నమస్కారం. ఈరోజు మనం కృష్ణశతకంలోని 13వ పద్యాన్ని, దాని భావాన్ని, విశేష అంశాలను తెలుసుకుందాం.  

 అల్ల, జగన్నాథుకు వ్రే 

పల్లియ క్రీడార్థమయ్యె పరమాత్మునకున్ 

గొల్లసతి యా యశోదయు 

తల్లియునై చన్నుగుడిపె దనరగ కృష్ణా!

    ఓ కృష్ణా! సమస్త లోకాలను శాసించే జగన్నాథుడు, పరమ పురుషుడు అయిన ఆ భగవంతునికి... ఈ భూలోకంలోని రేపల్లె అనే ఒక చిన్న పల్లెటూరు కేవలం లీలా వినోదాలు (ఆటలు) ఆడుకోవడానికి ఒక వేదికగా మారింది. అంతటి సర్వేశ్వరునికి, ఒక సామాన్య గొల్లభామ అయిన యశోదాదేవి తల్లిగా మారి, ఎంతో వాత్సల్యంతో చనుపాలు ఇచ్చి లాలించి, పాలించి, పెంచే మహద్భాగ్యాన్ని పొందింది.

    ఈ పద్యంలో కవి వాడిన 'జగన్నాథుడు', 'పరమాత్ముడు' అనే పదాలు భగవంతుని అనంత శక్తిని, సర్వవ్యాపకత్వాన్ని సూచిస్తాయి. సూర్యచంద్రాదులను, అనంత కోటి బ్రహ్మాండాలను తన సంకల్పం మాత్రంచేత నడిపించే ఆ పరమ పురుషుడు, భూమిపైకి వచ్చేసరికి ఒక సామాన్య బాలుడిగా మారిపోయాడు. యోగులు, మునులు శతాబ్దాల తరబడి తపస్సు చేసినా దక్కని ఆ పరమాత్ముని సాన్నిధ్యం, రేపల్లెలోని గోపికలకు, గోపబాలురకు చాలా సులభంగా లభించింది. ఆ స్వామికి రేపల్లె వీధులు, యమునా నది తీరం, గోవర్ధన గిరి ప్రాంతాలు కేవలం ఆట స్థలాలుగా (క్రీడార్థమై) మారిపోయాయి. భగవంతుడు తన ఐశ్వర్యాన్ని, వైభవాన్ని పక్కన పెట్టి, భక్తుల ఆనందం కోసం ఎంతగా దిగివచ్చాడో ఈ పద్యం మనకు తెలియజేస్తుంది.

    జగత్తు మొత్తానికి ఆహారాన్ని, శక్తిని ఇచ్చే జగద్గురువు శ్రీకృష్ణుడు. అలాంటి స్వామి, ఆకలితో ఏడుస్తున్నట్లు నటిస్తూ యశోదమ్మ ఒడిలోకి చేరడం భక్తి ప్రపంచంలోనే ఒక విచిత్రం. 'గొల్లసతి యా యశోదయు' అనడంలో కవి ఒక సామాన్య స్త్రీకి దక్కిన అసాధారణ భాగ్యాన్ని అద్భుతంగా వర్ణించారు. యశోదమ్మ తన పూర్వజన్మ (ధర, ద్రోణుల వృత్తాంతం) తపఃఫలం వల్లనే జగన్నాథుడికి తల్లి అయ్యే అదృష్టాన్ని పొందింది. భగవంతుడు ఆమెను 'అమ్మా' అని పిలవడం, ఆమె చేతి వెన్నముద్దల కోసం లాలించడం, ఆమె ఇచ్చిన చనుపాలు తాగి పెరగడం అనేది వాత్సల్య భక్తికి పరాకాష్ఠ. ఇక్కడ భగవంతుడు యశోదమ్మ యొక్క నిష్కల్మషమైన ప్రేమకు, మాతృత్వానికి పూర్తిగా లొంగిపోయాడు.

ఈ పద్యంలో కవి ఒక సుందరమైన వైరుధ్యాన్ని (Contrast) ప్రదర్శించారు. ఒకవైపు సృష్టికర్త అయిన 'పరమాత్ముడు' అనే గంభీరమైన పదాన్ని, మరోవైపు 'చన్నుగుడిపె' (పాలు తాగడం) అనే లౌకిక, సహజ బాల్య చేష్టను పక్కపక్కనే ఉపయోగించారు. దీని వెనుక ఉన్న రహస్యం ఏమిటంటే—భగవంతుడు కేవలం శాస్త్రాలకు, మంత్రాలకే పరిమితం కాడు; ఆయన ప్రేమకు బానిస. ఎంతటి సర్వశక్తిమంతుడైనా సరే, భక్తుల నిష్కల్మషమైన ప్రేమ ముందు తలవంచుతాడు. వైకుంఠంలో లక్ష్మీదేవి సేవలు అందుకునే స్వామి, రేపల్లెలో ఒక గొల్లభామ చేతిలో కర్ర దెబ్బలకు భయపడి ఏడవడం భగవంతుని 'భక్త సులభత్వాన్ని' చాటిచెబుతుంది.

    సారాంశమేమిటంటే, భగవంతుడిని చేరుకోవడానికి కఠినమైన పూజలు, యజ్ఞాలు, యాగాలు మాత్రమే మార్గాలు కావు. యశోదమ్మ లాంటి అమాయకమైన, అపారమైన ప్రేమ ఉంటే, ఆ జగన్నాథుడే స్వయంగా మన ఇళ్ళకు నడచి వస్తాడని, మన ఒడిలో బిడ్డగా మారిపోతాడని ఈ కృష్ణ శతక పద్యం మనకు ఎంతో హృద్యంగా ప్రబోధిస్తుంది.

 వివరణ బాగుంటే లైక్ చేయండి. మరిన్ని కృష్ణశతక పద్యాల కోసం మన ఛానల్ ను సబ్స్క్రైబ్ చేసుకోండి. 

సర్వేజనా సుఖినోభవంతు! స్వస్తి!!