25, ఆగస్టు 2026, మంగళవారం

 ధ్రువుని పట్టుదల

మన నిత్య జీవిత వ్యవహారంలో, తెలుగు సంస్కృతిలో ఒక అత్యున్నత లక్ష్యాన్ని సాధించడానికి ఉదాహరణగా చెప్పే అద్భుతమైన సామెత "ధ్రువుని పట్టుదల". ఎంతటి కష్టాలు, అడ్డంకులు లేదా అవమానాలు ఎదురైనా తాను అనుకున్న గమ్యాన్ని చేరుకునేవరకు ఏమాత్రం వెనుకడుగు వేయకుండా, దృఢమైన సంకల్పంతో శ్రమించడాన్నే 'ధ్రువుని పట్టుదల' లేదా 'ధ్రువ సంకల్పం' అని పిలుస్తారు.

ఈ నానుడికి మన పురాణాల్లోని ధ్రువుడి కథే మూలాధారం. భాగవతం ప్రకారం, ఉత్తానపాదుడు అనే రాజుకు సునీతి, సురుచి అనే ఇద్దరు భార్యలు ఉంటారు. సునీతి కుమారుడైన ధ్రువుడు ఒకరోజు తన తండ్రి ఒడిలో కూర్చోవాలని ఆశపడతాడు. కానీ సవతి తల్లి అయిన సురుచి అతడిని అడ్డుకుని, "నా గర్భంలో పుట్టి ఉంటేనే రాజు ఒడిలో కూర్చోగలవు" అని తీవ్రంగా అవమానించి నెట్టివేస్తుంది. ఆ పిన్న వయసులోనే సురుచి అన్న మాటలు ధ్రువుని మనసును ఎంతగానో కలచివేశాయి.

బాధతో తన తల్లి సునీతి వద్దకు వెళ్లిన ధ్రువునికి, ఆమె ఓదార్పునిస్తూ జగద్రక్షకుడైన శ్రీమహావిష్ణువును భక్తితో ప్రార్థిస్తే ఆయన తప్పక అనుగ్రహిస్తాడని చెప్తుంది. తల్లి మాటలతో ధ్రువుడు ఒక గొప్ప నిర్ణయానికి వచ్చాడు. సవతి తల్లి చేసిన అవమానాన్ని బలహీనతగా కాకుండా, శ్రీమహావిష్ణువు దర్శనం పొందాలనే దృఢ సంకల్పానికి ఇంధనంగా మార్చుకున్నాడు.

పిన్న వయసులోనే దట్టమైన అడవులకు వెళ్లి కఠోరమైన తపస్సు ప్రారంభించాడు. దారిలో నారద మహర్షి ప్రత్యక్షమై "ఓం నమో భగవతే వాసుదేవాయ" అనే ద్వాదశాక్షరీ మంత్రాన్ని ఉపదేశిస్తారు. ఆహార పానీయాలు మాని, తీవ్రమైన నిష్ఠతో ధ్రువుడు చేసిన అచంచలమైన తపస్సుకు మెచ్చి శ్రీమహావిష్ణువు ప్రత్యక్షమై అనుగ్రహిస్తారు. అనంతరం ధ్రువుడు ఆకాశంలో ఎప్పటికీ నిశ్చలంగా ఉండే 'ధ్రువ నక్షత్రం'గా శాశ్వత స్థానాన్ని పొందుతాడు.

ఈ కథను ఆధారంగా చేసుకుని రూపొందిన "ధ్రువుని పట్టుదల" అనే సామెత మన జీవితానికి ఎన్నో మహోన్నత సందేశాలను అందిస్తుంది.

అనుకోకుండా ఎదురయ్యే అవమానాలు, కష్టాలు లేదా నిరాశలు మనల్ని బలహీనపరచకూడదు. ధ్రువుడు తన సవతి తల్లి చేసిన అవమానానికి కుంగిపోకుండా, దాన్నే తన లక్ష్య సాధనకు అవసరమైన గొప్ప ప్రేరణగా మలుచుకున్నాడు. మన జీవితంలో కూడా ప్రతికూల పరిస్థితులు ఎదురైనప్పుడు అధైర్యపడకుండా, వాటిని విజయానికి మార్గాలుగా మార్చుకోవాలి.

