:: బలి చక్రవర్తి శరణాగతి - విశ్వరూప వామన వైభవం ::

    నమస్కారం! 'భాగవత సుధ'కు స్వాగతం. భాగవతంలో ప్రతి అవతారం ఒక ప్రత్యేక సందేశాన్ని ఇస్తుంది. కానీ వామనావతారం అత్యంత విలక్షణమైనది. భగవంతుడు ఇక్కడ ఎవరినీ సంహరించడానికి రాలేదు, ఒక భక్తునిలోని అహాన్ని తొలగించి, అతడిని ఉన్నత స్థితికి చేర్చడానికి వచ్చాడు. రాక్షస రాజైన బలి చక్రవర్తి అచంచలమైన సత్యసంధతను, అహంకారం వీడిన శరణాగతిని వివరించే ఈ దివ్య గాథను ఇప్పుడు లోతుగా తెలుసుకుందాం.

    నర్మదా నదీ తీరంలో బలి చక్రవర్తి 'అశ్వమేధ యాగాన్ని' చేస్తున్నాడు. అప్పుడు బ్రహ్మచారి రూపంలో ఉన్న వామనుడు అక్కడికి చేరుకుంటాడు. ఆయన తేజస్సును చూసి ముగ్ధుడైన బలి, "ఏం కావాలో కోరుకో మహాత్మా!" అని అడుగుతాడు. వామనుడు చిరునవ్వుతో, "రాజా! నాకు గజతురగ ధన కనకాలు వద్దు, నా పాదంతో కొలుచుకునే మూడు అడుగుల నేల ఇస్తే చాలు" అని కోరుతాడు.

    రాక్షస గురువు శుక్రాచార్యుడు వచ్చినది సాక్షాత్తు విష్ణువని గ్రహించి, "బలి! ఇతను సామాన్యుడు కాదు, నీ సర్వస్వాన్ని హరిస్తాడు, దానం ఇవ్వకు" అని హెచ్చరిస్తాడు. అప్పుడు పోతన గారు రాసిన పద్యం బలి చక్రవర్తి ఉదాత్తతను చాటుతుంది:  

"నిరయంబైన, నిబద్ధమైన, ధరణీ నిర్మూలనంబైన, దు 

 ర్మరణంబైన గులాంతమైన నిజమున్ రానిమ్ము; కానిమ్ము పో; 

 హరుడైనన్, హరియైన, నీరజభవుండభ్యాగతుండైన నౌ; 

 దిరుగన్ నేరదు నాదుజిహ్వ, వినుమా! ధీవర్య! వేయేటికిన్ " 

 . ఆడిన మాట తప్పను" అని బలి భీష్మిస్తాడు. "వచ్చినవాడు సాక్షాత్తు పరమాత్మ అయితే, నా చేతులతో ఆయనకు దానం ఇవ్వడం కంటే గొప్ప జన్మ సార్థకత ఏముంది?" అని దానానికి సిద్ధపడతాడు.

    బలి చక్రవర్తి ధార పోయగానే, ఆ పొట్టివాడైన వామనుడు ఆకాశమంత ఎత్తుకు ఎదుగుతాడు. దీనినే 'త్రివిక్రమ రూపం' అంటారు. ఒక అడుగుతో ఈ భూమండలాన్ని, రెండో అడుగుతో అంతరిక్షాన్ని కొలిచేస్తాడు. "మరి మూడో అడుగు ఎక్కడ?" అని ప్రశ్నించగా.. బలి చక్రవర్తి ఏమాత్రం చలించకుండా, తన అహంకారం అణిగిపోయి, "ప్రభూ! నా దగ్గర ఉన్న సంపద నీదే, ఈ దేహం నీదే.. నా శిరస్సుపై నీ పాదాన్ని ఉంచు" అని తల వంచుతాడు.

    స్వామి బలి తల మీద పాదాన్ని ఉంచి, అతడిని పాతాళ లోకానికి (సుతలానికి) పంపిస్తాడు. అయితే, అతడి సత్యసంధతకు మెచ్చి, వచ్చే మన్వంతరంలో ఇంద్ర పదవిని ప్రసాదించడమే కాకుండా, తాను స్వయంగా బలి కోట వద్ద కాపలాదారుడిగా ఉంటానని వరం ఇస్తాడు.

