుంగమూతి పెట్టాడు. వాడి ఎర్రటి పెదవులు కోపంతో అదిరాయి. "నన్ను కాదని ఆ పాలు ముఖ్యం అనుకున్నావా అమ్మా! ఇప్పుడు చూడు నేనేం చేస్తానో!" అనుకున్నాడు మన వెన్న దొంగ.

    వెంటనే పక్కనే ఉన్న ఒక రాయి తీసుకుని, అమ్మ ఎంతో కష్టపడి చిలుకుతున్న మజ్జిగ కుండను 'ఠాంగ్' మని కొట్టాడు. కుండ పగిలిపోయింది! అందులోని మజ్జిగ, సగం చిలికిన వెన్న అంతా నేలపాలు అయ్యాయి. కృష్ణుడు అక్కడితో ఆగలేదు. ఆ వెన్నను చేతుల్లోకి తీసుకుని తింటూ, నవ్వుకుంటూ పక్క గదిలోకి వెళ్ళిపోయాడు.

    యశోదమ్మ వంటింట్లో పాలు కిందపడకుండా చూసుకుని, తిరిగి హాలులోకి వచ్చింది. అక్కడ దృశ్యం చూసి ఆమె గుండె జారినంత పనైంది. కుండ పగిలి ముక్కలైంది, నేలంతా మజ్జిగ ప్రవహిస్తోంది.

    "ఇదంతా ఆ కన్నయ్య పనే!" అని ఆమెకు అర్థమైపోయింది. నవ్వుకుంటూనే, వాడికి ఈరోజు ఎలాగైనా బుద్ధి చెప్పాలని ఒక చిన్న బెత్తం చేత పట్టుకుని, దొంగ అడుగులు వేస్తూ లోపలి గదిలోకి వెళ్ళింది.

    లోపలి గదిలో దృశ్యం చూస్తే ఎవరికైనా నవ్వొస్తుంది. కృష్ణుడు ఒక పెద్ద 'ఉలుఖలము' (ధాన్యం దంచే రోలు)ను బోర్లించి, దానిపై ఎక్కి కూర్చున్నాడు. ఉట్టి మీద దాచిన వెన్న కుండను అందుhardుకుని, లోపల ఉన్న వెన్నను తానే కాకుండా... కింద ఉన్న కోతులకు కూడా పెడుతున్నాడు.

     తినండి... మా అమ్మకు తెలియకుండా తినండి" అంటూ కోతులతో కలిసి విందు చేసుకుంటున్నాడు.

    వెనుక నుంచి యశోదమ్మ రావడం కోతులు చూసి పారిపోయాయి. కృష్ణుడు వెనక్కి తిరిగి చూశాడు. చేతిలో బెత్తంతో అమ్మ నిలబడి ఉంది! అంతే... భయపడినట్టు నటిస్తూ రోటి పైనుంచి దూకి పరుగు లంకించుకున్నాడు.

    యశోదమ్మ వాడి వెనకాల పరుగెత్తింది. విశ్వాన్ని అంతా తన కడుపులో దాచుకున్న పరమాత్ముడిని పట్టుకోవడానికి యశోదమ్మ పరుగెడుతోంది. యోగులు, మునులు శతాబ్దాల పాటు తపస్సు చేసినా దొరకని ఆ పరబ్రహ్మం... అమ్మ ప్రేమిస్తోందని, అమ్మకు దొరికిపోవాలని నెమ్మదిగా పరుగెడుతున్నాడు. చివరికి యశోదమ్మ అలసిపోవడం చూసి, కృష్ణుడు తానే స్వయంగా అమ్మ చేతికి చిక్కాడు.

    కృష్ణుడు ఏడుస్తున్నట్టు నటిస్తున్నాడు. కళ్ళవెంట నీళ్లు కారుతుంటే, చేతులకు ఉన్న వెన్న కళ్ళకు అంటుకుని ముఖమంతా నల్లగా, తెల్లగా అయిపోయింది.

    యశోదమ్మకు కొడుకును కొట్టాలని లేదు. కానీ, రోజురోజుకూ వీడి అల్లరి ఎక్కువవుతోంది, పొరుగు ఇళ్లవాళ్లు కూడా వచ్చి కంప్లైంట్ చేస్తున్నారు, కాబట్టి ఈరోజు వీడిని కదలకుండా ఒకచోట కట్టేయాలి అనుకుంది.

    ఇంట్లో ఉన్న ఒక రోలును తీసుకుని, దానికి కృష్ణుడిని తాడుతో కట్టడం ప్రారంభించింది. కానీ అక్కడే ఒక విచిత్రం జరిగింది!