ఎంచుకున్న లక్ష్యం ఎంత కష్టమైనదైనా, దృష్టి మళ్లకుండా దాన్ని సాధించే వరకు నిరంతరం శ్రమించడమే విజయ రహస్యం. ధ్రువుడు చిన్న వయసులోనే దట్టమైన అడవిలో కఠోరమైన తపస్సు చేస్తూ, ఎన్ని ఆటంకాలు వచ్చినా తన ఏకాగ్రతను కోల్పోలేదు. మన విద్య, ఉద్యోగం లేదా సాధించాలనుకునే ఏ రంగంలోనైనా ఇటువంటి నిశ్చల సంకల్పాన్ని కలిగి ఉండడమే అసలైన పట్టుదల.

సాధించాలనే తపన, నిష్కల్మషమైన నమ్మకం ఉంటే వయస్సు లేదా అనుభవంతో ప్రమేయం లేదని ఈ సామెత నిరూపిస్తుంది. ఐదేళ్ల చిన్న బాలుడు తలచుకుంటేనే సాక్షాత్తు ఆ భగవంతుని అనుగ్రహాన్ని పొందగలిగాడు. కాబట్టి మనం చేసే ప్రయత్నంలో నిజాయితీ, అంకితభావం ఉంటే ఎలాంటి అసాధ్యాన్నైనా సుసాధ్యం చేయవచ్చనే ఆత్మవిశ్వాసాన్ని ఈ సామెత నింపుతుంది.

కష్టాలు, అడ్డంకులు ఎన్ని వచ్చినా అనుకున్న లక్ష్యాన్ని విడిచిపెట్టకుండా దృఢంగా నిలబడటమే "ధ్రువుని పట్టుదల" వెనుక ఉన్న నిజమైన పరమార్థం. ప్రతి ఒక్కరూ తమ నిత్య జీవితంలో ఈ నిశ్చలమైన పట్టుదలను అలవరచుకుని, ఉన్నత శిఖరాలను అధిరోహించడమే ఈ సామెత మనకు అందించే దివ్య సందేశం.

::  ధ్రువుని పట్టుదల ::   

మన నిత్య జీవిత వ్యవహారంలో, తెలుగు సంస్కృతిలో ఒక అత్యున్నత లక్ష్యాన్ని సాధించడానికి ఉదాహరణగా చెప్పే అద్భుతమైన సామెత "ధ్రువుని పట్టుదల". ఎంతటి కష్టాలు, అడ్డంకులు లేదా అవమానాలు ఎదురైనా తాను అనుకున్న గమ్యాన్ని చేరుకునేవరకు ఏమాత్రం వెనుకడుగు వేయకుండా, దృఢమైన సంకల్పంతో శ్రమించడాన్నే 'ధ్రువుని పట్టుదల' లేదా 'ధ్రువ సంకల్పం' అని పిలుస్తారు.

ఈ నానుడికి మన పురాణాల్లోని ధ్రువుడి కథే మూలాధారం. భాగవతం ప్రకారం, ఉత్తానపాదుడు అనే రాజుకు సునీతి, సురుచి అనే ఇద్దరు భార్యలు ఉంటారు. సునీతి కుమారుడైన ధ్రువుడు ఒకరోజు తన తండ్రి ఒడిలో కూర్చోవాలని ఆశపడతాడు. కానీ సవతి తల్లి అయిన సురుచి అతడిని అడ్డుకుని, "నా గర్భంలో పుట్టి ఉంటేనే రాజు ఒడిలో కూర్చోగలవు" అని తీవ్రంగా అవమానించి నెట్టివేస్తుంది. ఆ పిన్న వయసులోనే సురుచి అన్న మాటలు ధ్రువుని మనసును ఎంతగానో కలచివేశాయి.