    భగవంతుడు మన నుంచి ఆశించేది మనం ఇచ్చే వస్తువులని కాదు, మన 'అర్పణ భావాన్ని'. బలి చక్రవర్తి తనను తాను సమర్పించుకున్నాడు కాబట్టే దేవుడే అతనికి బందీ అయ్యాడు. ఈ వామన చరిత్ర మనకు సత్యం మరియు త్యాగం యొక్క విలువను బోధిస్తుంది.

 

:: హరినామ స్మరణే ప్రాణప్రదం - భక్త ప్రహ్లాద గాథ ::

    నమస్కారం! 'భాగవత సుధ'కు స్వాగతం. భగవంతుడు ఎక్కడ ఉన్నాడు? ఆయనను చూడడం సాధ్యమేనా? ఈ ప్రశ్నలకు సమాధానమే ప్రహ్లాద చరిత్ర. భాగవతంలోని ఏడవ స్కంధంలో పోతన గారు ఈ ఘట్టాన్ని పరమ రమణీయంగా తీర్చిదిద్దారు. లోకమంతా తండ్రి భయంతో వణికిపోతుంటే, ఆ పసిబాలుడు మాత్రం మృత్యువును సైతం చిరునవ్వుతో ఎదుర్కొన్నాడు. తన తండ్రితో ప్రహ్లాదుడు జరిపిన ఆ ధర్మ యుద్ధం, నేటికీ మనకు భక్తి మార్గంలో దిక్సూచిగా నిలుస్తోంది.

    హిరణ్యకశిపుడు తన తపస్సు శక్తితో దేవతలను సైతం గడగడలాడిస్తూ, "హరి" అనే పదాన్ని ఎవరూ ఉచ్చరించకూడదని శాసిస్తాడు. కానీ ప్రహ్లాదుడు గర్భంలో ఉన్నప్పుడే నారద మహర్షి ఉపదేశం వల్ల విష్ణు భక్తుడిగా మారతాడు. తండ్రి ఎంత భయపెట్టినా, గురువులు ఎన్ని నీతులు చెప్పినా, ప్రహ్లాదుడు మాత్రం "ఓం నమో నారాయణాయ" అనే మంత్రాన్ని వీడడు. కోపంతో ఊగిపోయిన తండ్రి, ప్రహ్లాదుని చంపడానికి అనేక ప్రయత్నాలు చేశాడు. మత్తగజాలతో తొక్కించాడు, మండుతున్న అగ్నిలో పడేశాడు, విష సర్పాలతో కరిపించాడు. కానీ, ఏనుగుల దంతాలు ప్రహ్లాదుని తాకగానే విరిగిపోయాయి, అగ్ని అతడికి చల్లని మలయమారుతంలా అనిపించింది. దీనికి కారణం ఒక్కటే.. ప్రహ్లాదుడు తన దేహాన్ని నమ్మలేదు, తన ప్రాణంలో నిండి ఉన్న పరమాత్మను నమ్మాడు.

    చివరకు సహనం కోల్పోయిన హిరణ్యకశిపుడు, "ఎక్కడరా నీ హరి? ఈ స్తంభంలో ఉన్నాడా?" అని గర్జిస్తూ అడిగినప్పుడు, ప్రహ్లాదుడు చిరునవ్వుతో చెప్పిన సమాధానమే ఈ అద్భుత పద్యం:

"ఇందుఁ గలఁడందు లేఁడని 

సందేహము వలదు; చక్రి సర్వోపగతుం

 డెందెందు వెదకి చూచిన 

నందందే కలఁడు దానవాగ్రణి! వింటే."

    దీని అర్థం చాలా లోతైనది. భగవంతుడు కేవలం గుడిలోనో, విగ్రహంలోనో లేడు. ఆయన 'సర్వోపగతుడు' - అంటే అంతటా నిండి ఉన్నవాడు. "ఇక్కడ ఉన్నాడు, అక్కడ లేడు" అనే చిన్నచూపు ఆయన విషయంలో పనికిరాదు. నువ్వు అనుమానం లేకుండా ఎక్కడ వెతికినా ఆయన అక్కడ ప్రత్యక్షమవుతాడు. ఈ విశ్వమంతా ఆ పరమాత్మ స్వరూపమే అని చెప్పే గొప్ప వేదాంతం ఈ పద్యం.

