:: అఘాసుర వధ ::

ఉదయాన్నే బాలకృష్ణుడు తన స్నేహితులైన గోపబాలురతో కలిసి అడవికి వెళ్లాలని నిశ్చయించుకున్నాడు. కృష్ణుడు తన చేతిలో పిల్లనగ్రోవి, బెత్తం పట్టుకుని, ఒంటిపై సువర్ణ ఆభరణాలు ధరించి బయలుదేరాడు. ఆయనతో పాటు వేలాది మంది గోపబాలురు, లక్షలాది ఆవు దూడలను తోలుకుంటూ బృందావన అడవుల్లోకి ప్రవేశించారు. గోపబాలురంతా ఎంతో ఉత్సాహంగా ఉన్నారు. కొందరు పక్షుల ధ్వనులను అనుకరిస్తుంటే, మరికొందరు కోతులతో కలిసి ఎగురుతున్నారు. ఆ అడవి మొత్తం వారి నవ్వులు, ఆటపాటలతో ప్రతిధ్వనించింది.

బాలలంతా ఇలా ఆనందంగా ఆడుకుంటున్న సమయంలో, అఘాసురుడు అనే భయంకరమైన రాక్షసుడు అక్కడికి వచ్చాడు. అతడు కంసుడి పంపిన పరాక్రమవంతుడైన అనుచరుడు, అలాగే పూతన, బకాసురుల తమ్ముడు. తన అక్కను, అన్నను చంపిన కృష్ణుడిపై పగ తీర్చుకోవాలని, గోపబాలురందరినీ ఒకేసారి అంతం చేయాలని అతడు నిశ్చయించుకున్నాడు.

అఘాసురుడు తన మాయా శక్తితో ఒక అపారమైన, మైళ్ల పొడవున్న కొండ చిలువ రూపాన్ని ధరించాడు. ఒక పెద్ద కొండలాగా అడవి మార్గంలో పడుకున్నాడు. అతని క్రింది దవడ భూమిని తాకుతుండగా, పై దవడ ఆకాశాన్ని తాకుతోంది. అతని నోరు ఒక పెద్ద గుహలాగా తెరిచి ఉంది.

అడవిలో వెళ్తున్న గోపబాలురు ఆ వింత ఆకారాన్ని చూశారు. మొదట వారు అది ఒక సహజమైన కొండ, గుహ అనుకుని భ్రమపడ్డారు. "మన వెంట రక్షకుడైన కృష్ణుడు ఉన్నాడు కదా, ఒకవేళ ఇది పామే అయినా కృష్ణుడు దీన్ని కూడా చంపేస్తాడు" అనే నమ్మకంతో భయం లేకుండా, చేతిలో ఉట్టి భారాలు మోస్తూ ఆ గుహ లాంటి నోట్లోకి ప్రవేశించడం ప్రారంభించారు. ఆ సమయంలో జరిగిన దృశ్యాన్ని పోతన గారు ఇలా వర్ణించారు:

వేల్పుల్ సూచి భయంబునొంద గ్రసనావేశంబుతో నుజ్జ్వల

త్కల్పాంతోజ్జ్వల మాన జిహ్వ దహనాకారంబుతో మ్రింగె న

స్వల్పాహీంద్రము మాధవార్పిత మనోవ్యాపార సంచారులన్

స్వల్పాకారుల శిక్యభారుల గుమారా భీరులన్ ధీరులన్

తమ మనస్సులను, చేష్టలను ఆ శ్రీకృష్ణుడికే అర్పించినవారు, చిన్న శరీరాకృతులు కలవారు, ఉట్టి భారాన్ని మోసేవారు, భయమెరుగని ధీరులైన ఆ గోపబాలురను... కొండచిలువ రూపంలో ఉన్న ఆ పెద్ద రాక్షసుడు మింగివేసాడు. ప్రళయకాల అగ్నిలా మండుతున్న నాలుకతో  దేవతలు చూసి భయపడేలా భయంకరమైన ఆవేశంతో వాడు బాలురందరినీ తన నోట్లోకి లాగేసుకున్నాడు.