బాధతో తన తల్లి సునీతి వద్దకు వెళ్లిన ధ్రువునికి, ఆమె ఓదార్పునిస్తూ జగద్రక్షకుడైన శ్రీమహావిష్ణువును భక్తితో ప్రార్థిస్తే ఆయన తప్పక అనుగ్రహిస్తాడని చెప్తుంది. తల్లి మాటలతో ధ్రువుడు ఒక గొప్ప నిర్ణయానికి వచ్చాడు. సవతి తల్లి చేసిన అవమానాన్ని బలహీనతగా కాకుండా, శ్రీమహావిష్ణువు దర్శనం పొందాలనే దృఢ సంకల్పానికి ఇంధనంగా మార్చుకున్నాడు.

పిన్న వయసులోనే దట్టమైన అడవులకు వెళ్లి కఠోరమైన తపస్సు ప్రారంభించాడు. దారిలో నారద మహర్షి ప్రత్యక్షమై "ఓం నమో భగవతే వాసుదేవాయ" అనే ద్వాదశాక్షరీ మంత్రాన్ని ఉపదేశిస్తారు. ఆహార పానీయాలు మాని, తీవ్రమైన నిష్ఠతో ధ్రువుడు చేసిన అచంచలమైన తపస్సుకు మెచ్చి శ్రీమహావిష్ణువు ప్రత్యక్షమై అనుగ్రహిస్తారు. అనంతరం ధ్రువుడు ఆకాశంలో ఎప్పటికీ నిశ్చలంగా ఉండే 'ధ్రువ నక్షత్రం'గా శాశ్వత స్థానాన్ని పొందుతాడు.

ఈ కథను ఆధారంగా చేసుకుని రూపొందిన "ధ్రువుని పట్టుదల" అనే సామెత మన జీవితానికి ఎన్నో మహోన్నత సందేశాలను అందిస్తుంది.

అనుకోకుండా ఎదురయ్యే అవమానాలు, కష్టాలు లేదా నిరాశలు మనల్ని బలహీనపరచకూడదు. ధ్రువుడు తన సవతి తల్లి చేసిన అవమానానికి కుంగిపోకుండా, దాన్నే తన లక్ష్య సాధనకు అవసరమైన గొప్ప ప్రేరణగా మలుచుకున్నాడు. మన జీవితంలో కూడా ప్రతికూల పరిస్థితులు ఎదురైనప్పుడు అధైర్యపడకుండా, వాటిని విజయానికి మార్గాలుగా మార్చుకోవాలి.

ఎంచుకున్న లక్ష్యం ఎంత కష్టమైనదైనా, దృష్టి మళ్లకుండా దాన్ని సాధించే వరకు నిరంతరం శ్రమించడమే విజయ రహస్యం. ధ్రువుడు చిన్న వయసులోనే దట్టమైన అడవిలో కఠోరమైన తపస్సు చేస్తూ, ఎన్ని ఆటంకాలు వచ్చినా తన ఏకాగ్రతను కోల్పోలేదు. మన విద్య, ఉద్యోగం లేదా సాధించాలనుకునే ఏ రంగంలోనైనా ఇటువంటి నిశ్చల సంకల్పాన్ని కలిగి ఉండడమే అసలైన పట్టుదల.

సాధించాలనే తపన, నిష్కల్మషమైన నమ్మకం ఉంటే వయస్సు లేదా అనుభవంతో ప్రమేయం లేదని ఈ సామెత నిరూపిస్తుంది. ఐదేళ్ల చిన్న బాలుడు తలచుకుంటేనే సాక్షాత్తు ఆ భగవంతుని అనుగ్రహాన్ని పొందగలిగాడు. కాబట్టి మనం చేసే ప్రయత్నంలో నిజాయితీ, అంకితభావం ఉంటే ఎలాంటి అసాధ్యాన్నైనా సుసాధ్యం చేయవచ్చనే ఆత్మవిశ్వాసాన్ని ఈ సామెత నింపుతుంది.

