::: దావాగ్ని భక్షణం :: 

    అందరకూ నమస్కారం.  శ్రీకృష్ణ పరమాత్మ లీలల్లో అత్యంత మహిమాన్వితమైనదీ, భక్త రక్షణ తత్త్వాన్ని చాటిచెప్పేదీ "దావాగ్ని భక్షణం". ఈవారం ఆ ఘట్టాన్ని ముచ్చటించుకుందాం. 

     శ్రీకృష్ణ పరమాత్మ బాల్య లీలలన్నీ ఒకెత్తు, గోపాలురను, గోసంపదను ప్రకృతి వైపరీత్యాల నుండి కాపాడిన లీలలు ఒకెత్తు. బృందావనంలో బాలకృష్ణుడు తన అన్న బలరాముడితో, తోటి గోపబాలురతో కలిసి ప్రతిరోజూ ఉదయాన్నే చల్దులు కట్టుకుని, ఆవుల మందలను తోలుకుని అడవికి వెళ్ళేవాడు. అక్కడ ఆవులను మేపుతూ, యమునా నదీ తీరంలో రకరకాల ఆటలు ఆడుకుంటూ కాలం గడిపేవారు.

    ఒకరోజు ఆటల వేగంలో, ఆనందంలో పడి సమయం తెలియలేదు. ఆవులు పచ్చటి గడ్డిని మేస్తూ, యమునా నదికి ఆవలి ఒడ్డున ఉన్న ముంజారణ్యం (దట్టమైన రెల్లు అడవి) వైపు వెళ్ళిపోయాయి. ఆటల్లో మునిగిపోయిన గోపాలురు కాసేపటి తర్వాత చూస్తే ఆవులు కనిపించలేదు. దాంతో కంగారుపడి, ఆవుల అడుగుజాడలను వెతుకుతూ బయలుదేరారు.

     ఆవులు ఎటు వెళ్ళాయోనని కంగారుపడుతూ, తాము ఆడుకుంటున్న ఆటలను ఆపేసి, ఆవుల గిట్టల గుర్తులను బట్టి, అవి మేస్తూ వదిలేసిన గడ్డి పరకల ఆధారంగా గోపాలురంతా ఆవులను వెతుకుతూ వెళ్ళిన తీరును ఈ పద్యం మన కళ్లకు కడుతుంది:

ఆ గోపాలకులందఱుం బసుల కుయ్యాలించి కౌమారకే 

ళీ గాఢత్వము మాని గోఖురరదాళిచ్ఛిన్న ఘాసంబుతో 

బాగైయున్న పథంబునం జని దవాపన్నంబు గాకుండ వే 

వేగన్ గోగణమున్ మరల్చిరట వీవీథిన్ జవంబొప్పగన్

    అలా వెతుక్కుంటూ వెళ్ళిన గోపాలురు ముంజారణ్యంలో ఉన్న ఆవులను చేరుకున్నారు. కానీ, అంతలోనే అక్కడ ఒక ఘోరమైన ప్రమాదం ముంచుకొచ్చింది. వేసవి కాలం కావడం వల్ల ఎండ తీవ్రతకు ఎండిపోయిన చెట్లు ఒకదానికొకటి రాసుకుని, అడవిలో హఠాత్తుగా భయంకరమైన దావాగ్ని (కార్చిచ్చు) పుట్టింది.

    ఆ అగ్ని క్షణాల వ్యవధిలో దిక్కుదిక్కులా వ్యాపించింది. చుట్టూ ఉన్న గడ్డి, చెట్లు లబలబమంటూ కాలిపోతున్నాయి. ఆకాశాన్ని తాకేలా మంటలు లేస్తున్నాయి. వేడి గాలులు సుడులు తిరుగుతున్నాయి. ఆవుల మందలు భయంతో అంబా అంటూ అరుస్తూ అటు ఇటు పరుగులు తీస్తున్నాయి. వెనక్కి వెళ్దామంటే దారి లేదు, ముందడుగు వేద్దామంటే మంటలు చుట్టుముట్టాయి. గోపాలురకు ప్రాణాలు పోయే సమయం వచ్చింది. ఆ మంటల వేడికి, దట్టమైన పొగకు శ్వాస ఆడక, కళ్లు కనపడక వారు విలవిలలాడిపోయారు. తమను కాపాడే దిక్కు ఎవరూ లేరని గ్రహించి, ఆపద్బాంధవుడైన ఆ కృష్ణ పరమాత్ముడిని శరణు వేడారు.