    ఆమె ఒక తాడు తీసుకుని కృష్ణుడి నడుముకు, రోటికి కలిపి ముడి వేయబోతే... ఆ తాడు సరిగ్గా రెండు అంగుళాల పొడవు తక్కువైంది."సరే, ఇల్లు చిన్నదై ఉంటుంది" అని ఇంకొక తాడు తెచ్చి దానికి ముడి వేసి కట్టింది. మళ్ళీ రెండు అంగుళాలు తక్కువైంది!ఇలా ఇంట్లో ఉన్న తాళ్లన్నీ తెచ్చి ముడి వేస్తున్నా... ప్రతిసారీ సరిగ్గా రెండు అంగుళాల తాడే తక్కువవుతోంది!

    యశోదమ్మ ఆశ్చర్యపోయింది, అలసిపోయింది. ముఖమంతా చెమటలు పట్టాయి. ఊరంతా ఉన్న తాళ్లన్నీ తెచ్చినా ఆ చిన్న కృష్ణుడి నడుమును చుట్టలేకపోతున్నాయి. ఎందుకంటే, ఆ చిన్నవాడు సాక్షాత్తు అనంతమైన విశ్వరూపుడు! ఆయన్ని తాళ్లతో బంధించడం ఎవరి తరం?

    అమ్మ పడుతున్న శ్రమను, ఆమె ముఖంలో అలసటను చూసి కృష్ణుడి మనసు కరిగింది. "అమ్మా! నీ భక్తికి, నీ ప్రేమకు నేను లొంగిపోతున్నాను" అనుకుంటూ, తనే స్వయంగా ఆ తాళ్లకు కట్టుబడ్డాడు. ఆఖరికి యశోదమ్మ కృష్ణుడిని ఆ రోటికి కట్టేసి, "ఇక ఇక్కడే ఉండు, కదలకు" అని చెప్పి తన పనుల్లోకి వెళ్ళిపోయింది.

    రోటికి కట్టుబడిన కృష్ణుడు ఊరికే ఉంటాడా? తన అవతార ఉద్దేశంలో ఒకటైన శాపవిమోచనాన్ని నెరవేర్చాలని అనుకున్నాడు.

    నందనవనంలో రెండు పెద్ద 'మద్ది చెట్లు' (యమలార్జున వృక్షాలు) ఒకదానికొకటి దగ్గరగా ఉండేవి. పూర్వజన్మలో కుబేరుడి కొడుకులైన నలకూబర, మణిగ్రీవులు నారద మహర్షి శాపం వల్ల ఈ చెట్లుగా మారిపోయారు. కృష్ణుడి స్పర్శ తగిలితేనే వారికి శాపవిమోచనం కలుగుతుందని నారదుడు చెప్పాడు.

    కృష్ణుడు ఆ రోలును ఈడ్చుకుంటూ, నెమ్మదిగా ఆ రెండు చెట్ల మధ్యలోకి వెళ్ళాడు. రోలు నిలువుగా చెట్ల మధ్య ఇరుక్కుపోయింది. కృష్ణుడు ఒక్కసారిగా బలాన్ని ఉపయోగించి ఆ రోలును ముందుకు లాగాడు. "ఢం... ఢం..." మంటూ ఒక పెద్ద శబ్దంతో ఆ రెండు మహావృక్షాలు వేళ్లతో సహా కూకటివేళ్లతో నేలకూలాయి!

    ఆ చెట్ల నుండి ఇద్దరు దివ్య పురుషులు వెలుగులు జిమ్ముతూ బయటకు వచ్చారు. వారు జగద్గురువైన శ్రీకృష్ణుడికి నమస్కరించి, స్తుతించి, శాపవిమోచనం పొంది తమ లోకానికి వెళ్ళిపోయారు.

    ఆ పెద్ద శబ్దానికి నందగోకులంలోని ప్రజలంతా కంగారుగా పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చారు. యశోదమ్మ కూడా గుండెలు బాదుకుంటూ వచ్చింది. అక్కడ చూస్తే... రెండు పెద్ద చెట్లు పడిపోయి ఉన్నాయి, వాటి మధ్యలో చిన్న కృష్ణుడు రోటికి కట్టబడి నవ్వుతూ కూర్చున్నాడు.

    "నా కొడుక్కి ఏమైపోతుందో" అని యశోదమ్మ ఏడుస్తూ వెళ్ళి, ఆ తాళ్లను విప్పి కృష్ణుడిని గట్టిగా గుండెలకు హత్తుకుంది.

    ఉదరము (కడుపు) నందు దామము (తాడు) చేత కట్టబడినవాడు కాబట్టి, ఆ రోజు నుండి శ్రీకృష్ణుడికి "దామోదరుడు" అనే సార్థక నామం వచ్చింది.

    భగవంతుడిని ధనంతోనో, అధికారంతోనో, బలంతోనో బంధించలేము. కేవలం యశోదమ్మ లాంటి నిష్కల్మషమైన ప్రేమ, భక్తి అనే రెండు అంగుళాల తాడుతో మాత్రమే ఆ పరమాత్ముడిని మన హృదయానికి కట్టేసుకోగలము.

ఓం నమో భగవతే వాసుదేవాయ!