:: గోవర్ధనోద్ధరణము ::
ద్వాపర యుగంలో నందవ్రజం (రేపల్లె) కేవలం ఒక గ్రామం కాదు; అదొక ప్రేమ ప్రపంచం! అక్కడ వీచే ప్రతి గాలి శ్రీకృష్ణుని వేణుగానాన్ని మోసుకొచ్చేది, ప్రతి గోవు కృష్ణుని స్పర్శ కోసం ఆరాటపడేది. అటువంటి ప్రశాంతమైన గోకులంలో ఒకనాడు హడావుడి నెలకొంది.
గోపాలురంతా ఇంద్రుడిని ప్రీతిపరచడానికి పెద్ద ఎత్తున 'ఇంద్రయాగానికి' సిద్ధమవుతున్నారు. పాలు, పెరుగు, నైవేద్యాలు రాశులుగా పోస్తున్నారు. అది చూసి ఏమీ ఎరుగని చిన్నవాడిలా నవ్వుతూ శ్రీకృష్ణుడు నందమహారాజు దగ్గరకు వెళ్లాడు.
"తండ్రీ! ఇంత ఘనంగా ఏ పూజ చేస్తున్నారు?" అని అడిగాడు.
నందుడు చిరునవ్వుతో—"నాయనా కృష్ణా! ఆకాశంలో ఉండే ఇంద్రుడు మనకు వర్షాలు కురిపిస్తున్నాడు. ఆయన కరుణ వల్లే పైర్లు పండుతున్నాయి, గోవులకు పచ్చిక దొరుకుతోంది. అందుకే ఆయనను సంతృప్తి పరచడానికి ఈ యజ్ఞం చేస్తున్నాం" అన్నాడు.
అప్పుడు కృష్ణుడు అన్న మాటలు గోపాలుర హృదయాలను ఆలోచనలో పడేసాయి. "తండ్రీ! మనకు ప్రత్యక్షంగా ఆధారమైనది ఈ గోవర్ధన పర్వతం, మన బృందావనం! ఈ కొండే మన గోవులకు తీయని గడ్డిని ఇస్తోంది, స్వచ్ఛమైన నీటిని అందిస్తోంది. ఆకాశంలో ఎక్కడో ఉండే ఇంద్రుడి కంటే, మనల్ని అనుక్షణం కంటికి రెప్పలా కాపాడుతున్న ఈ గోవర్ధన గిరినే మనం పూజించాలి" అని ప్రబోధించాడు.
కృష్ణుని మాటలలోని పరమార్ధాన్ని గ్రహించిన నందగోపుడు, గోపాలురు ఇంద్రయాగాన్ని నిలిపివేసి, గోవర్ధన పర్వతానికి భక్తిశ్రద్ధలతో విశేష పూజలు చేశారు.
తనకు దక్కాల్సిన హవిస్సులు దక్కలేదని, ఒక చిన్న బాలుడి మాట విని పల్లెటూరి గోపాలురు తన్ను అలక్ష్యం చేశారని దేవేంద్రునికి తీవ్రమైన అహంకారం, కోపం ముంచుకొచ్చాయి. "నా శక్తి ఏంటో ఈ గోకులవాసులకు చూపిస్తాను!" అంటూ ప్రళయ కారకాలైన ‘సాంవర్తకాది’ మేఘాలను ఆజ్ఞాపించి, రేపల్లెపై దండయాత్రకు పంపాడు.
మబ్బులు ఆకాశాన్ని కమ్మేశాయి. భయంకరమైన పిడుగుల చప్పుడుతో, పర్వతాంత పరిమాణంలో ఉన్న రాళ్ల వాన (వడగండ్ల వాన) సుడిగాలులతో కలసి గోకులాన్ని చుట్టుముట్టింది. కంటిచూపు ఆననంతగా చీకటి అలుముకుంది. చెట్లు కూలిపోతున్నాయి, ఇళ్లు కొట్టుకుపోతున్నాయి. పసిపాపలు ఏడుస్తున్నారు, ఆవులు తమ లేగదూడలను కడుపులో దాచుకోవడానికి తాపత్రయపడుతున్నాయి. దిక్కుతోచని గోపగోపికలంతా భయంతో వణికిపోతూ శ్రీకృష్ణుని చుట్టూ ముట్టారు.
