:: వెన్నదొంగ - ఉలుఖల బంధనం ( రోటికి కట్టేయడం ) ::
నందవ్రజంలో ఒకనాటి అందమైన ప్రభాత వేళ. ప్రకృతి సుందరతరంగా ముస్తాబయిన సమయం. పరిసరాలన్నీ పక్షుల కిలకిలారావాలతో సందడించి ఉంది. ఒక ప్రక్క యమునానది నీటి అలల గలగలల ధ్వనులు, మరొక ప్రక్క గోవుల అంబా అనే అరుపులు. ఆ సమయంలో రేపల్లెలో ఎక్కడ గమనించినా ఆనందాన్నిచ్చే వాతావరణ పరిస్థితులు అలముకొని ఉన్నాయి.
తెల్లవారక మునుపే నిద్రలేచిన యశోద ఇంట్లో అందరికీ చేయవలసిన పనులను అప్పగించి, తాను మాత్రం, తన చేతి వెన్నను ఇష్టంగా తినే బాలకృష్ణుని కొరకు వెన్న తయారు చేయడానికి పూనుకొని పెద్ద పెరుగు కుండను తీసుకుంది. దానికి సరిగ్గా కవ్వాన్ని అమర్చింది. శ్రీకృష్ణునిపై పాటలు పాడుతూ పెరుగును చిలకడం ఆరంభించింది. ఆమె కడుపు తీపి, మాతృప్రేమ చిలకబడుతున్న ఆ మజ్జిగలో వెన్నలా పైకి ఉబుకుతున్నాయి.
సరిగ్గా అదే సమయంలో గోపాలకృష్ణుడు నిద్రనుండి మేలుకున్నాడు. కళ్ళు నులుముకుంటూ, కాళ్ళ అందెలు ఘల్లుఘల్లు మని శబ్దం చేస్తూండగా అమ్మను వెదుక్కుంటూ వచ్చాడు. ఆకలిగా ఉంది పాలు ఇవ్వవా అన్న చందంగా తల్లి ఒడిలో వ్రాలాడు. ఆమె చీరకొంగు పట్టి అటూఇటూ లాగాడు. పెరుగు చిలుకుతున్న యశోద ఒక్క క్షణం ఆ పని ఆపి, ముద్దుల కృష్ణయ్యను ఒడిలోనికి తీసుకుని పాలు ఇస్తూ, తరువాత యదావిధి పెరుగు చిలుకుతోంది.. అయితే, ఇంతలో వంటింటిలో పొయ్యిపై కాగటానికి పెట్టిన పాలు వేడెక్కి పొంగుతున్న శబ్దం వినిపించింది. అంతే, పాలు పొంగుతున్నాయని కంగారుపడుతూ, పాలుత్రాగుతున్న చిన్ని కృష్ణుని క్రింద కూర్చొనజేసి యశోద వంటింటిలోనికి వెళ్ళింది.
అమృతంలాంటి అమ్మ పాలను త్రాగుతూంటే మధ్యలో తనను క్రిందకు దించి వెళ్ళిన అమ్మ యశోదపై కృష్ణుడు అలిగాడు. ఆ కోపాన్ని మజ్జిగ చిలుకుతున్న కుండపై చూపాడు. చిన్న రాయిని వెదకి పట్టుకొని దానిని కుండపై విసిరాడు. ఆ రాయి తగిలి కుండ క్రింద చిల్లుపడి కుండలోని మజ్జిగంతా నేలపాలైంది. కుండలో సగం తయారయిన వెన్నను చేతులతో పిసుకుతూ, తింటూ, ముఖానికి పులుముకుంటూ ప్రక్క గదిలోకి వెళ్ళాడు కృష్ణుడు.
యశోదమ్మ వంటింట్లో పాలు కిందపడకుండా చూసుకుని, తిరిగి హాలులోకి వచ్చింది. అక్కడ దృశ్యం చూసి ఆమె గుండె జారినంత పనైంది. కుండ పగిలి ముక్కలైంది, నేలంతా మజ్జిగ ప్రవహిస్తోంది. "ఇదంతా ఆ కన్నయ్య పనే!" అని ఆమెకు అర్థమైపోయింది. నవ్వుకుంటూనే, వాడికి ఈరోజు ఎలాగైనా బుద్ధి చెప్పాలని ఆలోచించింది. ఆ సమయంలో యశోదమ్మ మనసులోని భావాలను పోతన గారు ఇలా వర్ణించారు:
సీ. బాలుడీతండని భావింతునందునా యే పెద్దలును నేరరీక్రమంబు
వెఱ వెఱంగుటకునై వెఱపింతునందునా కలిగి లే కొక్కడుగాని లేడు
వెఱపుతో నాబుద్ధి వినిపింతునందునా తను దానయై బుద్ధి దప్పకుండు
నొందెఱుంగక యింటనుండెడి నందునా చొచ్చిచూడని దొకచోటు లేదు
ఆ. తన్ను నెవ్వరైన దలపోయ బాఱెడి - యోజలేదు భీతి యొకటి యెఱుగ
డెలమి నూరకుండ డెక్కసక్కెములాడు - బట్టి శాస్తి సేయు భంగి యెట్లు?