    ఆ మాట విని అహంకారంతో హిరణ్యకశిపుడు స్తంభాన్ని తన్నగా, భీకరమైన గర్జనతో నరసింహ స్వామి ఉద్భవించి అధర్మాన్ని అంతం చేశాడు. భగవంతుడు భక్తుడి మాటను నిలబెట్టడానికి ఒక జడ పదార్థం (స్తంభం) నుండి కూడా ప్రాణం పోసుకుని వస్తాడని ఈ కథ నిరూపిస్తుంది. ప్రహ్లాదుని వంటి అనన్య భక్తి మనందరిలో కలగాలని కోరుకుందాం.

 

:: శిలల్లో విరిసిన సిరి - పెట్రా నగర రహస్యాలు ::

     నమస్కారం! జీవనస్రవంతికి స్వాగతం! ఎడారి ఇసుక తిన్నెల మధ్య, ఎర్రటి కొండల చాటున దాగి ఉన్న ఒక అద్భుతం పెట్రా. ఇది కేవలం ఒక నగరం కాదు, ప్రాచీన మానవుడి మేధస్సుకు, పట్టుదలకు సజీవ సాక్ష్యం. రెండు వేల ఏళ్ల క్రితం, ఆధునిక యంత్రాలు లేని కాలంలో, కేవలం చేతి ఉలులతో కొండలను తొలిచి ఒక నగరాన్ని నిర్మించగలరా? ఆశ్చర్యంగా ఉన్నా, ఇది అక్షరాల నిజం. అందుకే దీనిని ప్రపంచంలోని ఏడు వింతల్లో ఒకటిగా గుర్తించారు. దీనిని 'రోజ్ సిటీ' అని ఎందుకు అంటారో, దీని వెనుక ఉన్న రహస్యాలేమిటో ఈ వీడియోలో తెలుసుకుందాం.

     క్రీస్తుపూర్వం 4వ శతాబ్దంలో 'నబాటియన్లు' (Nabataeans) అనే అరబ్బు తెగ వారు ఈ నగరాన్ని తమ రాజధానిగా చేసుకున్నారు. అప్పట్లో ధూప ద్రవ్యాలు, సుగంధ ద్రవ్యాల వ్యాపారానికి పెట్రా ప్రధాన కేంద్రంగా ఉండేది. చైనా నుండి సిల్క్, ఇండియా నుండి మసాలా దినుసులు ఇక్కడి నుంచే రోమ్ మరియు గ్రీస్ దేశాలకు వెళ్లేవి. శత్రువుల కంట పడకుండా, కొండల మధ్య అత్యంత వ్యూహాత్మకంగా ఈ నగరాన్ని నిర్మించారు. ఒక కిలోమీటరు పొడవైన 'సిక్' (Siq) అనే ఇరుకైన దారి గుండా వెళ్తుంటే, ఆ కొండల ఎత్తు మనల్ని భయపెడుతుంది, ఆశ్చర్యపరుస్తుంది.

     ఆ సన్నని దారి ముగియగానే ఒక్కసారిగా మన కళ్ళ ముందు సాక్షాత్కరించేదే 'అల్-ఖజ్నే' లేదా 'ట్రెజరీ'. ఇది సుమారు 40 మీటర్ల ఎత్తు ఉంటుంది. ఇక్కడ ఒక వింత ఏమిటంటే, ఈ కట్టడాన్ని కింద నుండి పైకి కాకుండా, కొండ పైభాగం నుండి కిందకు చెక్కుకుంటూ వచ్చారు. దీని స్తంభాలు, శిల్పకళ గ్రీకు మరియు రోమన్ నిర్మాణ శైలిని పోలి ఉంటుంది. స్థానికుల నమ్మకం ప్రకారం, దీని పైభాగంలో ఉన్న ఒక రాతి కుండలో అపారమైన నిధి దాగి ఉండేదట. అందుకే దీనిని 'ట్రెజరీ' అని పిలుస్తారు.