కష్టాలు, అడ్డంకులు ఎన్ని వచ్చినా అనుకున్న లక్ష్యాన్ని విడిచిపెట్టకుండా దృఢంగా నిలబడటమే "ధ్రువుని పట్టుదల" వెనుక ఉన్న నిజమైన పరమార్థం. ప్రతి ఒక్కరూ తమ నిత్య జీవితంలో ఈ నిశ్చలమైన పట్టుదలను అలవరచుకుని, ఉన్నత శిఖరాలను అధిరోహించడమే ఈ సామెత మనకు అందించే దివ్య సందేశం.

24, ఆగస్టు 2026, సోమవారం

::  గజేంద్ర మోక్షము :: 

    "గజేంద్ర మోక్షము" అనేది ఆపదలో చిక్కుకున్న జీవుడు తన స్వయంశక్తి చాలక, అహంకారాన్ని వీడి భగవంతుని శరణుజొచ్చినప్పుడు ఆ పరమాత్మ అందించే అభయప్రదానానికి నిదర్శనమైన మహోన్నత నానుడి. శ్రీమద్భాగవతంలో బమ్మెర పోతన గారు వర్ణించిన ఈ ఘట్టం భక్తిరసానికి, ఆధ్యాత్మిక పరిపక్వతకు పరాకాష్ఠగా నిలుస్తుంది.

    ఈ కథకు మూలం గజేంద్రుని పూర్వజన్మ వృత్తాంతంలో ఉంది. పూర్వజన్మలో ఇంద్రద్యుమ్నుడనే మహారాజు గొప్ప విష్ణుభక్తుడు. అయితే ఒక సందర్భంలో అగస్త్య మహర్షి ఆయన ఆశ్రమానికి విచ్చేసినప్పుడు, ఇంద్రద్యుమ్నుడు భగవద్ధ్యానంలో నిమగ్నమై మహర్షికి తగిన సత్కారం చేయలేకపోతాడు. దాంతో కోపగించిన అగస్త్యుడు అతనికి అజ్ఞానానికి, మదానికి సంకేతమైన "గజ జన్మ" పొందుమని శపిస్తాడు. అలా ఇంద్రద్యుమ్నుడు త్రికూట పర్వత ప్రాంతంలో అపారమైన బలపరాక్రమాలు కలిగిన గజేంద్రుడిగా జన్మిస్తాడు.

     ఒక వేసవి కాలంలో గజేంద్రుడు తన గజసమూహంతో కలసి దప్పి తీర్చుకోవడానికి ఒక పద్మ సరోవరంలోకి దిగి జలక్రీడలు ఆడుతుంటాడు. ఆ సమయంలో ఆ సరస్సులో ఉన్న ఒక బలమైన మొసలి గజేంద్రుని కాలును పట్టుకుంటుంది. గజేంద్రుడు తన దేహబలంతో, మదగజాల సహాయంతో ఆ మొసలితో సుదీర్ఘ కాలం పోరాడతాడు. కానీ, నీటిలో మొసలికి బలం ఎక్కువ కావడం వల్ల క్రమంగా గజేంద్రుని శారీరక శక్తి, ధైర్యం క్షీణించిపోతాయి. తన శక్తిసామర్థ్యాలు, అనుయాయుల బలగం తనను కాపాడలేవని తీవ్రమైన నైరాశ్యంలో గ్రహిస్తాడు.

