నమస్కారం!

కృష్ణుడి జీవితంలో మనకు ఎన్నో అద్భుతమైన సందేహాలు వస్తూ ఉంటాయి. అందులో చాలామంది నన్ను అడిగిన, అలాగే అందరికీ ఎంతో ఆసక్తిని కలిగించే ఒక చక్కని ప్రశ్నతో ఈరోజు మీ ముందుకు వచ్చాను.

కృష్ణుడు ఎప్పుడూ చేతిలో మురళిని ఎందుకు పట్టుకుంటాడు? అసలు ఆ వెదురు పిల్లనగ్రోవి వెనుక ఉన్న రహస్యం ఏమిటి? అన్నది ప్రశ్న. 

సాధారణంగా మనం భగవంతుడి చేతుల్లో సుదర్శన చక్రం, త్రిశూలం, గండ్రగొడ్డలి లాంటి ఆయుధాలను చూస్తాం. కానీ ఆ జగన్నాథుడు, కృష్ణపరమాత్మ మాత్రం ఎప్పుడూ ఒక చిన్న వెదురు ముక్కతో చేసిన మురళిని చేతబూని ఉంటాడు. ఎందుకో తెలుసా? దీని వెనుక ఒక పరమార్థం ఉంది.

ఒకరోజు రాధమ్మ కృష్ణుడిని అడిగిందట... "స్వామీ! నేను నీకోసం అహోరాత్రులు తపిస్తూ ఉంటాను. కానీ నువ్వు మాత్రం ఈ నిర్జీవమైన మురళిని ఎప్పుడూ నీ పెదవులపైనే ఉంచుకుంటావు. నీ శ్వాసను దానికి అందిస్తూ ఉంటావు. నాకంటే ఆ మురళి నీకు అంత ప్రియమైనదా? దాని ప్రత్యేకత ఏమిటి?" అని అడిగింది.

అప్పుడు కృష్ణుడు చిరునవ్వు నవ్వి, "రాధా! ఈ ప్రశ్న నన్ను కాదు, ఆ మురళినే అడుగు" అన్నాడు.

రాధాదేవి వెళ్ళి ఆ పిల్లనగ్రోవిని అడిగింది... "నువ్వు కృష్ణుడికి అంత దగ్గర ఎలా అయ్యావు?" అని. అప్పుడు ఆ మురళి ఇలా సమాధానం చెప్పింది:

"నేను కృష్ణుడికి ప్రియమైనదాన్ని కావడానికి మూడు ముఖ్య కారణాలు ఉన్నాయి:

• మొదటిది: నేను లోపల పూర్తిగా శూన్యాన్ని. నాకంటూ సొంతంగా ఏమీ లేదు. నాలో ఎలాంటి అహంకారం, స్వార్థం లేవు. లోపల అంతా ఖాళీ.

• రెండవది: కృష్ణుడు నన్ను ఎలా పలికిస్తే అలా పలుకుతాను తప్ప, నాకంటూ ఒక సొంత రాగాన్ని నేనెప్పుడూ పలకను. ఆయన శ్వాసనే నా రాగంగా మార్చుకుంటాను. అంటే నన్ను నేను ఆయనకు పూర్తిగా సమర్పించుకున్నాను.

• మూడవది: కృష్ణుడు నాపై వేళ్లు ఉంచి నన్ను ఎంతగా నొక్కినా, గాయపరిచినా... నేను మాత్రం తిరిగి ఆయనకు మధురమైన సంగీతాన్ని మాత్రమే ఇస్తాను తప్ప, ఎప్పుడూ ఏడవను లేదా బాధపడను."

విన్నారు కదా! ఈ చిన్న కథ ద్వారా కృష్ణపరమాత్మ మనకు అందించిన సందేశం ఏమిటంటే... ఎవరైతే తమలోని అహంకారాన్ని, 'నేను' అనే భావాన్ని పూర్తిగా వదిలేసి, లోపల శూన్యంగా మారిపోతారో, జీవితంలో వచ్చే కష్టసుఖాలను సమానంగా స్వీకరిస్తారో... వారిని భగవంతుడు తన చేతుల్లోకి తీసుకుంటాడు. వారి జీవితాన్ని ఒక మధురమైన సంగీతంగా మారుస్తాడు. మన హృదయాన్ని మురళిగా మార్చుకుంటే, ఆ కృష్ణుడు మనలోనే నివసిస్తాడు.

మరొక చక్కని ప్రశ్నతో, మధురమైన విషయంతో మళ్ళీ కలుద్దాం. స్వస్తి!