:: కర్ణుడి దాతృత్వం ::  

    మహాభారతంలో మనకు కనిపించే అత్యంత ప్రాశస్త్యమైన, విశిష్టమైన వ్యక్తిత్వాలలో కర్ణుడిది అగ్రస్థానం. లోకంలో ఎవరైనా ప్రతిఫలం ఆశించకుండా, అడిగిన వెంటనే నిరభ్యంతరంగా దానం చేస్తే, వారిని "కర్ణుడి లాంటి దాత" అని కొనియాడటం పరంపరగా వస్తున్న నానుడి. దానగుణానికి, నిస్వార్థ త్యాగానికి కర్ణుడి జీవితమే ఒక నిలువుటద్దంగా నిలుస్తుంది.

    కర్ణుడు తన జీవితంలో దానధర్మాలకు అత్యున్నత ప్రాధాన్యమిచ్చాడు. ప్రతిరోజూ సూర్యోదయానంతరం తన వద్దకు వచ్చి ఆశ్రయించిన వారిని ఎన్నడూ నిరాశపరచకూడదని ఆయన నియమంగా పెట్టుకున్నాడు. తనను ఆశ్రయించినవారు ఏమి కోరినా, అది తనకు ఎంత అవసరమైనదైనా, ఎంతటి విలువైనదైనా సరే, ఇచ్చేందుకు ఏనాడూ వెనుకాడలేదు.

    ఈ దానశీలతకు పరాకాష్ఠ ఆయన కవచకుండలాల దానం. కర్ణుడు సహజసిద్ధంగా అపారమైన రక్షణను ఇచ్చే కవచకుండలాలతో జన్మించాడు. కురుక్షేత్ర యుద్ధంలో అర్జునుడిని కాపాడేందుకు ఇంద్రుడు బ్రాహ్మణ వేషంలో వచ్చి ఆ కవచకుండలాలను దానంగా అడిగాడు. అది ఇంద్రుడి మాయ అని, వాటిని ఇస్తే తన ప్రాణాలకే ప్రమాదమని సూర్యభగవానుడు హెచ్చరించినప్పటికీ, కర్ణుడు వెనుకంజ వేయలేదు. తన వద్దకు వచ్చి అడిగినవారిని ఖాళీ చేతులతో పంపడం తన ధర్మానికి విరుద్ధమని భావించి, తన శరీరం నుండి కవచకుండలాలను కోసి మరీ దానమిచ్చాడు.

    అలాగే, కురుక్షేత్ర యుద్ధానికి ముందు కుంతీదేవి వచ్చి, పాండవులు నీ తమ్ముళ్లేనని తెలిపి వారిని చంపవద్దని వేడుకున్నప్పుడు, తన వద్దకు వచ్చిన మాతృమూర్తిని కాదనలేక అర్జునుడు తప్ప మిగిలిన నలుగురు పాండవులను చంపనని మాట ఇచ్చాడు. ఇక అంతిమ ఘడియల్లో, యుద్ధరంగంలో మరణశయ్యపై ఉన్న సమయంలో కూడా శ్రీకృష్ణుడు బ్రాహ్మణ రూపంలో వచ్చి పరీక్షించగా, క్షణం కూడా ఆలోచించక తన గాయాల నుండి కారుతున్న రక్తాన్ని దోసిట్లోకి తీసుకుని తన జీవితకాల పుణ్యఫలాన్ని ధారపోసాడు.

    అందుకే "కర్ణుడి దాతృత్వం" అనే మాట కేవలం ఏదో ఒకటి దానం చేయడాన్ని సూచించదు. తనకు ఎంత కష్టం కలిగినా, ఎంతటి ప్రాణసంకటం ఎదురైనా, ప్రతిఫలాన్ని ఆశించకుండా అడిగినవారికి ఇచ్చే మహోన్నత మనస్తత్వానికి ఇది ప్రతీక. మహాభారతంలో ఎన్నో విషాదాలను, అవమానాలను ఎదుర్కొన్నప్పటికీ, ఆయన దానగుణం మాత్రం లోకంలో చిరస్థాయిగా నిలిచిపోయింది. నేటికీ స్వార్థం లేని గొప్ప దాతలకు "దానవీర శూర కర్ణుడు" అనే బిరుదే అత్యున్నత ప్రశంసగా నిలుస్తోంది.