:: భక్తికి బానిసైన పరమాత్మ - శ్రుతదేవుని కథ :: 

    ద్వారకాధీశుడైన శ్రీకృష్ణుడికి ఎందరో భక్తులు. కానీ మిథిలా నగరంలో ఇద్దరు భక్తులు ఉండేవారు. ఒకరు ఆ రాజ్యానికి రాజైన బహుళాశ్వుడు, మరొకరు పరమ పేదవాడైన శ్రుతదేవుడు. 

    రాజు బహుళాశ్వుడు,  సకల సంపదలు ఉన్నా గర్వం లేనివాడు, ఎప్పుడూ కృష్ణుడిని తన ఇంటికి ఆహ్వానించాలని తపించేవాడు. శ్రుతదేవుడు,  ఒక చిన్న పాత కుటీరంలో నివసించే బ్రాహ్మణుడు. రోజూ ఏది దొరికితే దాంతోనే తృప్తి పడుతూ, నిరంతరం కృష్ణ నామస్మరణలో మునిగిపోయేవాడు. ఆయనకు కృష్ణుడిని చూడాలనే కోరిక ఉన్నా, "నా పేదరికం ఆయనకు ఇబ్బంది కలిగిస్తుందేమో" అని వెనకడుగు వేసేవాడు.

    ఒకరోజు కృష్ణుడు తన భక్తుల కోరిక తీర్చడానికి నారద మహర్షితో కలిసి మిథిలకు బయలుదేరుతాడు. వార్త విన్న రాజు ఎదురెళ్లి స్వామిని ఆహ్వానిస్తాడు. అదే సమయంలో శ్రుతదేవుడు కూడా పరుగున వచ్చి, కృష్ణుడి పాదాలపై పడి తన ఇంటికి రమ్మని ప్రాధేయపడతాడు. రాజు తన వైభవాన్ని చూపాలనుకున్నాడు, పేదవాడు తన ప్రేమను పంచాలనుకున్నాడు. ఇద్దరినీ తృప్తి పరచడానికి కృష్ణుడు ఒకే సమయంలో రెండు రూపాలు ధరించి, ఒకేసారి ఇద్దరి ఇళ్లకు వెళ్తాడు. రాజుకు కృష్ణుడు తన ఇంట్లోనే ఉన్నాడని అనిపిస్తుంది, శ్రుతదేవుడికి కూడా అలాగే అనిపిస్తుంది.

    రాజభవనంలో రాజు కృష్ణుడికి బంగారు సింహాసనం వేసి, రత్నఖచిత పాత్రల్లో షడ్రుచోపేతమైన విందు భోజనం పెడతాడు. గొప్ప ఆభరణాలను సమర్పిస్తాడు. కృష్ణుడు నవ్వుతూ వాటన్నింటినీ స్వీకరిస్తాడు.

    కుటీరంలో: శ్రుతదేవుడి దగ్గర కూర్చోవడానికి పీఠం కూడా లేదు. తన చిరిగిన చాపనే పీఠంగా వేస్తాడు. చేతులు కడుక్కోవడానికి మట్టి కుండలోని నీరు ఇస్తాడు. తినడానికి ఇంట్లో ఉన్న కొద్దిపాటి అటుకులు, అడవిలో దొరికిన ఫలాలను అత్యంత భక్తితో కృష్ణుడి నోటికి అందిస్తాడు. కృష్ణుడు రాజు పెట్టిన గొప్ప విందు కంటే, శ్రుతదేవుడు ప్రేమతో పెట్టిన ఆ చల్లా, అటుకులనే ఎంతో ఆకలితో ఉన్నవాడిలా ఆరగిస్తాడు. శ్రుతదేవుడి కళ్లలో నీళ్లు చూసి, కృష్ణుడు కూడా ఉద్వేగానికి లోనవుతాడు.

    చివరగా కృష్ణుడు శ్రుతదేవుడితో ఇలా అంటాడు: "శ్రుతదేవా! భక్తులు సమర్పించే వస్తువుల కంటే, వారి హృదయంలోని పవిత్రత నాకు ముఖ్యం. సంపద ఉన్నచోట కంటే, స్వచ్ఛమైన భక్తి ఉన్న చోట నేను ఎక్కువ కాలం ఉంటాను." రాజూ, పేదవాడూ అనే భేదం లేకుండా, భగవంతుడు కేవలం భావానికి మాత్రమే లొంగుతాడని ఈ కథ నిరూపిస్తుంది.