. హనుమంతుడు తన గుండెను ఎందుకు చీల్చుకున్నాడు?

    శ్రీరామచంద్రుడి పట్టాభిషేక మహోత్సవం అయోధ్యలో వైభవంగా జరుగుతోంది. ఆనందోత్సాహాల మధ్య, సీతాదేవి తనకు లంకలో, అశోకవనంలో అండగా నిలిచి, రామకార్యాన్ని సాధించిన హనుమంతుడిపై ఉన్న అమితమైన వాత్సల్యంతో, తన మెడలోని అమూల్యమైన నవరత్నాలు పొదిగిన హారాన్ని తీసి బహుమతిగా ఇస్తుంది. ఆ హారం సామాన్యమైనది కాదు; ఎంతో విలువైనది, పవిత్రమైనది.

    కానీ, హనుమంతుడు ఆ హారాన్ని చేతుల్లోకి తీసుకుని, సంతోషపడడానికి బదులు వింతగా ప్రవర్తించడం మొదలుపెట్టాడు. హారంలోని ప్రతి ముత్యాన్ని జాగ్రత్తగా పరిశీలిస్తూ, నోటితో కొరికి, చెవి దగ్గర పెట్టుకుని వింటూ, ఆ తర్వాత ఒక్కొక్కదాన్ని కింద పారేయసాగాడు.

    ఇది చూసి సభలోని లక్ష్మణుడు, సుగ్రీవుడు, ఇతర మంత్రులు, ప్రజలు ఆశ్చర్యపోయారు. కొందరు "కోతి బుద్ధి పోనిచ్చుకోలేదు, అంత విలువైన హారాన్ని ముక్కలు చేస్తోంది" అని ముక్కున వేలేసుకున్నారు. సభలో ఒకరు లేచి, "ఆంజనేయా! మాత సీతాదేవి ప్రేమతో ఇచ్చిన అంత అమూల్యమైన ముత్యాల హారాన్ని అలా ఎందుకు పాడుచేస్తున్నావు?" అని ప్రశ్నించారు.

    అప్పుడు హనుమంతుడు ఎంతో వినయంగా, అంతే దృఢంగా ఇలా అన్నాడు: "నాకు వస్తువుల విలువతో పనిలేదు. ఏ వస్తువులోనైతే నా ప్రభువైన శ్రీరామచంద్రుడి నామం వినబడదో, ఏ రత్నంలోనైతే నా సీతారాముల రూపం కనిపించదో... అది ఎంత విలువైనదైనా సరే, నాకు అది కేవలం ఒక రాతి ముక్కతో సమానం, వ్యర్థం! ఈ ముత్యాలలో నా రాముడి నామం ఉందేమోనని కొరికి, విని చూశాను. ఇందులో రాముడు లేడు, అందుకే పారేస్తున్నాను."

    హనుమంతుడి మాటలు విన్న సభికులలో ఒకరు పరిహాసంగా, "అంజనీపుత్రా! అంతా రామమయం అంటున్నావు సరే... మరి నీ శరీరంలో, నీ రక్తమాంసాలలో రాముడు ఉన్నాడా?" అని నిలదీశారు.

    ఆ మాట వినడమే ఆలస్యం... హనుమంతుడికి రోమం రోమం నిక్కబొడుచుకుంది. భక్తిభావంతో ఆయన కళ్ళు ఎర్రబడ్డాయి. ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా, తన పదునైన గోళ్లతో తన వక్షస్థలాన్ని (రొమ్మును) నిలువునా చీల్చాడు.

    హనుమంతుడి చీల్చిన గుండె లోపల, సాక్షాత్తు శ్రీరామచంద్రుడు, సీతాదేవి లక్ష్మణ సమేతంగా దివ్యమంగళ స్వరూపంతో కొలువై ఉన్నారు. అంతేకాదు, హనుమ ప్రతి రక్తపు చుక్క నుండి, ప్రతి నరం నుండి 'రామ... రామ... రామ...' అనే నామస్మరణ మారుమ్రోగుతోంది.

    ఈ అద్భుత దృశ్యాన్ని చూసి లక్ష్మణుడితో సహా సభలోని వారంతా హనుమంతుడి పాదాలపై పడి క్షమాపణలు వేడుకున్నారు. శ్రీరాముడు స్వయంగా లేచి వచ్చి, హనుమంతుడిని గాఢంగా కౌగిలించుకుని, తన అమృత హస్తంతో ఆయన గాయాన్ని మాయం చేశాడు.

    బాహ్య సౌందర్యం, సంపద కంటే అంతర్గత భక్తి, నమ్మకం గొప్పవని చెప్పడానికి ఈ ఘట్టమే నిదర్శనం. భగవంతుడు గుడులలోనో, గోపురాలలోనో కాదు... నిష్కల్మషమైన భక్తుడి హృదయంలోనే కొలువై ఉంటాడని హనుమంతుడు ఈ జగత్తుకు చాటిచెప్పాడు. అందుకే ఆయన 'భక్త శిరోమణి' అయ్యాడు.