"కృష్ణా! ఆపద్బాంధవా! మమ్మల్ని, మన గోవులను ఈ ప్రళయం నుండి కాపాడు!" అని ఆర్తితో కేకలు వేశారు.
తనను నమ్ముకున్న భక్తుల ఆక్రందన విన్న కరుణామయుడు శ్రీకృష్ణుడు అభయమిస్తూ చిరునవ్వు నవ్వాడు. "భయపడకండి, మన గోవర్ధన పర్వతమే మనల్ని కాపాడుతుంది" అంటూ ఆ పర్వతం వద్దకు నడిచాడు.
ఎటువంటి ఆర్భాటం లేకుండా, ఒక చిన్నపిల్లవాడు పసిపాప ఆట వస్తువును ఎత్తినంత సులువుగా, తన ఎడమచేతి చిటికిన వేలితో ఆ బృహత్తరమైన గోవర్ధన పర్వతాన్ని లీలాజాలంగా పైకెత్తాడు!
బాలుండాడుచు నాతపత్రమని సంభావించి పూగుత్తి కెం
గేలందాల్చిన లీలలే నగవుతో గృష్ణుండు దా నమ్మహా
శైలంబున్ వలకేలదాల్చి విపులఛత్రంబుగా బట్టె నా
భీలాభ్రచ్యుతదుశ్శిలాచకిత గోపీగోపగోపంక్తికిన్
ఒక చిన్న బాలుడు ఆటలాడుకుంటూ, పూలగుత్తిని గొడుగులాగా తన ఎర్రని చేతితో ఎంత తేలికగా పట్టుకుంటాడో... శ్రీకృష్ణుడు కూడా ఆకాశం నుండి పడుతున్న భయంకరమైన రాళ్లవానకు భయపడిపోతున్న గోపికలను, గోపాలురను, పశువులను కాపాడటానికి, చిరునవ్వుతో ఆ మహా పర్వతాన్ని ఎత్తి ఒక పెద్ద గొడుగులాగా పట్టుకున్నాడు.
పర్వతం కింద ఒక విశాలమైన సురక్షిత నగరం ఏర్పడింది. అయితే, ఆ కొండ పరిమాణాన్ని చూసి, కృష్ణుని సుకుమారమైన చేతిని చూసి గోపాలురు పర్వతం కిందకు రావడానికి జంకారు—"అయ్యో! కృష్ణుడు ఎంతటి సుకుమారుడు! అంత పెద్ద కొండ బరువును ఈ చిన్నవాడు మోయగలడా? ఒకవేళ బరువు తాళలేక కొండ కిందపడితే మనమంతా నలిగిపోమా?" అని సంకోచించారు.
గోపాలుర మనస్సుల్లోని ఈ శంకను, భయాన్ని గ్రహించిన శ్రీకృష్ణుడు మందహాసంతో వారికి ధైర్యం చెబుతూ ఇలా అన్నాడు:
బాలుండీతడు, కొండ దొడ్డది; మహాభారంబు సైరింపగా
జాలండో? యని దీనిక్రింద విలువన్ శంకింపగా బోల; దీ
శైలాంభోనిధి జంతుసంయుత ధరాచక్రంబుపై బడ్డ నా
కేలల్లాడదు; బంధులార! నిలుడీ క్రిందం బ్రమోదంబుగన్
"నా బంధువులారా! 'ఈ కృష్ణుడు చిన్నపిల్లవాడు, ఈ కొండ చాలా పెద్దది. ఈ బరువును భరించలేడేమో' అని మీరు ఈ పర్వతం క్రింద నిలబడటానికి ఎంతమాత్రం సంశయించకండి. పర్వతాలు, సముద్రాలు, సమస్త జీవరాశులతో కూడిన ఈ సమగ్ర భూమండలమంతా వచ్చి నా చేతిపై పడినా నా చేయి కొంచెమైనా కదలదు, వణకదు! మీరు నిశ్చింతగా, ప్రశాంతంగా, ఆనందంగా ఈ పర్వత ఛాయలోకి వచ్చి నిలబడండి" అని అభయమిచ్చాడు.