     పెట్రా గురించి అందరూ మాట్లాడుకునేది శిల్పకళ గురించి, కానీ దాని అసలు రహస్యం 'నీరు'. ఎడారి మధ్యలో పదివేల మందికి పైగా జనాభా ఎలా బతికారు? నబాటియన్లు వర్షపు నీటిని ఒడిసిపట్టడంలో దిట్టలు. కొండల మీద పడే ప్రతి చుక్కను వృధా చేయకుండా, కిలోమీటర్ల మేర రాతి పైపుల ద్వారా నగరంలోని కుండీల్లోకి తరలించేవారు. నేటి కాలంలోని 'వాటర్ మేనేజ్మెంట్' కు వాళ్ళు అప్పట్లోనే పునాది వేశారు. ఒక చిన్న వర్షం పడినా నగరం మునిగిపోకుండా డ్యామ్‌లను కూడా నిర్మించారు.

    క్రీస్తుశకం 363లో సంభవించిన భారీ భూకంపం వల్ల ఈ నగరం దాదాపు శిథిలమైపోయింది. ఆ తర్వాత వందల ఏళ్ల పాటు ఇది ప్రపంచానికి తెలియకుండా 'మృత నగరం'గా మిగిలిపోయింది. మళ్ళీ 1812లో ఒక స్విస్ అన్వేషకుడు దీనిని ప్రపంచానికి పరిచయం చేశాడు. నేడు పెట్రా జోర్డాన్ దేశానికి గర్వకారణం. 

 

:: ఆపద్బాంధవుడు - అచ్యుతుడు ::

శ్రీమద్భాగవత పురాణంలోని అష్టమ స్కంధంలో వచ్చే 'గజేంద్ర మోక్షం' భక్తికి, శరణాగతికి పరాకాష్ట. గజేంద్రుడు కేవలం ఒక ఏనుగు కాదు, సంసార సాగరంలో చిక్కుకున్న జీవుడికి ప్రతీక.

త్రికూట పర్వత ప్రాంతంలోని ఒక సరస్సులో గజేంద్రుడు తన పరివారంతో విహరిస్తూ ఉంటాడు. తన బలం పట్ల, తన కుటుంబం పట్ల ఎంతో గర్వంగా ఉన్న ఆ ఏనుగు కాలును ఒక మొసలి పట్టుకుంటుంది. ఆ పోరాటం సామాన్యమైనది కాదు.. ఏకంగా వెయ్యి సంవత్సరాల పాటు సాగుతుంది.

మొదటి దశలో గజేంద్రుడు తన సొంత బలాన్ని నమ్మి పోరాడాడు.రెండవ దశలో తన బంధువులు, భార్యలు తనను రక్షిస్తారని ఆశించాడు. కానీ కాలక్రమేణా గజేంద్రుని బలం క్షీణించింది, అతనికి సాయం చేయలేక బంధువులు వెనుదిరిగారు.

సరిగ్గా అప్పుడే గజేంద్రుడికి జ్ఞానోదయం కలిగింది. భౌతికమైన బంధాలు, శారీరక బలం తనను కాపాడలేవని గ్రహించి, ఆదిమూలమైన ఆ పరమాత్మను తలుచుకున్నాడు.

లావొక్కింతయు లేదు, ధైర్యంబు విలోలంబయ్యె బ్రాణంబులున్

ఠావుల్దప్పెను మూర్చవచ్చె దనువున్ డస్సెన్ శ్రమంబయ్యెడిన్

నీవేతప్ప నిత: పరంబెఱుగ మన్నింపన్ దగున్ దీనునిన్

రావే యీశ్వర! కావవే వరద సంరక్షింపు.భద్రాత్మకా!

-.అంటూ గజేంద్రుడు దీనంగా ప్రార్థించాడు. ఆ పిలుపు ఎంత శక్తివంతమైనదంటే, వైకుంఠంలో లక్ష్మీదేవితో సరససల్లాపాల్లో ఉన్న విష్ణుమూర్తి గజరాజు మొర వినగానే, కనీసం తన వస్త్రం సరిచేసుకోకుండా, లక్ష్మీదేవికి చెప్పకుండా, ఆయుధాలు తీసుకోకుండా, గరుత్మంతుడిని కూడా పిలవకుండా పరుగున వచ్చాడు. భక్త పరాధీనుడైన ఆ స్వామి సుదర్శన చక్రాన్ని విడిచి మొసలిని సంహరించి గజేంద్రుడిని రక్షించాడు. అంతేకాదు, హుహూ అనే గంధర్వుడైన ఆ మొసలికి శాప విమోచనం కలిగించాడు.

