:: శంఖచూడుని వధ ::    

 శ్రీకృష్ణ లీలలలో అత్యంత మనోహరమైనదీ, ధర్మసంస్థాపనకు ప్రతీకగా నిలిచేదీ శంఖచూడుని వధ. భాగవతం దశమ స్కంధంలో వచే ఈ ఘట్టం భగవంతుని లీలావిశేషాలను, భక్తాభయప్రదాన గుణాన్ని స్పష్టంగా తెలియజేస్తుంది.

    ఒకనాడు వసంత రుతువులో వెన్నెల కాంతి పరిమళిస్తుండగా, శ్రీకృష్ణుడు, బలరాముడు గోపికలతో కలసి బృందావనంలో రాసక్రీడలో నిమగ్నమై ఉన్నారు. మధురమైన వేణుగానంతో, గోపికల గానంతో ఆ ప్రాంతమంతా ఆధ్యాత్మిక ఆనందంతో పులకించిపోతోంది. ఆ సమయంలో కుబేరుని అనుచరుడైన 'శంఖచూడుడు' అనే యక్షుడు అక్కడకు వచ్చాడు. అతడు తన గర్వంతో, కామవికారంతో శ్రీకృష్ణ బలరాముల సమక్షంలోనే గోపికలను అపహరించి, ఉత్తర దిశగా పారిపోవడం ప్రారంభించాడు. దీనంగా రోదిస్తున్న గోపికల ఆర్తనాదాలు విన్న సోదరులిద్దరూ వెంటనే వారిని కాపాడటానికి నిశ్చయించుకున్నారు.

    కృష్ణబలరాములు భయంకరమైన కాలమృత్యువుల వలె విజృంభించి, దారిలో ఉన్న పెద్ద సాలవృక్షాలను చేతుల్లోకి ఆయుధాలుగా తీసుకున్నారు. భయపడుతున్న గోపికలకు అభయమిస్తూ శంఖచూడునిపైకి లంఘించారు.

 గ్రద్దన సాలవృక్షములు గైకొని బల్లిదులన్నదమ్ములా -

యిద్దఱు గాల మృత్యువుల యేపున లేచని " యోడకుండు డో 

ముద్దియలార " యంచు దనుముట్టిన జూచి కలంగి గుహ్యకుం 

డుద్దవిడిం దగం బఱచె నుత్తర మింతుల డించి భీతుడై

    మహా బలవంతులైన కృష్ణబలరాములు ఇద్దరూ వెంటనే సాలవృక్షాలను చేతబూని, సాక్షాత్తు కాలమృత్యువుల వలె గంభీరంగా నిలిచారు. భీతిల్లుతున్న గోపికలను చూసి "ఓ భామలారా! భయపడకండి, మీకు ఏమీ కాదు" అని అభయమిచ్చారు. కాలయముని లాంటి ఆ అన్నదమ్ములిద్దరూ తనను వధించడానికి వస్తున్నారని గ్రహించిన ఆ యక్షుడు (గుహ్యకుడు) తీవ్రమైన భయంతో కలవరపడి, తాను అపహరించిన గోపికలను అక్కడే విడిచిపెట్టి ప్రాణభయంతో ఉత్తర దిశగా పారిపోయాడు.

    గోపికలను రక్షించిన తరువాత, బలరాముడిని వారికి కాపలాగా ఉంచి, శ్రీకృష్ణుడు ఆ రాక్షసుడిని వెంబడించాడు. ఎంత దూరం పారిపోయినా కృష్ణుని బారి నుండి తప్పించుకోవడం శంఖచూడునికి సాధ్యపడలేదు.

 ఓరీ! గుహ్యక! పోకుపోకుమని రోషోక్తిన్ బకారాతి వా 

డేరూపంబున నెందుజొచ్చె నెట బోయం దోడ తానేగి దు 

ర్వారోంచిత ముష్టి వానితల ద్రెవ్వంబట్టి తద్వీరు కో 

టీరభ్రాజిత రత్నముం గొనియె దండిన్ గోపికల్ సూడగన్

    శంఖచూడుని సంహరించిన శ్రీకృష్ణుడు అత్యంత కోపంతో "ఓరీ యక్షుడా! నిలు నిలు, పారిపోకు!" అని గర్జించాడు. ఆ రాక్షసుడు ఏ రూపం ఎత్తి ఎక్కడ దాక్కున్నా, ఏ దిక్కుకు పారిపోయినా కృష్ణుడు అతడిని వెంబడించాడు. చివరకు తన వజ్రసమానమైన పిడికిలితో గట్టిగా ఒక్క దెబ్బ కొట్టి వానిని వధించాడు. ఆ రాక్షసుని శిరస్సుపై ఉన్న ప్రకాశవంతమైన చూడామణిని చేజిక్కించుకుని, గోపికలందరూ చూస్తుండగా ఆ రత్నాన్ని తెచ్చి తన అన్నయైన బలరామునికి కానుకగా ఇచ్చాడు.

    ఈ లీల కేవలం ఒక రాక్షస సంహారం మాత్రమే కాదు. పరస్త్రీలను అపహరించే కామాంధులకు, అహంకారులకు దైవశిక్ష తప్పదని ఈ ఘట్టం నిరూపిస్తుంది. అలాగే, భగవంతుడిని శరణు వేడిన భక్తులను (ఇక్కడ గోపికలను) ఆయన ఎల్లప్పుడూ రక్షిస్తాడనే అభయసందేశం ఈ కథ ద్వారా మనకు లభిస్తుంది.