నమస్కారం. ఈరోజు మనం కృష్ణశతకంలోని 13వ పద్యాన్ని, దానిభావానీ, విశేషాంశాలను తెలుసుకుందాం. 

అల్ల, జగన్నాథుకు వ్రే 

పల్లియ క్రీడార్థమయ్యె పరమాత్మునకున్ 

గొల్లసతి యా యశోదయు 

తల్లియునై చన్నుగుడిపె దనరగ కృష్ణా!

ఓ కృష్ణా! సమస్త లోకాలను పాలించే జగన్నాథుడు, పరమాత్ముడు అయిన ఆ సర్వేశ్వరునికి... ఈ రేపల్లె కేవలం లీలా వినోదాలు ఆడుకోవడానికి ఒక ఆట స్థలమైంది. అంతటి పరమపురుషునికి, ఒక సామాన్య గొల్లభామ అయిన యశోదాదేవి తల్లిగా మారి, ఎంతో ప్రేమతో చనుపాలు ఇచ్చి పెంచే మహద్భాగ్యాన్ని పొందింది.

అనంత కోటి బ్రహ్మాండాలను తన సంకల్పంతో నడిపించే ఆ పరమాత్ముడు, భూమిపైకి వచ్చేసరికి ఒక సామాన్య బాలుడిగా మారిపోయాడు. యోగులకు, మునులకు కూడా లభించని ఆ స్వామి సాన్నిధ్యం, రేపల్లెలోని గోపికలకు ఎంతో సులభంగా దక్కింది. తన ఐశ్వర్యాన్ని, వైభవాన్ని పక్కన పెట్టి, భక్తుల ఆనందం కోసమే ఆ స్వామి రేపల్లె వీధుల్లో లీలలు సాగించాడు.

సృష్టి మొత్తానికి ఆధారమైన శ్రీకృష్ణుడు, ఆకలితో ఏడుస్తున్నట్లు నటిస్తూ యశోదమ్మ ఒడిలోకి చేరడం ఒక మధురమైన విచిత్రం. ఒక సామాన్య గొల్లభామకు జగన్నాథుడికే తల్లి అయ్యే అదృష్టం దక్కడం ఆమె పూర్వజన్మ సుకృతం. భగవంతుడు ఆమెను 'అమ్మా' అని పిలవడం, ఆమె ఇచ్చిన చనుపాలు తాగి పెరగడం అనేది నిష్కల్మషమైన మాతృత్వానికి, వాత్సల్య భక్తికి పరాకాష్ఠ.

 ఈ పద్యంలో కవి 'పరమాత్ముడు' అనే గంభీరమైన దైవత్వాన్ని, 'చన్నుగుడిపె' (పాలు తాగడం) అనే లౌకిక బాల్య చేష్టను పక్కపక్కనే చూపించారు. భగవంతుడు కేవలం శాస్త్రాలకే కాదు, ప్రేమకు కూడా బానిస అని చెప్పడమే దీని అంతరార్థం. వైకుంఠవాసుడు రేపల్లెలో యశోదమ్మ చేతి కర్ర దెబ్బలకు భయపడటం ఆయన 'భక్త సులభత్వాన్ని' చాటుతుంది.

 భగవంతుడిని చేరుకోవడానికి కఠినమైన పూజలు, యాగాలు అవసరం లేదు. యశోదమ్మ లాంటి అపారమైన, అమాయకమైన ప్రేమ ఉంటే... ఆ జగన్నాథుడే స్వయంగా మన ఇళ్లకు నడచి వస్తాడని, మన ఒడిలో బిడ్డగా మారిపోతాడని ఈ పద్యం మనకు ప్రబోధిస్తుంది.