మనం కూడా జీవితంలో కష్టాలు ఎదురైనప్పుడు మన బలాన్ని, సంపదను చూసి గర్విస్తాం. కానీ అసలైన ఆపదలో మనల్ని కాపాడేది కేవలం ఆ 'పరమాత్మ' మాత్రమే. మనం "నేను" అనే అహంకారాన్ని వదిలి, "నీవే దిక్కు" అని శరణు వేడితే, ఆ దేవుడు మన పిలుపుకు పలికి తీరుతాడు.

 

 డెత్ వ్యాలీ మిస్టరీ - మనుషులు నెట్టకుండానే కదిలే రాళ్లు! 

    నమస్కారం! 'జీవనస్రవంతి'కి స్వాగతం. మీకు మనుషులు నెట్టకుండానే కదిలే రాళ్ళను గురించి తెలుసా? అయితే, ఈరోజు  అమెరికాలోని కాలిఫోర్నియాలో ఉన్న 'డెత్ వ్యాలీ'.ని గూర్చి తెలుసుకుందాం. " డెత్ వ్యాలీ "  ఈ పేరు వింటేనే భయం వేస్తుంది కదా? ఇక్కడ ఒక వింత జరుగుతుంది. కొన్ని వందల కిలోల బరువున్న భారీ రాళ్లు, ఎవ్వరూ నెట్టకుండానే ఒక చోటు నుండి మరొక చోటుకు కదులుతాయి. వీటిని 'సైలింగ్ స్టోన్స్' లేదా 'నడిచే రాళ్లు' అని పిలుస్తారు. ఈ రాళ్లు కదులుతూ తమ వెనుక పొడవైన గుర్తులను (Tracks) వదులుతూ వెళ్తాయి. ఇవి ఎలా కదులుతున్నాయో తెలుసుకోవాలని ఉందా? అయితే ఈ వీడియోను చివరి వరకు చూస్తూ వినండి.

    డెత్ వ్యాలీలోని 'రేస్‌ట్రాక్ ప్లాయా' అనే ఎండిపోయిన సరస్సు ప్రాంతంలో ఈ వింత జరుగుతుంది. ఇక్కడ వందల సంఖ్యలో రాళ్లు ఉన్నాయి. కొన్ని రాళ్లు కేవలం కొన్ని అడుగులు కదిలితే, మరికొన్ని ఏకంగా 1000 అడుగుల దూరం వరకు ప్రయాణించాయి.

    దశాబ్దాల తరబడి శాస్త్రవేత్తలకు ఇది ఒక పెద్ద చిక్కుముడిగా మిగిలిపోయింది.కొందరు ఇది గ్రహాంతర వాసుల (Aliens) పని అని, మరికొందరు భూమి లోపల ఉండే అయస్కాంత శక్తి వల్ల ఇవి జరుగుతాయని రకరకాలుగా ఊహించేవారు.విచిత్రమేమిటంటే, ఈ రాళ్లు కదలడాన్ని ఎవరూ కళ్లారా చూడలేదు. కేవలం అవి వెళ్ళిన దారిని, అవి మారిన స్థానాలను మాత్రమే గుర్తించేవారు.

    2014 వరకు ఈ మిస్టరీ అలాగే కొనసాగింది. చివరకు నాసా (NASA) శాస్త్రవేత్తలు, మరికొందరు పరిశోధకులు టైమ్-లాప్స్ కెమెరాలు మరియు జీపీఎస్ (GPS) పరికరాలను ఆ రాళ్లకు అమర్చి నిశితంగా గమనించారు. అప్పుడు అసలు విషయం బయటపడింది.