కృష్ణుని అమృతవాక్కులతో ధైర్యం తెచ్చుకున్న గోపికలు, గోపాలురు, పశువులు, పక్షులు, సకల ప్రాణులు ఆ పర్వత నీడన ఆశ్రయం పొందాయి.
బయట ఇంద్రుడి క్రోధం ప్రళయంలా కురుస్తోంది. కానీ పర్వతం కింద మాత్రం ఆనంద తాండవం! శ్రీకృష్ణుడు ఒక్క చేత్తో కొండను ఎత్తిపట్టుకుని, మరో చేత్తో వేణువును అందించి మధురమైన గానం చేస్తుంటే... ఆ ఏడు రాత్రులు, ఏడు పగళ్లు గోకులానికి ఒక అమృతమయమైన పండుగలా గడిచిపోయాయి. గోపాలురు తమ చేతుల్లోని కర్రలను కొండకు ఆనించి, "మేము కూడా కృష్ణుడికి సహాయం చేస్తున్నాం" అనుకుంటూ అమాయకపు ప్రేమను చాటుకున్నారు.
ఏడో రోజుకి ఇంద్రుని మేఘాలలో నీళ్లు ఇంకిపోయాయి, గాలి తుఫాను శాంతించింది. ఆకాశం నిర్మలమై భాస్కరుని కాంతులు విరిశాయి. వర్షం ఆగిపోయాక, కృష్ణుడు అందరినీ సురక్షితంగా బయటకు పంపి, గోవర్ధన పర్వతాన్ని మళ్లీ యథాస్థానంలో ఉంచాడు.
ఈ అద్భుతాన్ని కళ్లారా చూసిన నందగోపుడు, గోపాలురు ఆనందబాష్పాలతో పరవశించిపోయారు. కృష్ణుని చుట్టూ చేరి, "ఈ కృష్ణుడు కేవలం మన పల్లెటూరి చిన్నవాడు కాదు, సకల లోకాలను ఏలే ఆ పరమేశ్వరుడే!" అని ఆయన బాల్య లీలలను నెమరువేసుకుంటూ స్తుతించారు:
కన్నులు నెఱవని కడు జిన్ని పాపడై దానవి జనుబాలు ద్రాగి చంపె
మూడవ నెలనాడు ముద్దుల బాలుడై కోపించి శకటంబు గూలదన్నె
నేడాది కుఱ్రడై యెగసి తృణావర్తు మెడ బట్టుకొని కూల్చి మృతునిజేసె
దల్లి వెన్నెలకునై తను ఱోలగట్టిన గొమరుడై మద్దులగూల నీడ్చె
బసుల గ్రేపుల గాచుచు బకుని జీరె,
వెలగతో వత్సదైత్యుని వ్రేసి గెడపె
సబలుడై ఖరదైత్యుని సంహరించె,
నితడు కేవల మనుజుడే యెంచి చూడ
"ఇంకా కన్నులు కూడా సరిగ్గా తెరవని పసిపాపగా ఉన్నప్పుడే పూతన పాలు తాగి ఆ రాక్షసిని చంపాడు. మూడో నెలలోనే శకటాసురుణ్ణి కాలితో తన్ని కూల్చాడు. ఏడాది వయసులో తృణావర్తుని మెడ పట్టుకుని నేలకేసి కొట్టాడు. తల్లి రోలుకు కట్టేస్తే మద్ది చెట్లను నేలకూల్చాడు. పశువులను కాస్తూ బకాసురుని నోరు చీల్చాడు, వత్సాసురుని వెలగచెట్టుకు వేసి కొట్టాడు, ధేనుకాసురుని సంహరించాడు. బాగా యోచించి చూస్తే ఈ కృష్ణుడు కేవలం మానవుడు కాడు, సాక్షాత్తు ఆ శ్రీమహావిష్ణువే!" అని కొనియాడారు.
అక్కడ ఆకాశంలో ఇంద్రుడి అహంకారం భంగమైంది. తన ప్రళయ వర్షం కృష్ణుని చిటికిన వేలిని కూడా కదిలించలేకపోయిందని గ్రహించి, దిగ్భ్రాంతికి గురయ్యాడు. తన గర్వం పటాపంచలవడంతో సురభి (కామధేనువు)తో కలిసి దిగివచ్చి శ్రీకృష్ణుని దివ్య చరణాలపై పడి కన్నీళ్లతో ప్రార్థించాడు.