"వీడు చిన్న పిల్లాడే కదా అని వదిలేద్దామా అంటే... పెద్దవాళ్లు కూడా చేయలేనన్ని పనులు (కుండలు పగలగొట్టడం వంటివి) చేస్తున్నాడు. భయపెడదామా అంటే... లోకంలో దేనికీ లొంగనివాడు, ఒంటరివాడైన పరమాత్ముడు వీడు (వీడికి భయం ఎలా వస్తుంది?). నా మాటలతో బుద్ధి చెబుదామా అంటే... తానే అందరికీ బుద్ధి చెప్పే జ్ఞానస్వరూపుడు. ఏమీ తెలియని అమాయకుడిలా ఇంట్లో ఉంటాడా అంటే... ఈ ఊరిలో వాడు చొరబడని ఇల్లంటూ లేదు. ఎవరైనా పట్టుకుందాం అనుకుంటే పారిపోతాడు, అస్సలు భయం లేదు, ఊరికే కూర్చోడు, ఎప్పుడూ ఏదో ఒక ఎగతాళి పనులు చేస్తూనే ఉంటాడు. మరి ఇలాంటి వాడిని పట్టుకుని శిక్షించడం ఎలా?" అని యశోదమ్మ మదనపడింది.
చివరకు ఎలాగైనా వాడికి బుద్ధి చెప్పాలని ఒక చిన్న బెత్తం చేత పట్టుకుని, దొంగ అడుగులు వేస్తూ లోపలి గదిలోకి వెళ్ళింది.
" వికచ కమలనయన వేఱొక యింటిలో, వెలయ ఱోలు దిరుగవేసి యెక్కి
యుట్టిమీది వెన్న నులుకుచు నొక కోతి, పాలుసేయుచున్న బాలు గనియె "
కృష్ణుడు ధాన్యం దంచే రోలు)ను బోర్లించి, దానిపై ఎక్కి కూర్చున్నాడు. ఉట్టి మీద దాచిన వెన్నకుండను అందుకుని, లోపల ఉన్న వెన్నను తానే కాకుండా... కింద ఉన్న కోతికి పెడుతున్నాడు. "తిను, మా అమ్మకు తెలియకుండా తిను" అంటూ కోతితో కలిసి విందు చేసుకుంటున్నాడు.
వెనుక నుంచి యశోదమ్మ రావడం చూసి కోతి పారిపోయింది. కృష్ణుడు వెనక్కి తిరిగి చూశాడు. చేతిలో బెత్తంతో అమ్మ నిలబడి ఉంది! అంతే... భయపడినట్టు నటిస్తూ రోటి పైనుంచి దూకి పరుగు లంకించుకున్నాడు.
యశోదమ్మ వాడి వెనకాల పరుగెత్తింది. విశ్వాన్ని అంతా తన కడుపులో దాచుకున్న పరమాత్ముడిని పట్టుకోవడానికి యశోదమ్మ పరుగెడుతోంది. యోగులు, మునులు శతాబ్దాల పాటు తపస్సు చేసినా దొరకని ఆ పరబ్రహ్మం... అమ్మ ప్రేమిస్తోందని, అమ్మకు దొరికిపోవాలని నెమ్మదిగా పరుగెడుతున్నాడు. చివరికి యశోదమ్మ అలసిపోవడం చూసి, కృష్ణుడు తానే స్వయంగా అమ్మ చేతికి చిక్కాడు. ఆ సమయాన్ని పోతన గారు ఎంతో అద్భుతంగా చిత్రించారు:
సీ. స్తంభాదికంబులు దనకు నడ్డంబైన నిట్టట్టు పనిపట్ట నీనివాని
నీ తప్పు సైరింపు మింక దొంగిలబోవనేనని మునుముట్ట నేడ్చువాని
గాటుక నెఱయంగ గన్నులు నులుముచు వెడలు కన్నీటితో వెగచువాని
నేదెస వచ్చునో యిది యని పలుమాఱు సురుగుచు గ్రేగంట జూచువాని
ఆ.వె. గూడబాఱి పట్టుకొని వెఱపించుచు
జిన్ని వెన్నదొంగ చిక్కెననుచు
నలిగి కొట్ట జేతులాడక పూబోడి
కరుణతోడ బాలు గట్టదలచి
స్తంభాలు మొదలైనవి అడ్డం వస్తుంటే తప్పించుకుంటూ, "అమ్మా! ఈ ఒక్కసారికి నా తప్పు క్షమించు, ఇకపై ఎప్పుడూ వెన్న దొంగిలించను" అంటూ ముందే ఏడుస్తున్నవాడిని... కళ్లలో ఉన్న కాటుక కారిపోయేలా చేతులతో కళ్లు నలుపుకుంటూ కన్నీళ్లు పెట్టుకుంటున్నవాడిని... అమ్మ ఏ వైపు నుండి కొట్టడానికి వస్తుందోనని భయంతో కళ్లెత్తి పదే పదే దొంగచూపులు చూస్తున్న ఆ చిన్నారి కృష్ణుడిని యశోదమ్మ గట్టిగా పట్టుకుంది. "చిన్న వెన్నదొంగ దొరికాడు" అని పైకి కోపంగా గద్దించినా, కోపంతో కొట్టడానికి ఆమె చేతులు రాలేదు. అందుకే, ఆ వెన్నదొంగపై కరుణతో, వాడిని కదలకుండా ఒకచోట కట్టేయాలని నిశ్చయించుకుంది.