    శీతాకాలంలో ఈ ప్రాంతంలో వర్షం కురిసినప్పుడు, రాత్రి వేళల్లో ఉష్ణోగ్రతలు బాగా తగ్గిపోయి నేల మీద పల్చటి మంచు పొర ఏర్పడుతుంది.మరుసటి రోజు ఉదయం సూర్యరశ్మికి ఆ మంచు కరిగి పలకలుగా మారుతుంది.ఆ సమయంలో వచ్చే  తేలికపాటి గాలి ( 15-20 కి.మీ వేగం) ఆ మంచు పలకలను నెడుతుంది. ఆ మంచు పలకల మీద ఉన్న రాళ్లు కూడా వాటితో పాటు మెల్లగా జారుకుంటూ ముందుకు కదులుతాయి.

    మంచు కరిగిపోయిన తర్వాత, ఆ తడి నేల మీద రాళ్లు కదిలిన గుర్తులు మాత్రమే స్పష్టంగా కనిపిస్తాయి. ఎండకు నేల ఎండిపోయాక, ఆ గుర్తులు శాశ్వతంగా ఉండిపోయి మనకు వింతగా అనిపిస్తాయి. ప్రకృతి చేసే చిన్న చిన్న మాయలు ఎంతటి ఆశ్చర్యాన్ని కలిగిస్తాయో కదా! ఈ సమాచారం మీకు నచ్చితే వీడియోను లైక్ చేయండి, మీ మిత్రులతో షేర్ చేయండి. ఇలాంటి మరిన్ని ప్రపంచ వింతల కోసం మన ఛానల్‌ని సబ్స్క్రైబ్ చేయడం మర్చిపోకండి. ధన్యవాదాలు!

 

:: జలంధర వధ - తులసి జన్మరహస్యం :: 

    శ్రోతలకు నమస్కారం!  సృష్టిలో ధర్మానికి గ్లాని కలిగినప్పుడు, అధర్మం రాజ్యమేలుతున్నప్పుడు.. సాక్షాత్తు ఆ పరమేశ్వరుడు రౌద్రరూపం దాల్చక తప్పదు. అయితే, ఒక రాక్షసుడిని సంహరించడానికి ముక్కంటికి కూడా ఎందుకు అంత సమయం పట్టింది? ఒక పతివ్రత శక్తి భగవంతుడి సంకల్పాన్ని కూడా ఎలా అడ్డుకోగలిగింది? విష్ణుమూర్తి ఎందుకు ఒక భక్తురాలి శాపానికి గురై రాయిగా మారాల్సి వచ్చింది? ఈ ప్రశ్నలన్నింటికీ సమాధానమే ఈనాటి మన 'శివపురాణ' గాథ - జలంధరుడి కథ.

    ఒకానొక సమయంలో ఇంద్రుడు కైలాసానికి వెళ్తుండగా, ఒక అవధూత రూపంలో ఉన్న శివుడు అతడిని అడ్డుకుంటాడు. అహంకారంతో ఉన్న ఇంద్రుడు ఆ అవధూత ఎవరో తెలియక తన వజ్రాయుధంతో కొట్టబోతాడు. అప్పుడు శివుడు ఆగ్రహించి తన మూడవ కన్ను తెరుస్తాడు. గురువైన బృహస్పతి ప్రార్థనతో శాంతించిన శివుడు, ఆ తీక్షణమైన జ్వాలను సముద్రంలోకి విసిరివేస్తాడు. ఆ జ్వాల సముద్ర గర్భంలో ఒక బాలుడిగా మారుతుంది. ఆ బాలుడి ఏడుపుకు భూమి గడగడలాడింది. సముద్రుడు అతడిని పుత్రుడిగా స్వీకరించి, 'జలంధరుడు' అని నామకరణం చేశాడు. బ్రహ్మదేవుడు అతడికి ఏ దేవత వల్ల, ఏ ఆయుధం వల్ల మరణం లేని విధంగా వరాన్ని ప్రసాదించాడు.