    "కృష్ణా! నువ్వుండగా మాకు ఆపదలా? మమ్మల్ని కాపాడు తండ్రి!" అంటూ ఆర్తనాదాలు చేస్తూ గోపాలురు చేసిన దీన ప్రార్థన ఈ పద్యంలో ధ్వనిస్తుంది:

నీ చుట్టాలకు నాపదల్ గలుగునే? నే మెల్ల నీ వార; మ 

న్యాచారంబు లెఱుంగ, మీశుడవుమా; కాభీల దావాగ్ని నే 

డే చందంబున నింక దాటుదుము? మమ్మీక్షించి రక్షింప వ 

న్నా! చంద్రాభ! విపన్నులన్ శిఖి వితానచ్ఛన్నులన్ ఖిన్నులన్

    "చంద్రుని వంటి చల్లని ముఖము కలవాడా! కృష్ణా! నీకు చుట్టాలమైన మాకు ఇలాంటి ఆపదలు రావచ్చా? మేమంతా నీవారము. మాకు వేరే దిక్కు తెలియదు. నువ్వే మా సర్వస్వము. చుట్టూ ముట్టేసిన ఈ భయంకరమైన అగ్నిజ్వాలల నుండి మేము ఎలా దాటగలం? మంటల మధ్య చిక్కుకుని విలవిలలాడుతున్న మమ్మల్ని దయతో చూసి రక్షించు తండ్రి!" అని వేడుకున్నారు.

     గోపాలుర, గోవుల దీనాలాపనలు విన్న పరమాత్మ నవ్వి, "భయపడకండి, మీరందరూ ఒక్క క్షణం కళ్ళు మూసుకోండి" అని చెప్పాడు. స్వామి మాటపై నమ్మకంతో ఆవులన్నీ, గోపాలురంతా కళ్ళు మూసుకున్నారు.

    అప్పుడు శ్రీకృష్ణుడు తన విశ్వరూప లీలను ప్రదర్శించాడు. లోకాలన్నింటినీ తన కడుపులో దాచుకున్న ఆ జగన్నాథుడు, ఆ అడవిని చుట్టుముట్టిన భీకరమైన దావాగ్నిని అంతటినీ ఒక్కసారిగా తన నోటితో గాలిని పీల్చినట్లుగా ఆపోశనం పట్టేశాడు. మహా భయంకరమైన ఆ కార్చిచ్చు, కృష్ణ పరమాత్ముని నోట్లోకి ప్రవేశించి సాత్వికమైన అమృతంలా లీనమైపోయింది. అగ్ని అంతరించిపోయింది. అడవి మళ్లీ చల్లబడింది.

    "కళ్ళు తెరవండి" అని కృష్ణుడు చెప్పగానే గోపాలురు కళ్ళు తెరిచి చూశారు. అక్కడ మంటలు లేవు, పొగ లేదు, వేడి లేదు. అడవి అంతా ప్రశాంతంగా, చల్లగా ఉంది. ఆవులు సురక్షితంగా ఉన్నాయి. అంతటి ప్రమాదం నుండి క్షణంలో ఎలా బయటపడ్డామా అని అందరూ ఆశ్చర్యపోయారు. ఇదంతా కృష్ణుని మహిమేనని గ్రహించి, ఆయనను పరమేశ్వరుడిగా భావించి కొనియాడారు.

 ఒక సామాన్య మానవుడు ఇంతటి ఘోరమైన కార్చిచ్చును మింగి రక్షించగలడా? ఇతడు సామాన్యుడు కాడు అని గోపాలురు అనుకున్న తీరు ఈ పద్యంలో వ్యక్తమవుతుంది:

కార్చిచ్ఛార్చు పటుత్వము -

నేర్చునె నరుడొకడు? శౌరి నేడిదె కార్చి -

చ్ఛార్చి మనల రక్షింపగ -

నేర్చె నితండజడొ హరియొ నిటలాక్షుండో!

    "భయంకరమైన అడవి అగ్నిని ఆర్పే శక్తి ఏ మానవునికైనా ఉంటుందా? కానీ ఈ కృష్ణుడు (శౌరి) ఈరోజు ఆ కార్చిచ్చును మింగేసి మనలనందరినీ రక్షించాడు. ఇతడు సృష్టికర్త అయిన బ్రహ్మదేవుడా? లేక సర్వరక్షకుడైన శ్రీమహావిష్ణువా? లేక ముక్కంటి అయిన ఆ పరమశివుడా?" అంటూ గోపాలురంతా ఆనందంతో, ఆశ్చర్యంతో కృష్ణుడిని కౌగిలించుకున్నారు.

    ఈ విధంగా శ్రీకృష్ణ పరమాత్మ తనను నమ్మిన భక్తులను, నోరు లేని జీవాలను దావాగ్ని నుండి రక్షించి, తానే సర్వేశ్వరుడనని నిరూపించాడు. శరణు కోరిన వారిని కాపాడడమే భగవంతుని తత్త్వం అని చాటే ఈ లీల ఎంతో పవిత్రమైనది.

    విన్నారు కదా! కథనం బాగుంటే లైక్ చేసి, మీమీ బంధుమిత్రులకు షేర్ చేసి మరిన్ని శ్రీకృష్ణ లీలలకు సంబంధించిన కథలకోసం మన ఛానల్ ను ఇప్పుడే సబ్స్క్రైబ్ చేసుకోండి. 

    స్వస్తి! సర్వేజనా సుఖినోభవంతు!