     స్వయంశక్తిపై ఉన్న అహంకారం తొలగిపోగానే, గజేంద్రుడు పరిపూర్ణమైన ఆర్తితో ఆపద్బాంధవుడైన శ్రీహరిని స్మరిస్తాడు. సరోవరంలోని ఒక సుందరమైన తామరపువ్వును తన తొండముతో పైకెత్తి, "నీవే తప్ప యితిత్పరంబెరుగ" అని ఆక్రందిస్తూ పరమాత్మను శరణువేడుతాడు. భక్తుని ఆర్తనాదాన్ని ఆలకించిన శ్రీమహావిష్ణువు సకల వైభవాలను, ఆయుధాలను సిద్ధం చేసుకునే వ్యవధి కూడా లేకుండా, వైకుంఠం నుండి పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి  ప్రత్యక్షమవుతాడు. తన దివ్య సుదర్శన చక్రంతో మొసలి కంఠాన్ని ఛేదించి, గజేంద్రునికి ఆపద నుండి విముక్తిని, పూర్వజన్మ శాపము నుండి మోక్షాన్ని ప్రసాదిస్తాడు.

    ఈ ఘట్టం మానవాళికి ఒక గొప్ప జీవిత సత్యాన్నందిస్తోంది. సంసారమనే సరోవరంలో మానవుడు "గజేంద్రుడు" అయితే, అహంకారము, విషయ వాసనలు అనేవి "మొసలి". మనిషి తన ధన, కాయ, బుద్ధి బలాలపై మాత్రమే ఆధారపడి జీవించినంత కాలం ఆపదల నుండి పూర్తిగా బయటపడలేడు. మానవ ప్రయత్నం నిస్సహాయంగా మారిన వేళ, అహంకారాన్ని త్యజించి భగవంతునిపై విశ్వాసంతో శరణాగతి పొందితే దైవానుగ్రహం తక్షణమే లభిస్తుంది. అందుచేతనే, ఎంతటి క్లిష్టమైన ఆపదలో ఉన్నవారికైనా అనూహ్యమైన రీతిలో విముక్తి లభించిన సందర్భాన్ని "గజేంద్ర మోక్షము" అని వ్యవహరించడం నానుడిగా మారింది.

23, ఆగస్టు 2026, ఆదివారం

:: శంఖచూడుని వధ ::    

 శ్రీకృష్ణ లీలలలో అత్యంత మనోహరమైనదీ, ధర్మసంస్థాపనకు ప్రతీకగా నిలిచేదీ శంఖచూడుని వధ. భాగవతం దశమ స్కంధంలో వచే ఈ ఘట్టం భగవంతుని లీలావిశేషాలను, భక్తాభయప్రదాన గుణాన్ని స్పష్టంగా తెలియజేస్తుంది.

    ఒకనాడు వసంత రుతువులో వెన్నెల కాంతి పరిమళిస్తుండగా, శ్రీకృష్ణుడు, బలరాముడు గోపికలతో కలసి బృందావనంలో రాసక్రీడలో నిమగ్నమై ఉన్నారు. మధురమైన వేణుగానంతో, గోపికల గానంతో ఆ ప్రాంతమంతా ఆధ్యాత్మిక ఆనందంతో పులకించిపోతోంది. ఆ సమయంలో కుబేరుని అనుచరుడైన 'శంఖచూడుడు' అనే యక్షుడు అక్కడకు వచ్చాడు. అతడు తన గర్వంతో, కామవికారంతో శ్రీకృష్ణ బలరాముల సమక్షంలోనే గోపికలను అపహరించి, ఉత్తర దిశగా పారిపోవడం ప్రారంభించాడు. దీనంగా రోదిస్తున్న గోపికల ఆర్తనాదాలు విన్న సోదరులిద్దరూ వెంటనే వారిని కాపాడటానికి నిశ్చయించుకున్నారు.

    కృష్ణబలరాములు భయంకరమైన కాలమృత్యువుల వలె విజృంభించి, దారిలో ఉన్న పెద్ద సాలవృక్షాలను చేతుల్లోకి ఆయుధాలుగా తీసుకున్నారు. భయపడుతున్న గోపికలకు అభయమిస్తూ శంఖచూడునిపైకి లంఘించారు.