    జలంధరుడు రాక్షస రాజయ్యాడు. కాలనేమి కుమార్తె అయిన 'బృంద'ను వివాహం చేసుకున్నాడు. బృంద సామాన్యమైన స్త్రీ కాదు.. ఆమె మహా విష్ణువు యొక్క పరమ భక్తురాలు మరియు గొప్ప పతివ్రత. ఆమె పాతివ్రత్య శక్తి జలంధరుడికి ఒక అభేద్యమైన కవచంలా మారింది. ఆమె పూజ గదిలో దీపం వెలిగించి తన భర్త క్షేమం కోరినంత కాలం, జలంధరుడిని చంపడం ముల్లోకాలలో ఎవరికీ సాధ్యం కాదు. ఈ బలంతో జలంధరుడు స్వర్గలోకంపై దాడి చేసి దేవతలను తరిమికొట్టాడు. చివరకు విష్ణుమూర్తితో తలపడి, ఆయనను కూడా ఎదురించగలిగే శక్తిని సంపాదించాడు.

    విజయోన్మాదంతో ఉన్న జలంధరుడికి నారద మహర్షి ఒకనాడు ఎదురై, "జలంధరా! నువ్వు ముల్లోకాలను జయించావు కానీ, నీ భార్య కంటే అందమైన పార్వతీ దేవి కైలాసంలో ఉంది. ఆమె నీకు దక్కకపోతే ఈ వైభవం ఎందుకు?" అని ప్రేరేపిస్తాడు. కామంతో కళ్ళు మూసుకుపోయిన జలంధరుడు శివుడి వద్దకు దూతను పంపి, పార్వతిని అప్పగించమని కోరతాడు. ఆగ్రహించిన పరమశివుడు యుద్ధానికి సిద్ధమవుతాడు. కైలాస పర్వత ప్రాంతం రణరంగంగా మారింది. ఒకవైపు నంది, భృంగి నాయకత్వంలో శివగణాలు, మరోవైపు శుక్రాచార్యుడి మంత్ర బలంతో రాక్షస మూకలు భీకరంగా పోరాడాయి.

    యుద్ధంలో శివుడు జలంధరుడిని ఎంతగా గాయపరిచినా, అతడు మళ్ళీ మళ్ళీ ప్రాణాలతో లేస్తున్నాడు. దీనికి కారణం బృంద చేస్తున్న అనుష్ఠానం అని శివుడు గ్రహిస్తాడు. అధర్మాన్ని అంతం చేయడానికి బృంద పాతివ్రత్యాన్ని భంగం చేయక తప్పదని విష్ణుమూర్తికి సూచిస్తాడు. విష్ణువు మనసు భారమైనా, లోక కల్యాణం కోసం ఒక మాయోపాయం పన్నుతాడు. జలంధరుడు యుద్ధంలో మరణించాడని మాయా దృశ్యాన్ని సృష్టించి, తనే జలంధరుడి రూపంలో బృంద వద్దకు వెళ్తాడు. తన భర్త బతికి వచ్చాడన్న ఆనందంతో బృంద అతడిని తాకగానే, ఆమె వ్రతం భంగమవుతుంది.

    బృంద వ్రతం భంగమవగానే, యుద్ధభూమిలో జలంధరుడి శక్తి క్షీణించింది. శివుడు తన కాలి బొటనవేలితో సముద్రపు ఇసుకపై ఒక చక్రాన్ని గీసి, దానిని సుదర్శన చక్రంగా మలిచి జలంధరుడిపైకి వదులుతాడు. ఆ చక్రం జలంధరుడి తలను ఖండించి, అతడిలోని శివ తేజాన్ని తిరిగి శివుడిలో విలీనం చేస్తుంది. అటు కైలాసంలో ఉన్నది తన భర్త కాదని తెలుసుకున్న బృంద, "నారాయణా! భక్తురాలినైన నన్ను మోసం చేస్తావా? నువ్వు హృదయం లేని రాయిలా మారుదువు గాక!" అని శపిస్తుంది. భక్తురాలి పిలుపుకు లొంగి విష్ణువు గండకీ నదిలో 'సాలగ్రామ' శిలగా మారుతాడు.

