:: పూతన సంహారం – శ్రీకృష్ణుని తొలి లీల ::

    శ్రీకృష్ణుని బాల్య లీలలు ఎంతో మధురమైనవి, మహిమాన్వితమైనవి. గోకులంలో నందుని ఇంట జన్మించిన శ్రీకృష్ణుడు, తన దివ్యత్వంతో రాక్షసులను సంహరిస్తూ లోకానికి రక్షణగా నిలిచాడు. అలాంటి లీలలలో అత్యంత ముఖ్యమైనది, భగవంతుని దివ్యత్వాన్ని మొదటిసారిగా లోకానికి చాటిచెప్పిన ఘట్టం పూతన సంహారం. కంసుని ఆజ్ఞ మేరకు గోకులానికి వచ్చిన పూతన అనే రాక్షసిని, చిన్నారి కృష్ణుడు ఎలా వధించాడో ఈ కథనంలో వివరంగా తెలుసుకుందాం.

    శ్రీకృష్ణుడి జన్మవార్త విన్న కంసుడు, తనకు పుట్టబోయే మృత్యువును తప్పించుకోవడానికి గోకులంలో పుట్టిన పసిపిల్లలను చంపాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. అందుకోసం మాయలమారి అయిన పూతనను గోకులానికి పంపాడు. పూతన గోకులంలోకి ప్రవేశించేటప్పుడు ఒక సుందరమైన, మర్యాదస్తురాలైన స్త్రీ రూపంలో వచ్చింది.

    ఆమె సౌందర్యం చూసి గోకులంలో ఎవరూ ఆమెను అనుమానించలేదు. పూతన నందుని ఇంటికి చేరుకుంది. అక్కడ తొట్టిలో పడుకొని ఉన్న చిన్నారి శ్రీకృష్ణుడిని చూసింది. ఆమె కపటమైన మనసుతో "ఈ పసివాడిని ఎత్తుకుని పాలిస్తాను" అని యశోదమ్మ అనుమతితో కృష్ణుడిని తన ఒడిలోకి తీసుకుంది.

    పూతన కృష్ణుడిని ఎత్తుకుని, కపట వాత్సల్యాన్ని ప్రదర్శిస్తూ పాలు ఇవ్వడానికి సిద్ధమైంది. అప్పుడు ఆమె మనోగతాన్ని, ఆమె పలికిన తీరును తెలిపే పోతనగారి పద్యం:

చను నీకు గుడుపజాలెడి / చనువారలు లేరు నీవు చనవలె ననుచున్ చనుగుడిపి మీద నిలుకడ / జనుదాన ననంగ వేడ్కజను జనుగుడుపన్

    "ఓ బాలుడా! నీకు పాలు ఇచ్చే వారు ఎవరూ ఇక్కడ లేరు. అందువల్ల నువ్వు నాతో రావాలి. నేను నీకు ప్రీతిగా పాలు ఇస్తాను" అని పూతన కపటపు మాటలతో కృష్ణుడిని ప్రలోభపెట్టడానికి ప్రయత్నించింది.

    పూతన విషపూరితమైన స్తనాలతో కృష్ణుడికి పాలు ఇవ్వడానికి ప్రయత్నించినప్పుడు, కృష్ణుడిని త్రాగమని వేడుకున్న సందర్భాన్ని తెలిపే రెండవ పద్యం:

నాచనుబా లొకగ్రుక్కెడు / నో చిన్నికుమార! త్రావు మొయ్యన పిదపన్ నీ చెలువ మెఱుగవచ్చును / నాచెలువము సఫల మగును నళినదళాక్షా!

    "ఓ కమలాల వంటి కన్నులు గల చిన్ని కుమార! ఒక్క గుక్కెడు నా పాలు త్రాగు. ఆ తర్వాత నీ అందాన్ని నేను చూసి తెలుసుకోవచ్చును. అప్పుడు నా అందం, నా జన్మ కూడా సఫలం అవుతుంది."

    లోక రక్షకుడైన శ్రీకృష్ణుడికి ఆమె ఉద్దేశం తెలియనిది కాదు. పూతన కృష్ణుడిని తన పెదవులకు ఆనించి పాలు త్రాగమని ప్రోత్సహించింది. కృష్ణుడు పాలు త్రాగడం మొదలుపెట్టాడు. అయితే, కేవలం పాలు త్రాగడమే కాకుండా, పూతన ప్రాణాలను, ఆమెలోని విషాన్ని, సమస్త శక్తిని తన దివ్యమైన నోటితో పీల్చడం ప్రారంభించాడు.

    ఆ తీవ్రతకు పూతన తట్టుకోలేకపోయింది. ఆమె తన అసలు రాక్షస రూపాన్ని బయటపెట్టి, భయంకరమైన కేకలు వేసింది. కృష్ణుడిని విడిపించుకోవడానికి ప్రయత్నించింది, కానీ సాధ్యం కాలేదు. చివరకు, కృష్ణుడు ఆమెను ఆకాశం మీదుగా భూమిపైకి విసిరివేసి సంహరించాడు.

    ఈ సందర్భంలో భగవంతుని యొక్క దివ్యత్వాన్ని, ఆమె విషాన్ని స్వీకరించిన విధానాన్ని తెలిపే పోతనగారి మూడవ పద్యం:

విషధర రిపుగమ నునికిని / విషగళ సఖునికిని విమల విషశయనునికిన్

విషభవ భవజనకునికిని / విషకుచ చనువిషము గొనుట విషమే తలపన్

    గరుత్మంతుడిని వాహనంగా కలవాడు, విషాన్ని కంఠంలో ధరించిన శివునికి స్నేహితుడైనవాడు, ఆదిశేషువు (సర్పం) అనే పాముపై శయనించేవాడు, మరియు సంసార చక్రానికి కారణమైన జగజ్జనకుడైన శ్రీకృష్ణునికి... పూతన యొక్క విషపూరితమైన స్తనాలను త్రాగటం అనేది ఏ మాత్రం విషం కాదు, అది చాలా చిన్న విషయం (విషయం కూడా కాదు) అని అర్థం.

    పూతన సంహారం అనేది కేవలం ఒక రాక్షస సంహారం మాత్రమే కాదు. అది శ్రీకృష్ణుని యొక్క దివ్యత్వాన్ని, అపారమైన శక్తిని ప్రపంచానికి చాటిచెప్పిన మొదటి ఘట్టం. పూతన కపట బుద్ధితో పాలు ఇవ్వాలని వచ్చినా, ఆమెకు భగవంతుని స్పర్శ లభించడం వల్ల ముక్తి లభించింది. భగవంతుడిని ఏ రూపంలో చేరినా, చివరికి భగవత్ అనుగ్రహం లభిస్తుందనే సందేశాన్ని ఈ ఘట్టం మనకు అందిస్తుంది.