అలా పట్టుకున్న కృష్ణుడిని యశోదమ్మ రోటికి కట్టేయడానికి పూనుకుంది. ఆ దృశ్యాన్ని పోతన గారు ఈ క్రింది పద్యంలో ఎంతో ముద్దుగా వర్ణించారు:
ఆ లలన గట్టె ఱోలన్ నవనీతచౌర్య లీలుం
గ్జాలున్ బరివిస్మిత గోపాలున్ ముక్తా లలామ ఫాలున్ బాలున్
వెన్న దొంగిలించడమే లీలగా పెట్టుకున్నవాడు, ఎంతో ముద్దుగా తీపి మాటలు మాట్లాడేవాడు, తన లీలలతో తోటి గొల్లపిల్లలను ఆశ్చర్యంలో ముంచెత్తేవాడు, నుదుటిపై ముత్యాల ఆభరణం ప్రకాశిస్తున్నవాడు అయిన ఆ బాలకృష్ణుడిని ఆ యశోదమ్మ రోటికి కట్టడం ప్రారంభించింది.
కానీ అక్కడే ఒక విచిత్రం జరిగింది!
ఆమె ఒక తాడు తీసుకుని కృష్ణుడి నడుముకు, రోటికి కలిపి ముడి వేయబోతే... ఆ తాడు సరిగ్గా రెండు అంగుళాల పొడవు తక్కువైంది. "సరే, ఇది చిన్నదై ఉంటుంది" అని ఇంకొక తాడు తెచ్చి దానికి ముడి వేసి కట్టింది. మళ్ళీ రెండు అంగుళాలు తక్కువైంది! ఇలా ఇంట్లో ఉన్న తాళ్లన్నీ తెచ్చి ముడి వేస్తున్నా... ప్రతిసారీ సరిగ్గా రెండు అంగుళాల తాడే తక్కువవుతోంది! దీనిని పోతన గారు ఎంతో చమత్కారంగా ఇలా చెప్పారు:
తజ్జనని లోగిటంగల రజ్జుపరంపరల గ్రమ్మఱన్ సుతుగట్టన్
బొజ్జ దిరిగిరాదయ్యె జగజ్జాలములున్న బొజ్జ గట్టన్ వశమే
ఆ తల్లి తన ఇంట్లో ఉన్న తాళ్లనన్నింటినీ (రజ్జుపరంపరలు) ఒకదానికొకటి ముడివేసి తన కుమారుణ్ణి కట్టడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ, ఆ తాడు వాడి బొజ్జ (నడుము) చుట్టూ తిరిగి రావడానికి సరిపోలేదు. ఎందుకంటే... ఈ సమస్త బ్రహ్మాండాలు, లోకాలన్నీ (జగజ్జాలములు) దాగి ఉన్న ఆ పరమాత్ముని ఉదరాన్ని (బొజ్జను) సాధారణ తాళ్లతో బంధించడం ఎవరికైనా సాధ్యమా? (వశమే!)
యశోదమ్మ ఆశ్చర్యపోయింది, అలసిపోయింది. ముఖమంతా చెమటలు పట్టాయి. ఊరంతా ఉన్న తాళ్లన్నీ తెచ్చినా ఆ చిన్న కృష్ణుడి నడుమును చుట్టలేకపోతున్నాయి. ఎందుకంటే, ఆ చిన్నవాడు సాక్షాత్తు అనంతమైన విశ్వరూపుడు! ఆయన్ని తాళ్లతో బంధించడం ఎవరి తరం?