    పశ్చాత్తాపంతో బృంద చితిపై దగ్ధమవ్వగా, ఆ భస్మం నుండి ఒక పవిత్రమైన మొక్క ఉద్భవిస్తుంది. అదే తులసి మొక్క. విష్ణుమూర్తి ఆమె భక్తికి మెచ్చి, "బృందా! నువ్వు నాకు అత్యంత ప్రీతిపాత్రురాలివి. సాలగ్రామ రూపంలో ఉన్న నాకు తులసి దళం లేకుండా పూజ జరిగితే అది అసంపూర్ణం" అని వరాన్నిస్తాడు. అందుకే నేటికీ తులసి కోట లేని హిందూ ఇల్లు ఉండదు. అధర్మం ఎంత బలమైనదైనా, ధర్మం కోసం దైవం కఠిన నిర్ణయాలు తీసుకుంటుందని ఈ కథ మనకు బోధిస్తుంది.

    మరిన్ని ఇలాంటి అద్భుత పురాణ గాథల కోసం  ఇప్పుడే ఛానల్ ను సబ్స్క్రైబ్ చేసుకోండి.  . ఓం నమశ్శివాయ!

 

:: సూర్యుడు నిద్రపోని నేల - నార్వే వింతలు! ::

    నమస్కారం! 'జీవనస్రవంతి' కి స్వాగతం. పగలు వస్తే సూర్యుడు, రాత్రి అయితే చంద్రుడు.. ఇది కదా ప్రకృతి నియమం! కానీ, ఈ భూమి మీద ఒక చోట మాత్రం ప్రకృతి తన నియమాలను తానే ఉల్లంఘిస్తుంది. అక్కడ గడియారం అర్ధరాత్రి 12 గంటలు చూపిస్తున్నా, ఆకాశంలో సూర్యుడు భగభగలాడుతూనే ఉంటాడు. అవును, మీరు విన్నది నిజమే! ఆ దేశమే నార్వే. దీనిని 'ల్యాండ్ ఆఫ్ ది మిడ్‌నైట్ సన్' అని పిలుస్తారు. అసలు రాత్రే లేని ఆ వింత ప్రపంచం ఎలా ఉంటుందో తెలుసుకుందామా?

    నార్వేలోని కొన్ని ప్రాంతాల్లో, ముఖ్యంగా ఉత్తర ధ్రువానికి దగ్గరగా ఉన్న చోట్ల, మే నెల చివరి నుండి జూలై చివరి వరకు.. అంటే దాదాపు 76 రోజుల పాటు సూర్యుడు అస్సలు అస్తమించడు. ఆకాశంలో సూర్యుడు కిందికి దిగుతున్నట్లు అనిపిస్తుంది కానీ, క్షితిజ సమాంతర రేఖను తాకి మళ్ళీ పైకి లేస్తాడు. దీనికి కారణం భూమి తన అక్షం మీద 23.5 డిగ్రీల వంపును కలిగి ఉండటమే దీనివల్ల వేసవి కాలంలో ఉత్తర ధ్రువం సూర్యుని వైపు వంగి ఉండటంతో అక్కడ నిరంతరం పగలే ఉంటుంది.

    మరి అక్కడ ఉండేవారు ఎలా నిద్రపోతారు? ఇది కదా మనకు వచ్చే సందేహం. అక్కడ ప్రజలు కిటికీలకు మందపాటి నల్లటి పరదాలు వేసుకుని చీకటిని సృష్టించుకుంటారు. కానీ పర్యాటకులకి మాత్రం ఇది ఒక పండగ! అర్ధరాత్రి పూట ఎండలో గోల్ఫ్ ఆడటం, సముద్రంలో ప్రయాణించడం అక్కడ సర్వసాధారణం. పక్షులు కూడా అయోమయానికి గురవుతాయి, మనుషుల కాలమానం పూర్తిగా మారిపోతుంది. ప్రకృతి ప్రసాదించిన ఈ అద్భుత దృశ్యాన్ని చూడటానికి ప్రపంచం నలుమూలల నుండి వేల సంఖ్యలో ప్రజలు అక్కడికి వస్తుంటారు.

    ప్రకృతిలో ఎన్నో రహస్యాలు! ఎన్నో వింతలు! మన కంటికి కనిపించని, మన ఊహకు అందని అద్భుతాలు ఈ భూమిపై ఇంకా ఎన్నో ఉన్నాయి.  ఆసక్తికరమైన ఇటువంటి విషయాల కోసం వెటనే మీరు జీవనస్రవంతి ఛానల్ ను సబ్స్క్రైబ్ చేసుకోండి. స్వస్తి!