 గ్రద్దన సాలవృక్షములు గైకొని బల్లిదులన్నదమ్ములా -

యిద్దఱు గాల మృత్యువుల యేపున లేచని " యోడకుండు డో 

ముద్దియలార " యంచు దనుముట్టిన జూచి కలంగి గుహ్యకుం 

డుద్దవిడిం దగం బఱచె నుత్తర మింతుల డించి భీతుడై

    మహా బలవంతులైన కృష్ణబలరాములు ఇద్దరూ వెంటనే సాలవృక్షాలను చేతబూని, సాక్షాత్తు కాలమృత్యువుల వలె గంభీరంగా నిలిచారు. భీతిల్లుతున్న గోపికలను చూసి "ఓ భామలారా! భయపడకండి, మీకు ఏమీ కాదు" అని అభయమిచ్చారు. కాలయముని లాంటి ఆ అన్నదమ్ములిద్దరూ తనను వధించడానికి వస్తున్నారని గ్రహించిన ఆ యక్షుడు (గుహ్యకుడు) తీవ్రమైన భయంతో కలవరపడి, తాను అపహరించిన గోపికలను అక్కడే విడిచిపెట్టి ప్రాణభయంతో ఉత్తర దిశగా పారిపోయాడు.

    గోపికలను రక్షించిన తరువాత, బలరాముడిని వారికి కాపలాగా ఉంచి, శ్రీకృష్ణుడు ఆ రాక్షసుడిని వెంబడించాడు. ఎంత దూరం పారిపోయినా కృష్ణుని బారి నుండి తప్పించుకోవడం శంఖచూడునికి సాధ్యపడలేదు.

 ఓరీ! గుహ్యక! పోకుపోకుమని రోషోక్తిన్ బకారాతి వా 

డేరూపంబున నెందుజొచ్చె నెట బోయం దోడ తానేగి దు 

ర్వారోంచిత ముష్టి వానితల ద్రెవ్వంబట్టి తద్వీరు కో 

టీరభ్రాజిత రత్నముం గొనియె దండిన్ గోపికల్ సూడగన్

    శంఖచూడుని సంహరించిన శ్రీకృష్ణుడు అత్యంత కోపంతో "ఓరీ యక్షుడా! నిలు నిలు, పారిపోకు!" అని గర్జించాడు. ఆ రాక్షసుడు ఏ రూపం ఎత్తి ఎక్కడ దాక్కున్నా, ఏ దిక్కుకు పారిపోయినా కృష్ణుడు అతడిని వెంబడించాడు. చివరకు తన వజ్రసమానమైన పిడికిలితో గట్టిగా ఒక్క దెబ్బ కొట్టి వానిని వధించాడు. ఆ రాక్షసుని శిరస్సుపై ఉన్న ప్రకాశవంతమైన చూడామణిని చేజిక్కించుకుని, గోపికలందరూ చూస్తుండగా ఆ రత్నాన్ని తెచ్చి తన అన్నయైన బలరామునికి కానుకగా ఇచ్చాడు.

    ఈ లీల కేవలం ఒక రాక్షస సంహారం మాత్రమే కాదు. పరస్త్రీలను అపహరించే కామాంధులకు, అహంకారులకు దైవశిక్ష తప్పదని ఈ ఘట్టం నిరూపిస్తుంది. అలాగే, భగవంతుడిని శరణు వేడిన భక్తులను (ఇక్కడ గోపికలను) ఆయన ఎల్లప్పుడూ రక్షిస్తాడనే అభయసందేశం ఈ కథ ద్వారా మనకు లభిస్తుంది.

17, ఆగస్టు 2026, సోమవారం

 అధర్మ బాటలో ఉన్న అన్న రావణుడికి విభీషణుడు ఎలాంటి హితవు చెప్పాడు?

రావణుడు సీతాదేవిని అపహరించి లంకకు తీసుకువచ్చిన తర్వాత, విభీషణుడు తన అన్న అయిన రావణుడికి అనేక విధాలుగా హితవు చెప్పడానికి ప్రయత్నిస్తాడు. శ్రీరాముడి పరాక్రమం, ధర్మం యొక్క శక్తి గురించి తెలిసి కూడా రావణుడు అహంకారంతో మైమరిచిపోతాడు. అప్పుడు విభీషణుడు రావణుడితో మాట్లాడిన మాటలు రామాయణంలో అత్యంత ప్రసిద్ధమైన ధర్మ సూక్ష్మంగా నిలిచాయి.

