:: వత్సాసుర, బకాసుర వధ ::

అందరకు నమస్కారం. కృష్ణలీలామృతానికి మీకందరకూ స్వాగతం. 

భగవంతుడైన శ్రీకృష్ణుడు ఈ భూమిపై అవతరించినప్పుడు చేసిన ప్రతి చేష్టా ఒక లీల. వ్రేపల్లెలో బాలకృష్ణుడిగా ఆయన చేసిన వింతలు, విశేషాలు కేవలం గోపబాలకులను అలరించడానికే కాదు, లోకంలో దుష్టశిక్షణ, శిష్టరక్షణ కోసమే జరిగాయి. ఆ బాల్య లీలలో అత్యంత ప్రాముఖ్యమైన వత్సాసురుడు, బకాసురుడు అనే ఇద్దరు రాక్షసుల వధ గురించి, ఆ సందర్భంలోని విశేషాలను ఈ రోజు మనం మాట్లాడుకుందాం.

శ్రీకృష్ణుడు, బలరాముడు తమ గోపబాలకులతో కలిసి బృందావనంలో పశువులను కాస్తూ, ఎంతో ఆనందంగా గడుపుతున్న రోజులవి. ఒకరోజు యమునా నది తీరంలో గోవులన్నీ మేత మేస్తూ ఉంటే, పిల్లలంతా ఆటల్లో మునిగిపోయారు. ఆ సమయంలో కంసుడిచే పంపబడిన వత్సాసురుడు అనే రాక్షసుడు, ఎవరికీ అనుమానం రాకుండా ఒక చిన్న లేగదూడ రూపంలో వచ్చి ఆ పశువుల మందలో కలిసిపోయాడు. వాడు లోపల కపట బుద్ధితో, కృష్ణుడిని సమీపించి తన్నాలని చూస్తున్నాడు. వాడు దూడ రూపంలో ఉన్నా, శ్రీకృష్ణుడు పరమాత్ముడు కదా! వాడి అసలు రూపాన్ని, కపటత్వాన్ని వెంటనే గుర్తించాడు.

కృష్ణుడు నెమ్మదిగా నవ్వుకుంటూ, బలరాముడికి సైగ చేసి, ఆ దూడ రూపంలో ఉన్న రాక్షసుడి దగ్గరకు వెళ్లాడు. వాడు ఒక్కసారిగా కృష్ణుడిని పొడవబోయేంతలో... కృష్ణుడు చాలా సహజంగా, ఆటలాడుకుంటున్నట్లుగానే వాడి వెనుక రెండు కాళ్లను, తోకను కలిపి గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. అలా పట్టుకుని, గిరగిరా ఆకాశంలోకి తిప్పి, అక్కడే ఉన్న ఒక పెద్ద వెలగ చెట్టుపైకి విసిరికొట్టాడు. ఆ ఘట్టాన్ని పోతనగారు ఎంత చక్కగా వర్ణించారో చూడండి:

ఇదియొక మంచి లేగ, వినుడెంతయు నొప్పెడినంచు డాసి, త 

త్పదముల దోకయున్ బిగియబట్టి చెలంగి వెలంగ మ్రానితో 

జదియగ నొక్క పెట్టుగొని చంపె గుమారుడు వేగ రక్కసుం 

గుదులుకొనంగ బాలకులు గో యని యార్వ నఖర్వలీలతోన్

ఆ దెబ్బకు ఆ రాక్షసుడు ప్రాణాలు విడిచి, తన అసలు రూపంతో కింద పడ్డాడు. వాడు పడేటప్పుడు ఆ చెట్టుకున్న పండ్లన్నీ కింద రాలాయి. పైన దేవతలు పూల వాన కురిపించారు. గోపబాలకులు ఆశ్చర్యంతో "శభాష్ కృష్ణా! ఎంత పని చేశావు!" అంటూ కృష్ణుడిని కౌగిలించుకుని హర్షధ్వానాలు చేశారు. 'వత్స' అంటే సంస్కృతంలో దూడ అని అర్థం, అలాగే 'వత్సలత' అంటే అతిగా పెంచుకునే మోహం (బలహీనత) అని కూడా అర్థం. కృష్ణుడు వత్సాసురుడిని సంహరించడం ద్వారా... మన మనస్సులో ఉండే అజ్ఞానపు మోహాలను దూరం చేయాలని మనకు బోధించాడు.

