:: గోపికల గోడు - యశోదమ్మ ఓదార్పు :: 

    ఆ నల్లనయ్య, నవనీత చోరుడు నందగోకులంలో అడుగుపెట్టినప్పటి నుండి ఆ ఊరే ఒక నందనవనమైంది. కానీ ఆ పరమాత్మ పెరిగి పెద్దవాడవుతుంటే, ఆయన చేసే బాల లీలలు, దుడుకు చేష్టలు గోపికల ఇళ్లను తలకిందులు చేస్తున్నాయి. ఒకరోజు గోపికలందరికీ ఓపిక నశించింది. గుంపులు గుంపులుగా చేరి, ఒకరినొకరు హెచ్చరించుకుంటూ యశోదమ్మ ఇంటి ముంగిట వచ్చి నిలబడ్డారు. అందరి చేతుల్లోనూ వెన్న కుండలు, విరిగిన కడవలు ఉన్నాయి.

    యశోదమ్మ ఇంట్లోంచి బయటకు రాగానే, ఒక పెద్ద గోపిక ముందుకు వచ్చి నడుముపై చేయి వేసి, "అమ్మా యశోదా! నీ ముద్దుల పట్టి రోజురోజుకూ మితిమీరిపోతున్నాడమ్మా! వాడి అల్లరి భరించలేక చస్తున్నాం" అంటూ మొదటి ఫిర్యాదును అందుకుంది.

    " పొద్దున్నే లేచినప్పటి నుండి నీ కొడుకు చేసే పనులు ఒక్కటైనా బాగుంటుందా తల్లీ? తెల్లవారుజామునే పాలు పితకడానికి బాలింతలు సిద్ధమవుతుంటే, వీడు వెళ్లి ఏం చేశాడో విను..." అంటూ  ఇలా అంది- :

"బాలురకు బాలులేవని బాలింతలు మెఱలువెట్ట బకపకనగి యీ - బాలుం డాలముసేయుచు నాలకు గ్రేపులను విడిచె నంభోజాక్షీ!"

    "అమ్మా తామర కన్నులదానా! ఒరేయ్ కృష్ణా, దూడలను విడవద్దురా, ఆవులు ఇంకా పాలు ఇవ్వలేదు, పిల్లకు పాలు కావాలి అని బాలింతలు నెత్తీ నోరూ మొత్తుకుంటున్నా వినకుండా... ఆవుల దగ్గరకు వెళ్ళి దూడల తాడులన్నీ విప్పేశాడమ్మా! ఆ దూడలన్నీ వెళ్ళి పాలు మొత్తం తాగేశాయి. మేము అడిగితే, ఆ నల్లనయ్య భయపడకపోగా పకపకమని నవ్వుతూ మమ్మల్ని వెక్కిరిస్తున్నాడు. ఇదా నీ పెంపకం?" అని నిలదీసింది.

    అంతలో మరో గోపిక విరిగిన కడవ ముక్కను ముందుకు చూపిస్తూ అందుకుంది. "అమ్మా యశోదమ్మా! దూడలు పాలు తాగితే పోనీ, మేము ఎంతో కష్టపడి కాగబెట్టుకున్న పాలనైనా ఉంచుతున్నాడా? అసలు ఏం జరిగిందో విను..."

"పడతీ! నీ బిడ్డడు మా కడవలలోనున్న మంచి కాగినపాలా - పడుచులకు బోసి చిక్కిన కడవల బోనడిచె నాజ్ఞ కలదో లేదో!"

    "ఓ పడతీ! నీ బిడ్డడు మా ఇళ్లల్లోకి దూరి, కడవలలో ఉన్న కమ్మటి, వేడి వేడి కాగిన పాలను తెచ్చి... వీధిలో ఉన్న చిన్న పిల్లలందరికీ (పడుచులకు) పోసేస్తున్నాడు. అంతటితో ఆగాడా? పాలు అయిపోయాక, చిక్కిన ఆ ఖాళీ కడవలను నేలకేసి కొట్టి విరగ్గొడుతున్నాడు. అసలు నీ కొడుకుని అదుపులో పెట్టే ఆజ్ఞ, హక్కు నీకు ఉందో లేదో మాకైతే తెలియడం లేదు!" అని ఆవేదనతో పలికింది.