రావణుడితో విభీషణుడు, "అన్నా! లోకంలో మనకు నచ్చేలా, వినడానికి ఇంపుగా మాట్లాడే వ్యక్తులు చాలామంది దొరుకుతారు. కానీ, వినడానికి చేదుగా ఉన్నప్పటికీ మనకు మేలు చేసే నిజమైన హితవు చెప్పేవారు, ఆ మాటలను సహనంతో వినేవారు చాలా అరుదుగా ఉంటారు" అని హెచ్చరిస్తాడు. పరస్త్రీని అపహరించడం తీవ్రమైన అధర్మమని, సీతను శ్రీరాముడికి తిరిగి అప్పగించి లంకను, రాక్షస వంశాన్ని కాపాడుకోవాలని వేడుకుంటాడు.

కానీ రావణుడు ఆ మాటలను వినకపోగా, విభీషుణుడిని పిరికివాడని నిందించి సభ నుండి తరిమివేస్తాడు. దాంతో విభీషణుడు ధర్మం వైపే నిలబడాలని నిశ్చయించుకుని శ్రీరాముడిని శరణు వేడుతాడు. ఈ ఘట్టం మనకు ఎంతటి ప్రాణబంధువైనా అధర్మ బాట పడితే వారించడం, వినకపోతే ధర్మం వైపే నిలబడటం నిజమైన సమగ్రత అని తెలియజేస్తుంది.

 శ్రీకృష్ణుడు భీష్ముడిపైకి  ఆయుధం పట్టుకోవడానికి కారణమేమిటి?

మహాభారత యుద్ధంలో శ్రీకృష్ణుడు ఆయుధం పట్టనని ప్రతిన పూనుతాడు. కానీ తొమ్మిదవ రోజు యుద్ధంలో భీష్మాచార్యుడు తీవ్రమైన పరాక్రమాన్ని ప్రదర్శిస్తూ పాండవ సైన్యాన్ని చిన్నభిన్నం చేస్తాడు. అర్జునుడు భీష్ముని ధాటికి తట్టుకోలేక ఇబ్బంది పడుతుంటే, శ్రీకృష్ణుడు తీవ్ర ఆగ్రహంతో రథం దిగి చక్రం చేతిలోకి తీసుకుని భీష్ముని వైపు ఉరికి వస్తాడు. ఈ ఘట్టం వెనుక ఒక గొప్ప భక్తి తత్త్వం మరియు ధర్మ సూక్ష్మం దాగి ఉన్నాయి.

భీష్ముడు స్వయంగా గొప్ప విష్ణుభక్తుడు. శ్రీకృష్ణుని శపథం గురించి తెలిసిన భీష్ముడు, "నా భక్తి ప్రాభవంతో, నా బాణాల ధాటితో ఆ శ్రీకృష్ణుడిచేతే ఆయుధం పట్టేలా చేస్తాను" అని యుద్ధానికి ముందే ప్రతిన పూనుతాడు. శ్రీకృష్ణుడు తన స్వంత శపథం కంటే తన భక్తుడైన భీష్ముని మాట నిలబెట్టడానికే ఎక్కువ ప్రాధాన్యత ఇచ్చాడు. భక్తుని ప్రతిన నెరవేర్చడం కోసం స్వామి తన శపథాన్ని కూడా పక్కన పెట్టాడని ఈ ఘట్టం చాటుతుంది.