అఘాసురుడు అప్పుడే నోరు మూయలేదు. ఎందుకంటే అసలైన శత్రువైన కృష్ణుడు ఇంకా బయటే ఉన్నాడు. తన స్నేహితులు, ఆవులు ఆ రాక్షసుడి కడుపులోకి వెళ్లడం చూసి కృష్ణుడు ఒక్క క్షణం ఆశ్చర్యపోయాడు, విచారించాడు.

పడుచులు లేగలుంగలసి పైకొని వత్తురు తొల్లి కృష్ణ! మా 

కొడుకులదేలరా? రనుచు గోపికలెల్లను బల్క నేక్రియన్ 

నొడివెద? నేడు పన్నగము నోరికి వీరికి నొక్క లంకెగా 

నొడబడనేల చేసె? విధి యోడక సేయగదయ్య క్రౌర్యముల్

 "అయ్యో! ప్రతిరోజూ సాయంత్రం వేళకు పిల్లలు, లేగదూడలు కలిసి ఇళ్లకు వచ్చేవారు. ఒకవేళ రాకపోతే గోపికలంతా వచ్చి 'కృష్ణా! మా కొడుకులు ఇంకా రాలేదేంటి?' అని నన్ను అడుగుతారు. అప్పుడు నేను వారికి ఏమని సమాధానం చెప్పాలి? ఈ రోజు ఈ పాము నోటికి, నా బాలురకు ఇలాంటి ముడి పడేలా ఆ బ్రహ్మ దేవుడు ఎందుకు చేశాడు? విధి ఎంత క్రూరమైన పని చేయడానికి కూడా వెనుకాడదు కదా!" అని కృష్ణుడు లోలోన చింతించాడు.

ఎలాగైనా తన వారిని రక్షించుకోవాలని శ్రీకృష్ణుడు తానే స్వయంగా ఆ రాక్షసుడి నోట్లోకి ప్రవేశించాడు. కృష్ణుడు లోపలికి ప్రవేశించగానే అఘాసురుడు తన నోటిని గట్టిగా మూసివేశాడు. లోపల ఉన్న గోపబాలురు శ్వాస ఆడక మూర్ఛపోయారు.

ఇది గమనించిన కృష్ణుడు వెంటనే తన శరీరాన్ని అసాధారణంగా పెంచడం ప్రారంభించాడు. రాక్షసుడి గొంతు భాగంలో కృష్ణుడు కొండలా విస్తరిస్తూ పోయాడు. దీనివల్ల అఘాసురుడికి శ్వాస ఆడటం పూర్తిగా ఆగిపోయింది. వాడి కళ్లు బయటకు వచ్చేశాయి. ప్రాణవాయువు బయటకు వెళ్లే మార్గం లేక, వాడి కపాలం (తల భాగం) బద్దలైంది. ఆ రంధ్రం గుండా వాడి ప్రాణాలు బయటకు పోయాయి. రాక్షసుడు చనిపోగానే, కృష్ణుడు తన అమృత చూపులతో అందరినీ బతికించి బయటకు తీసుకువచ్చాడు.

క్రూరవ్యాళ విశాల కుక్షి గతులన్ గోవత్స సంఘంబుతో

గారుణ్యామృత వృష్టిచేత బ్రదుకంగా జూచి వత్సంబులున్

వారుందాను దదాస్యవీధి మగుడన్ వచ్చెన్ ఘనోన్ముక్తుడై

తారానీకముతోడ నొప్పెసగు నా తారేశు చందంబునన్

 ఆ క్రూరమైన సర్పం యొక్క విశాలమైన కడుపులో చిక్కుకుపోయిన గోపబాలురను, ఆవు దూడలను కృష్ణుడు తన కారుణ్యమనే అమృత వర్షం కురిపించి బతికించాడు. ఆ తర్వాత దూడలు, బాలురు తనతో నడవగా, కృష్ణుడు ఆ రాక్షసుడి నోటి గుండా బయటకు వచ్చాడు. ఆ దృశ్యం దట్టమైన మబ్బుల చాటు నుండి నక్షత్రాల సమూహంతో కూడి బయటకు వచ్చిన చంద్రుని లాగా ప్రకాశించింది.