    అంతలోనే మరో గోపిక తన చంకలో ఉన్న చిన్న పాపను చూపిస్తూ, కోపంతో ఊగిపోతూ ముందుకు వచ్చింది. "యశోదమ్మా! నీ కొడుకు పాలు తాగడమే కాదు, పాలు దొరకకపోతే ఎంత దారుణం చేస్తున్నాడో చూడు..."

"మీ పాపడు మాగృహమున నాపోవగ బాలుద్రావ నగపడకున్నన్ - గోపించి పిన్నపడుచుల వాపోవగ జిమ్ముకొనుచు వచ్చెం దల్లీ!"

    "నీ పాపడు మా ఇంటికి వచ్చి పీకలదాకా పాలు తాగుదామని చూశాడు. కానీ ఇంట్లో పాలు కనపడలేదు. అంతే.. వాడికి ఎక్కడ లేని కోపం వచ్చేసింది. ఇంట్లో తొట్టెల్లో పడుకుని ఉన్న చిన్న పిల్లలను, ఆడుకుంటున్న చిన్న పాపలను గిచ్చి, కొట్టి, వారు గుక్కపెట్టి ఏడుస్తుంటే (వాపోవగ) చూసి.. సంబరపడుతూ, వారిని నెట్టేస్తూ (జిమ్ముకొనుచు) నవ్వుకుంటూ వచ్చేసాడు. పాలు లేకపోతే పసిపిల్లలను ఏడిపించడం ఏ ధర్మం తల్లీ?" అని కన్నీరు పెట్టుకుంది.

    ఇదంతా వింటున్న మరో బుద్ధిమంతురాలైన గోపిక ముఖంపై చెయ్యి వేసుకుని ఆశ్చర్యపోతూ... "అమ్మా యశోదమ్మా, ఇవన్నీ ఒకెత్తయితే, వాడు దొంగతనం చేసే పద్ధతి చూస్తే నీకే ఆశ్చర్యం వేస్తుంది" అంటూ కృష్ణుడి తెలివిని ఇలా వర్ణించింది:

పుట్టి పుట్టడు నేడు దొంగిలబోయి మాయిలు సొచ్చి తా

 నుట్టి యందక ఱోలు బీటలు నొక్కప్రోవిడి యెక్కిచే

 వెట్టజాలక కుండక్రిందొక పెద్దతూటొనరించి మీ

 పట్టి మీగడ పాలు చేరల బట్టి త్రావె దలోదరీ!

    "ఓ నడుము చిన్నదానా యశోదమ్మా! నిన్నగాక మొన్న పుట్టిన నీ కొడుకు, ఈరోజు మా ఇళ్లల్లోకి దొంగతనానికి వచ్చాడు. పైన ఉన్న ఉట్టి అందకపోయేసరికి.. కింద ఉన్న రోళ్లను, పీటలను ఒకదానిపై ఒకటి పేర్చి (ఒక్కప్రోవిడి) దానిపైకి ఎక్కాడు. అంత ఎక్కినా కూడా పైనున్న కుండలోకి చేయి పెట్టడానికి అందలేదు. మరి వాడు ఊరుకున్నాడా? లేదు! ఒక వింత పద్ధతి ఆలోచించాడు. ఆ కుండ కింద ఒక పెద్ద రంధ్రం (తూటు) చేశాడు. అంతే.. పైనుంచి కారుతున్న కమ్మటి మీగడ పాలను తన రెండు దోసిళ్లతో (చేరల బట్టి) జుర్రు జుర్రున తాగేశాడు. ఇంత చిన్న వయసులోనే ఇన్ని దొంగ తెలివితేటలా?" అని నోరెళ్లబెట్టింది.

    ఇలా ఒక్కొక్కరు చెప్తుంటే గోపికల్లో ఆవేశం పెరిగింది. "యశోదమ్మా! నందరాజు భార్యవని నీకు గర్వమా?" అన్నట్లుగా వ్యంగ్యంగా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టారు:

"కడు లచ్చి గలిగెనేనియు గుడుతురు గట్టుదురు గాక కొడుకుల నగుచున్ - బడుగుల వాడలపైబడ విడుతురె రాకాంత లెందు విమలేందుముఖీ!"