పరమ! నీ ధామంబు భాసుర సత్త్వంబు; శాంతంబు; గత రజస్తమము; నిత్య
మధిక తపోమయ! మట్లు గావున మాయ నెగడెడి గుణములు నీకు లేవు
గుణహీనుడవు దాన గుణముల నయ్యెడి లోభాదికములు నీలోన జేర
వైన దుర్జన నిగ్రహము శిష్ట రక్షయు దగిలి సేయగ దండధారి వగుచు
జగము భర్తవు; గురుడవు; జనకు డవును;
జగదధీశులమను మూఢజనులు దలక
నిచ్చపుట్టిన రూపంబు లీవుదాల్చి,
హితము సేయుదు గాదె లోకేశ్వరేశ!
"ఓ పరమేశ్వరా! నీ దివ్య ధామము కేవలం సత్త్వగుణమయమైనది, ప్రశాంతమైనది. రజో తమో గుణాలు నీలో ఉండవు. నీవు ప్రకృతి గుణాలకు అతీతుడవు కనుక నీలో లోభము, క్రోధము వంటి వికారాలు ఉండవు. ఐనా కూడా, దుష్టులను శిక్షించడానికి, శిష్టులను రక్షించడానికి నీవు ఈ అవతారాలు దాల్చి దండన చేపడతావు. ఈ జగత్తుకు నీవే ప్రభువువు, గురువువు, తండ్రివి! 'మేమే లోకాధిపతులం' అని విర్రవీగే మావంటి మూఢుల అహంకారాన్ని అణచివేసి, సన్మార్గంలో పెట్టడానికి నీకు ఇష్టమైన రూపాలను దాల్చి లోకానికి మేలు చేస్తావు స్వామీ!" అని ఇంద్రుడు స్తుతించాడు.
ఆపై తన అజ్ఞానాన్ని ఒప్పుకుంటూ కృష్ణుని క్షమాపణ వేడుకున్నాడు:
నీ సామర్థ్య మెఱుంగ మేఘములచే నీ ఘోషమున్ భీషణో
గ్రాసారంబున ముంచితిన్ మఖము నాకై వల్లపుల్ సేయ రం
చో సర్వేశ! భవన్మహత్త్వమున నాయుద్యోగ మిట్లయ్యె నీ
దాసున్ నన్ను గృతాపరాధు గరుణన్ దర్శింపవే మాధవా!
"ఓ సర్వేశ్వరా! మాధవా! నీ అనంతమైన సామర్థ్యాన్ని తెలుసుకోలేక అజ్ఞానంతో ప్రవర్తించాను. గోపాలురు నాకు యజ్ఞం చేయలేదనే క్రోధంతో, రేపల్లెను భయంకరమైన రాళ్ల వానచేత ముంచెత్తాను. కానీ నీ దివ్య ప్రభావం ముందు నా ప్రయత్నమంతా వ్యర్థమై నా అహంకారం నశించింది. తీవ్రమైన అపరాధం చేసిన నీ దాసుడనైన నన్ను దయతో చూసి క్షమించు స్వామీ!" అని వేడుకున్నాడు.
కరుణాసముద్రుడైన శ్రీకృష్ణుడు ఇంద్రుని క్షమించి అభయమిచ్చాడు. ఆ తర్వాత సురభి తన పాలతో కృష్ణునికి దివ్యాభిషేకం చేయగా, దేవేంద్రుడు ఆకాశగంగ నీటితో ఐరావతం కొమ్ముల ద్వారా అభిషేకం చేసి, "గోవిందుడు" (గోవులకు, ఇంద్రియాలకు, సకల విశ్వానికి ప్రభువు) అని నామకరణం చేసి పట్టాభిషేకం చేశాడు.
ఈ రకంగా శ్రీకృష్ణ పరమాత్మ గోవర్ధన పర్వతాన్ని ఎత్తి 'గోవర్ధనధారి'గా, 'గోవిందుడు'గా నిలిచి, భగవంతుని శరణు కోరిన భక్తులకు ఎల్లప్పుడూ అభయం లభిస్తుందని లోకానికి చాటిచెప్పాడు.