అమ్మ పడుతున్న శ్రమను, ఆమె ముఖంలో అలసటను చూసి కృష్ణుడి మనసు కరిగింది. "అమ్మా! నీ భక్తికి, నీ ప్రేమకు నేను లొంగిపోతున్నాను" అనుకుంటూ, తనే స్వయంగా ఆ తాళ్లకు కట్టుబడ్డాడు. ఆఖరికి యశోదమ్మ కృష్ణుడిని ఆ రోటికి కట్టేసి, "ఇక ఇక్కడే ఉండు, కదలకు" అని చెప్పి తన పనుల్లోకి వెళ్ళిపోయింది.
రోటికి కట్టుబడిన కృష్ణుడు ఊరికే ఉంటాడా? తన అవతార ఉద్దేశంలో ఒకటైన శాపవిమోచనాన్ని నెరవేర్చాలని అనుకున్నాడు.
నందనవనంలో రెండు పెద్ద 'మద్ది చెట్లు' (యమలార్జున వృక్షాలు) ఒకదానికొకటి దగ్గరగా ఉండేవి. పూర్వజన్మలో కుబేరుడి కొడుకులైన నలకూబర, మణిగ్రీవులు నారద మహర్షి శాపం వల్ల ఈ చెట్లుగా మారిపోయారు. కృష్ణుడి స్పర్శ తగిలితేనే వారికి శాపవిమోచనం కలుగుతుందని నారదుడు చెప్పాడు.
కృష్ణుడు ఆ రోలును ఈడ్చుకుంటూ, నెమ్మదిగా ఆ రెండు చెట్ల మధ్యలోకి వెళ్ళాడు. రోలు నిలువుగా చెట్ల మధ్య ఇరుక్కుపోయింది. కృష్ణుడు ఒక్కసారిగా బలాన్ని ఉపయోగించి ఆ రోలును ముందుకు లాగాడు. "ఢం... ఢం..." మంటూ ఒక పెద్ద శబ్దంతో ఆ రెండు మహావృక్షాలు వేళ్లతో సహా కూకటివేళ్లతో నేలకూలాయి!
ఆ చెట్ల నుండి ఇద్దరు దివ్య పురుషులు వెలుగులు జిమ్ముతూ బయటకు వచ్చారు. వారు జగద్గురువైన శ్రీకృష్ణుడికి నమస్కరించి, స్తుతించి, శాపవిమోచనం పొంది తమ లోకానికి వెళ్ళిపోయారు.
ఆ పెద్ద శబ్దానికి నందగోకులంలోని ప్రజలంతా కంగారుగా పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చారు. యశోదమ్మ కూడా గుండెలు బాదుకుంటూ వచ్చింది. అక్కడ చూస్తే... రెండు పెద్ద చెట్లు పడిపోయి ఉన్నాయి, వాటి మధ్యలో చిన్న కృష్ణుడు రోటికి కట్టబడి నవ్వుతూ కూర్చున్నాడు.
"నా కొడుక్కి ఏమైపోతుందో" అని యశోదమ్మ ఏడుస్తూ వెళ్ళి, ఆ తాళ్లను విప్పి కృష్ణుడిని గట్టిగా గుండెలకు హత్తుకుంది.
ఉదరము (కడుపు) నందు దామము (తాడు) చేత కట్టబడినవాడు కాబట్టి, ఆ రోజు నుండి శ్రీకృష్ణుడికి "దామోదరుడు" అనే సార్థక నామం వచ్చింది.
ఈ లీలను, భగవంతుని మాయను తలచుకుంటూ భాగవతంలో పోతన గారు ముగింపుగా చెప్పిన పరమ అద్భుతమైన పద్యం ఇది:
చిక్కడు సిరి కౌగిటిలో జిక్కడు సనకాదియోగి చిత్తాబ్జములన్
జిక్కడు శ్రుతిలతికావళి జిక్కె నతడు లీల దల్లిచేతన్ ఱోలన్
సాక్షాత్తు లక్ష్మీదేవి (సిరి) కౌగిలికైనా, సనక సనందనాది మహాయోగుల హృదయ పద్మాల (చిత్తాబ్జములన్) కైనా, వేద వేదాంగాల (శ్రుతిలతికావళి) కైనా లభించని (చిక్కని) ఆ పరమాత్ముడు... కేవలం తన తల్లి అయిన యశోదమ్మ నిష్కల్మషమైన ప్రేమకు లొంగి, ఎంతో సులువుగా (లీలన్) ఆమె చేతికి చిక్కి, రోటికి కట్టుబడ్డాడు!
భగవంతుడిని ధనంతోనో, అధికారంతోనో, బలంతోనో బంధించలేము. కేవలం యశోదమ్మ లాంటి నిష్కల్మషమైన ప్రేమ, భక్తి అనే రెండు అంగుళాల తాడుతో మాత్రమే ఆ పరమాత్ముడిని మన హృదయానికి కట్టేసుకోగలము.