అఘాసురుడు చనిపోయిన తర్వాత ఒక అద్భుతం జరిగింది. వాడు రాక్షసుడే అయినప్పటికీ, భగవంతుని చేతిలో మరణించడం వల్ల వాడికి ఉత్తమ గతులు లభించాయి.

ఆ పెనుబాము మేననొక యద్భుతమైన వెలుంగు దిక్తటో

ద్దీపకమై వడిన్ వెడలి... దేవపథంబున దేజరిల్లు చుం

గ్రేపులు బాలురన్ బెదర గృష్ణుని దేహము వచ్చి చొచ్చె నా

పాపడు సొచ్చి ప్రాణములబాపినయంతన శుద్ధసత్త్వమై

 ఆ పెద్ద పాము శరీరం నుండి ఒక అద్భుతమైన కాంతి వెలువడింది. అది దిక్కులన్నింటినీ ప్రజ్వలింపజేస్తూ, వేగంగా ఆకాశ మార్గానికి ఎగబాకింది. ఆ దూడలు, బాలురు చూస్తుండగా,  ఆ తేజస్సు వచ్చి శ్రీకృష్ణుని శరీరంలో లీనమైపోయింది. ఆ రాక్షసుడు పూర్వజన్మ పాపాలు పోయి, పరమ పవిత్రమైన శుద్ధసత్త్వ గుణాన్ని పొంది భగవంతునిలో ఐక్యమయ్యాడు (సాయుజ్య ముక్తిని పొందాడు).

ఈ అద్భుత ఘట్టాన్ని ఆకాశం నుండి వీక్షిస్తున్న దేవతలు ఆనందంతో బృందావనంపై పూలవాన కురిపించారు. దుందుభులు మోగించారు. ఆ ధ్వనులు విని బ్రహ్మదేవుడు స్వయంగా వచ్చాడు.

ఆ వాద్యంబులు, నా మహాజయరవం, బాపాటలా యాటలుం

దేవజ్యేష్టుడు పద్మజుండు విని ప్రీతిన్ భూమికేతెంచి నే

డీ వత్సార్భకులన్ భుజంగపతి హింసింపంగ నీబాలకుం

డే వెంటన్ బ్రదికించె? మేలనుచు నూహించెం గడున్ నివ్వెఱన్

 అఘాసురుడు చనిపోగానే ఆకాశంలో దేవతలు వాయించిన మంగళ వాయిద్యాలు, జయజయ ధ్వానాలు, వారి ఆటపాటలు చూసి, దేవతలలో పెద్దవాడైన ఆ బ్రహ్మదేవుడు సంతోషంతో భూలోకానికి వచ్చాడు. "ఈ రోజు ఇంతపెద్ద సర్పరాజు ఈ దూడలను, పిల్లలను మింగి హింసించగా... ఈ చిన్న బాలుడైన కృష్ణుడు ఏ ఉపాయంతో వీరిని బతికించాడు? ఎంత ఆశ్చర్యకరం!" అని బ్రహ్మదేవుడు అమితమైన ఆశ్చర్యంతో ఆ లీలను చూసి నివ్వెరపోయాడు.

ఈ విధంగా శ్రీకృష్ణుడు అఘాసురుడిని వధించి, తన మిత్రులను కాపాడుకోవడమే కాక, శత్రువుకు సైతం ముక్తిని ప్రసాదించి తన లీలా విశేషాన్ని చాటుకున్నాడు.