అదే సమయంలో శ్రీకృష్ణుడు ధర్మాన్ని నిలబెట్టడానికి ఏ పరిమితులనైనా దాటగలనని లోకానికి చూపించాడు. భీష్ముడు కూడా శ్రీకృష్ణుడు తనపైకి ఆయుధంతో రావడం చూసి, స్వామి చేతిలో మరణించడం కన్నా గొప్ప భాగ్యం లేదని భావించి హృదయపూర్వకంగా నమస్కరిస్తాడు. ఈ కథ మనకు భగవంతుడికి తన భక్తుల పట్ల ఉండే వాత్సల్యం, భక్తుని మాట కోసం భగవంతుడే తలవంచుతాడనే దివ్యమైన సత్యాన్ని తెలియజేస్తుంది.

 శ్రీరాముడు లక్ష్మణుడిని ఎందుకు త్యజించాడు?

రామావతార ముగింపు సమయంలో కాలపురుషుడు (యముడు) శ్రీరాముడితో రహస్యంగా మాట్లాడటానికి వస్తాడు. వారి సంభాషణ అత్యంత రహస్యమైనది కాబట్టి, "మేము మాట్లాడుకుంటున్నప్పుడు ఎవ‌రైనా లోపలికి వస్తే వారికి మరణశిక్ష విధించబడుతుంది" అని కాలపురుషుడు షరతు విధిస్తాడు. దానికి అంగీకరించిన శ్రీరాముడు, లక్ష్మణుడిని ద్వారపాలకుడిగా నిలబెట్టి, ఎవరినీ లోపలికి అనుమతించవద్దని ఆజ్ఞాపిస్తాడు.

అదే సమయంలో కోపానికి పేరుగాంచిన దుర్వాస మహర్షి శ్రీరాముడిని చూడటానికి వస్తాడు. లక్ష్మణుడు ఆయనను కొంతసేపు వేచి ఉండమని వేడుకున్నప్పటికీ, దుర్వాసుడు తీవ్ర ఆగ్రహంతో, "నన్ను వెంటనే లోపలికి పంపకపోతే రఘువంశాన్ని, అయోధ్య నగరాన్ని శపిస్తాను" అని హెచ్చరిస్తాడు. తన ఒక్కడి ప్రాణం కంటే రఘువంశం, అయోధ్యా ప్రజల క్షేమమే ముఖ్యమని భావించిన లక్ష్మణుడు, రామాజ్ఞను ఉల్లంఘించి లోపలికి వెళ్లి దుర్వాసుని రాక గురించి శ్రీరాముడికి తెలియజేస్తాడు.

రామాజ్ఞ ప్రకారం లక్ష్మణుడికి మరణశిక్ష విధించాల్సి వస్తుంది. కానీ, లక్ష్మణుడిని చంపడానికి శ్రీరాముని మనసు అంగీకరించదు. అప్పుడు వసిష్ఠ మహర్షి శ్రీరాముడికి ఒక ధర్మ సూక్ష్మాన్ని ఉపదేశిస్తాడు. "సత్పురుషులకు, ప్రాణసమానులకు 'త్యజించడం' (వదిలిపెట్టడం) అనేది మరణశిక్షతో సమానం" అని చెబుతాడు. ధర్మాన్ని నిలబెట్టడానికి శ్రీరాముడు కన్నీళ్లతో లక్ష్మణుడిని త్యజిస్తాడు. అన్న మాటను, ధర్మాన్ని శిరసావహించిన లక్ష్మణుడు వెంటనే శరయూ నదిలో యోగసమాధిలోకి వెళ్లి తన అవతారాన్ని ముగిస్తాడు.

ఈ కథ మనకు కర్తవ్య నిర్వహణ, త్యాగం, ప్రాణాని కంటే ఇచ్చిన మాటకు, వంశ క్షేమానికి ఇచ్చే ప్రాధాన్యతను చాటిచెబుతుంది.

  ద్రౌపది నవ్వు       శ్రీమహాభారత కథాగమనమును మలుపు త్రిప్పిన సంఘటనలందు " ద్రౌపది నవ్వు" ప్రముఖమైనదిగా చెప్పబడుతుంది. మన కెదురుగ ను...