వత్సాసురుడు చనిపోయాడనే వార్త తెలిసి కంసుడు మరింత కోపంతో రగిలిపోయాడు. ఈసారి బకాసురుడు అనే భయంకరమైన రాక్షసుడిని పంపాడు. వాడు ఒక రోజు యమునా నది ఒడ్డున ఒక పెద్ద తెల్లటి కొంగ రూపంలో వచ్చి కూర్చున్నాడు. ఆ కొంగ ఎంత పెద్దదంటే, చూసేవారికి అదొక తెల్లటి కొండలా అనిపించింది. గోపబాలకులు, కృష్ణుడు నది దగ్గరకు రాగానే, ఆ బకాసురుడు ఒక్కసారిగా భీకరంగా గర్జిస్తూ ఆకాశంలోకి లేచి, కృష్ణుడిని పట్టుకుని నోట్లో వేసుకున్నాడు. ఆ భయానక దృశ్యాన్ని ఈ పద్యంలో మనం దర్శించవచ్చు:

చంచువుదీటి పక్షములు జల్లున విచ్చి పదంబులెత్తి కు 

ప్పించి నభంబుపైకెగసి, భీషణఘోషణ వక్తృడై విజృం 

భించి గరుత్సమీరమున భిన్నమునై తరులోలి గూలగా 

మించి బకాసురుండొడిసి మ్రింగె సహిష్ణుణి జిన్ని కృష్ణుణిన్

బకాసురుడు తన రెక్కల గాలితో చుట్టుపక్కల చెట్లను సైతం కూల్చేస్తూ, అంతటి ఓర్పుగల ఆ చిన్నారి కృష్ణుడిని ఒక్కసారిగా మింగేసాడు. అది చూసి బలరాముడు, మిగతా పిల్లలు గుండెలు పగిలేలా ఏడవడం మొదలుపెట్టారు. కానీ, జగన్నాటక సూత్రధారి అయిన కృష్ణుడిని మింగడం ఎవరికైనా సాధ్యమా? కృష్ణుడు ఆ రాక్షసుడి గొంతులోకి వెళ్ళగానే, తన శరీర వేడిని విపరీతంగా పెంచేసాడు. కాలాగ్నిలా మారిన కృష్ణుడి వేడిని భరించలేక, గొంతు, దౌడలు కాలిపోవడంతో ఆ బకాసురుడు విలవిలలాడిపోయాడు. ఆ తదుపరి సందర్భాన్ని ఈ పద్యం వివరిస్తుంది:

కంఠోపాంతము దౌడలున్ మెఱముచుం గాలాగ్ని చందంబునం 

గుంఠీభూముడుగాక వేండ్రమగు నా గోపాలబాలున్ జయో 

త్కంఠున్ బ్రహ్మగురున్ మహామహిము జక్కన్ మ్రింగరాదంచు ను

ల్లుంఠంబాడుచు వాడె గ్రక్కె వెడలన్ లోకం బశోకంబుగన్

ఆ బ్రహ్మగురువు, మహామహిమాన్వితుడైన కృష్ణుడిని అరగించుకోలేక, భరించరాని మంటతో ఆ రాక్షసుడు కృష్ణుడిని బయటకు కక్కేసాడు. దాంతో లోకమంతా ఒక్కసారిగా శోకం వీడి ఊపిరి పీల్చుకుంది. కానీ, బయటకు వచ్చిన కృష్ణుడిని చూసి ఆ బకాసురుడు ఊరుకోలేదు. వాడు మహా కోపంతో, భయంకరమైన ధ్వని చేస్తూ మళ్ళీ తన ముక్కుతో కృష్ణుడిని పొడవడానికి ముందుకు వచ్చాడు. అప్పుడు కృష్ణుడు లీలామాత్రంగా వాడిని ఎలా అంతం చేశాడంటే:

క్రక్కి మహాఘోషముతో -

జక్కగ దనుబొడువరాగ జంచులు రెండున్ 

స్రుక్కగబట్టి తృణముక్రియ 

గ్రక్కున హరిసీరె బకుని గలహోత్సకునిన్

కయ్యానికి కాలు దువ్వుతూ వచ్చిన ఆ బకాసురుడి రెండు ముక్కుల చివరలను కృష్ణుడు గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. మనం ఒక చిన్న గడ్డి పరకను ఎంత సులువుగా రెండుగా చీల్చుతామో, అంత తేలికగా ఆ భయంకరమైన రాక్షస కొంగను నిలువునా చీల్చి అవతల పారేశాడు హరి. అలా బకాసురుడి గర్వం అణగిపోయింది.

ఈ రెండు లీలలను మనం కేవలం కథలుగానే చూసి వదిలేయకూడదు. ఒక వైపు వత్సాసురుడు - మనల్ని బంధించే మోహానికి ప్రతీక. మరోవైపు బకాసురుడు - సమాజాన్ని, మనల్ని మోసం చేసే కపటత్వానికి (దాంభికత్వానికి) ప్రతీక. మన మనస్సు అనే బృందావనంలో ఇలాంటి రాక్షస గుణాలు ప్రవేశించినప్పుడు, మనం కూడా శ్రీకృష్ణుడిని ఆశ్రయించాలి. ఆ పరమాత్ముని భక్తి అనే ఆయుధంతో మనలోని మోహాన్ని, కపటత్వాన్ని తుడిచిపెట్టుకోవాలి. అప్పుడే మన జీవితం ఆనందమయమైన బృందావనంగా మారుతుంది.

విన్నారుకదా! కథనం మీకు నచ్చితే లైక్ చెయ్యండి. మరిన్ని కృష్ణలీలల కథలను వినడానికి మన ఛానల్ ను ఇప్పుడే సబ్ స్క్రైబ్ చేసుకోండి. 

సర్వేజనా సుఖినోభవంతు - స్వస్తి!