    "ఓ చంద్ర ముఖీ! నీకు కడు లచ్చి (అమితమైన ఐశ్వర్యం) ఉంటే ఉండవచ్చు. ఆ సంపదతో బాగా తినండి, మంచి బట్టలు కట్టుకోండి. అంతేకానీ, అంత పెద్ద మహారాజులు, రాచకాంతలు తమ కొడుకులను ఇలా మాబోటి పేదవాళ్ళ, బడుగుల వాడల మీదకు దోపిడీకి వదులుతారా? లోకంలో ఎక్కడైనా ఇలాంటి వింత ఉందా?" అని గద్దించారు.

    అంతటితో ఆగక, వారందరూ కలిసి చిట్టచివరిగా ఒక పెద్ద హెచ్చరిక చేశారు:

"ఓయమ్మ! నీ కుమారుడు మా యిండ్లను బాలు పెరుగు మననీడమ్మా! పోయెదమెక్కడికైనను మా యన్నలసురభులాన మంజులవాణీ!"

    "ఓ మంజులవాణీ! స్పష్టంగా చెప్తున్నాం విను. నీ కుమారుడి దెబ్బకు మా ఇళ్లల్లో చుక్క పాలు కానీ, కాస్త పెరుగు కానీ మిగిలేలా లేదు. ఇదే గనుక కొనసాగితే, మేము ఈ నందగోకులాన్ని వదిలిపెట్టి ఎక్కడికైనా దూరంగా వలస పోతాం. ఇదిగో.. మా అన్నల తోడు, మా ప్రాణ సమానమైన ఆవుల (సురభులు) తోడు... ఇది మాత్రం ఖాయం!" అని భీష్మించుకు కూర్చున్నారు.

    గోపికల మాటలన్నీ విన్న యశోదమ్మకు ఏం చేయాలో పాలుపోలేదు. ఒకవైపు గోపికల ఆగ్రహం, మరోవైపు పక్కనే ఏమీ తెలియనట్లు, వేలిని నోట్లో వేసుకుని, భయపడుతున్నట్లు నటిస్తూ, అమాయకంగా చూస్తున్న తన ముద్దుల కృష్ణుడు. ఆ చూపులు చూడగానే యశోదమ్మ మాతృహృదయం కరిగిపోయింది. 'ఇంత చిన్న పిల్లోడు ఇన్ని పనులు చేస్తాడా?' అనుకుంటూనే, గోపికల కోపాన్ని చల్లార్చడానికి ఎంతో వినయంగా, చేతులు జోడించి ఇలా బ్రతిమాలింది:

"అన్య మెఱుగడు తనయంత నాడుచుండు మంచివాడిత డెగ్గులు మానరమ్మ! - రామలార! త్రిలోకాభిరామలార! తల్లులార! గుణవతీమతల్లులార!"

    "ఓ పుణ్యస్త్రీలారా! మూడు లోకాలను రంజింపజేసే ఉత్తమ గుణములు గల తల్లులారా! నా కొడుకు చాలా మంచివాడమ్మా. వాడికి పరాయి మనసు తెలియదు (అన్యమెరుగడు). తనలో తాను ఏవో ఆటలు ఆడుకుంటూ ఉంటాడు. వాడు చిన్నపిల్లాడు కదా.. దయచేసి వాడిపై ఇలాంటి కోపాలు, నిందలు (ఎగ్గులు) వేయకండి. మీరంతా ఉత్తమురాళ్లు, వాడి తప్పులను క్షమించి వదిలేయండి" అని ప్రార్థించింది.

    యశోదమ్మ మాటలలోని ఆర్ద్రతకు, ఆ పక్కనే ఉన్న కృష్ణుడి మోహన రూపానికి గోపికల కోపమంతా ఒక్కక్షణంలో మంచులా కరిగిపోయింది. ఫిర్యాదు చేయడానికి వచ్చిన ఆ గోపికలు, తిరిగి వెళ్లేటప్పుడు ఆ నల్లనయ్య చిరునవ్వును, లీలను తమ గుండెల్లో నింపుకుని, తన్మయత్వంతో తమ ఇళ్లకు తిరుగుముఖం పట్టారు.